 |
| අලුත් ජැටිය හා මාලු බෝට්ටු |
නැව වෙත බත්තලයන් ඇදගෙන එන්නේ ලෑලි වලින් සැකසූ මාලු බෝට්ටුවලිනි. මෙකලත් නාගදිපය කරා මිනිසුන් ප්‍රවාහනය කරනා මෙවැනි පන්නයේ ලෑලි බෝට්ටු ඇති නමුදු බත්තල් ඇදගෙන ආ බෝට්ටු ප්‍රමාණයෙන් තරමක් කුඩාය.
නැවෙන් බත්තලට බැසගත් පසුව රළු මුහුදේ රළ අතරේ පැද්දී පැද්දී ගොඩබිම වෙත යන්න සිදුවෙයි. බත්තලක් නැවැත්විය හැකි තරමේ අබලන් කුඩා ජැටියක් වන් කොටසක් පෝදුරුතුඩුවේ තිබුනි.
බත්තලට දැමු ලෑල්ලක් මතින් ජැටියට ගොඩවි තාර ගැලවි වැල්ල පෑදුනු පාරක් දිගේ ඉදිරියට ගියවිට අපට නාවික හමුදාව රැදි සිටිනා කුඩා නිවෙසක් හමුවෙයි. එහි සිටිනා නිලධාරියෙක්ට අපගේ අවශ්‍යතාවය පැවසු පසුව නාවික හමුදාවේ සෙබලෙක් අපගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ලබාදීම සිදුවිය. සෙබලා T56 රයිෆ්ලයක් කරෙ එල්ලාගෙන අප සමගින් එන්නට විය. අපේ ආරක්ෂාවට ලබා දුන් සෙබලා නිසා ත්‍රස්තයින්ගේ ඉලක්කයක් වීමට වැඩි ඉඩකඩක් ලෙසින් අපගේ අය දැක්ක නමුදු එය සෙබලාට හෝ නිලධාරින්ට අප ඇගව්වේ නැත. ආරක්ෂාව ගැන පන්ඩිතකම් කියන්නට ගොසින් පේදුරුතුඩුවේ ටවුමට යන්නට ලැබෙන එකත් නැතිකර ගන්නට කිසිවෙක් කැමතිවූවේ නැත.
පාරේ ඉදිරියට යද්දි අතහැරදැමුනු ගෙවල් හා කුගන් ස්ටුඩියෝවද විය. විවරව ඇති දෙරෙන් එහි ඇතුලත බිත්තියක පැරණි බට්ටා ඔරලෝසුවක් එල්ලා තිබූ අයුරුද මාගේ මතකයට එයි. එය පසුකරගිය විට හින්දු කෝවිලක්ද දකින්නට ලැබින. දැනට ගුගලයා හරහා බැලු කල පාර විශාල කර ඉදිකර ඇතත් එම ගොඩනැගිලි තවමත් එසේම පවති.
 |
| කූගන් ස්ටුඩියෝව ගූගල් ස්ට්‍රීට් විව් හරහා |
 |
| කොඩ්ඩි පිල්ලෙයාර් කෝවිල |
හාල් ගොඩබෑමෙන්පසුව නැවට පැටවු තල් අරක්කු සමගින් 1999 දෙසැම්බර මාසයේ යලි නැව කොළඹ බලා නැවත ගමන් ඇරඹුනි. තවමත් මා රැදි සිටන්නේ මාගේ කැබිනයේ නොව බලහත්කාරයෙන් රිංගාත් ඉන්දිකගේ කැබිනයේය. මාහට ලැබුනු කැබිනයේ තිබුනේ මාගේ ඔවරෝලයත් තුවායක් ආරක්ෂිත සපත්තු කුට්ටම හා රෙදි සෝදන්නට ගන්නා බාල්දියක් පමණි. සමහරුන් තමන්ගේ සේදු ඔවරෝලයන් හා තුවායන් වේලාගන්නට මේ කැබිනය යොදාගත්හ. යලි කොළඹ එන මුහුදු ගමනේ ඉරිදා දිනයක් එලැඹුනි. කැප්ටන් එදින කැබින් පරික්ෂාකිරීමේ චාරිකාවක නිරිතවි තිබූ අතර රාත්‍රි 12 සිට පාන්දර 4 තෙක් වොච් ඩියුටිය කර නිදා සිටි මාහට කිසිවක් දැනගන්නට ලැබුනේ නැත. මාගේ කැබිනයේ ඇති අනෙක් අයගේ ඇදුම් අයින් කරගත්තද කිසිවෙක් අපිරිසිදුව තිබු කැබිනය තරමක් හෝ පිලිවෙලකට පත්කලේද නැත. දහවල් 12 4 වොච් එකට යන්නට පෙර අරුණයා මා සිටි ඉන්දිකගේ කැබිනයට ආවේය.
"ඉක්මනට නැගිටපං. අන්න උඹට ටොපියක් සෙට්වෙලා?"
"ඇයි?"
"අන්න කැප්ටන් කැබින් ඉන්ස්පෙක්ෂන් ගිහිල්ලා උඹේ කැබින් එකයි එහෙනම් මාට්ටු වෙලා තියෙන්නේ."
"මම එකේ නොවෙයිනේ ඉන්නේ?"
" උඹ එකේ හිටියේ නැතිවුනාට උඹටනේ කැබින් එක දීලා තියෙන්නේ."
"ඉතිං දැන් මොකද වෙලා තියෙන්නේ?" "ඒක අස්කරලා නැතිව අපිරිසිදුවලු තියන් ඉන්නේ. උඹව හෙව්වාත් එක්ක. හොද වෙලාවට උඹ නිදි හින්දා බේරුනා. ඉක්මනට අස්කරලා දාපං. අන්න උඹ නැගිට්ටාම කැප්ටන්ව හම්බවෙන්න කිව්වා. උඹ දැන්ම යන්න එපා කෑමෙන් පස්සේ මෙස් එකේ ඉන්න කොට පලයන්. "
දඩිබියේ ඇදෙන් පැනගත් මා පහලට දිවගොස් කැබිනය දෙස බැලුවිටදි අනෙකුක් අයගේ ඕවරෝලයන් හා රෙදි සෝදන බාල්දි ඇතුලු සියල්ල ඉවත්ව ගොසිනි. යුහුසුව කැබිනය අතුපතුගා දමා එය පිරිසිදු කරදමන්නට හැකිවුනි. මා දිවා ආහාරය ගෙන වොච් එකට යෑමට එන්ජින් කාමරය වෙත යද්දී දිවා ආහාරය ගැනීමට පැමිණෙන ඩෙක් අංශයේ එකා දෙන්නා අසන්නට වූයේ මාගේ කැබින් එක ගැනය. මේ මොන මරාලයක්දැයි මාහට සිතුනි. තම තමන්ගේ කුණු කන්දල් සියල්ලම මාගේ කැබිනයට දමා කැප්ටන් එන විටදි ඇග බේරා ගත් හැටි අපුරුය. එන්ජින් කාමරයට ගොස් වොච් එක බාරගත්තෙමි. අදාල එංජිනේරුවරයාට පවසා දහවල් එක පසුවි තැප්ටන් හමුවට නිලධාරින්ගේ මෙස් කාමරයට ඇතුල්වුනෙමි. සුව පහසු අසුනක සිටි කැප්ටන්ද ඔහුට මදක් එහායින් ප්‍රධාන නිලධාරියාද සිටියෝය.
"ගුඩ් ආෆ්ටනුන් කැප්ටන් මට එන්නයි කියලා තිබුනේ."
"ආ තමුසේගේද අර කැබින් එක?"
" නෑ සර් මගේ නොවෙයි."
"එහෙනම් අර ටවල් එක කාගෙද?"
"ඒක මගේ ."
"අර සේෆ්ටි ෂු?"
"ඒකත් මගේ."
"එතකොට අර ඕවරෝල් එකත් තමුසේගේද?"
"ඔව් සර්."
"කැප්ටන් දැක්කාද අර පෝට්හොල් එකේ කවරේ දොරේ අඩයට තියලා තිබුනේ."
ප්‍රධාන නිලධාරියාත් මැදට පැන්නේ මේ අතරදීය.
" ඉතිං තමුසේගේ බඩු ඔක්කෝම තියෙන්නේ එකේ එවුනාට කැබින් එක තමුසේ නොවෙයි වෙන්නේ කොහෝමද?"
"නෑ සර් බඩු තිබ්බාට එකේ ඉන්න බෑ. ෆෑන් එකක් වත් නෑ. මම වෙන කෙනෙක්ගේ එකක ඉන්නේ. "
"තමුන් දන්නේ නැද්ද නැවේ කැබින් ජරාවට තියන්න බෑ. ගිහිල්ලා තමුන් දැන්ම සුද්ද කරලා දානවා."
"කැබින් එක සුද්දකරලයි ආවේ."
" චිෆ් පොඩ්ඩක් බලන්න කැබින් එක ක්ලින් කරලාද කියලා. මීට පස්සේ තමන්ගේ එකේ ඇරේන්න වෙන ඒවායේ ඉන්න බෑ. හැබැයි කැබින් ඒක ජරාවට තියන් ඉදලා මට ආපහු අහුවුනොත් ඊළග පෝට් එකෙන් බස්සවලා යවනවා හරිද? "
"හරි සර්." කියා ඉක්මනින් එතැනින් පිටත්වුනි.
සිද්ධිය හොදින් බලාගෙන සිටි ස්ටුවාඩ් රාත්‍රි කෑම අතරතුරේදි කැප්ටන් කියු සියල්ලටම ලුණු ඇඹල් දමමින් රසකර කියන්නට වුනි.
"උඹලා දන්නවාද මේකා කැප්ටන්ට කිව්ව දේ? මේකා කිව්වානේ කැබින් එක මුගේ නොවෙයි කියලා."
"ඉතිං හරිනේ බං කැබින් එක මගේ නොවෙයිනේ. මම කිව්වේ ඇත්ත."
" ඒ කියනනේ?
"කැබින් එක මගේ නම් මම ගෙදර යනකොට අරන් යනවා. කැබින් එක නැවේ මිසක් මගේ නොවෙයි."
"මේකාව ඊළග පෝට් එකෙන් බස්සනවා කිව්වා."
"එයාට මාව කොහොමත් බස්සන්න වෙනවා. මාගේ දෙවනි Traning ජනවාරි පහ පටන්ගන්නවා. ඒ උනාට තොපිලා මහ බලු වැඩේ කලේ තොපිලාගේ රෙදි ටික අරන් මාව මාට්ටු කරා නේද? ආපහු එකෙක්වක් රෙදි වේලන්න දාන්න එපා විසික් කරනවා එළියට."
ඉන් පසුව කිසිවෙකුත් මා පාවිච්චි නොකල කැබිනයට ඔවුන්ගේ ඇදුම් දැම්මේ නැත.
එවැනි රසවත් සිද්ධින් රැසක් සමගින් අනුව දශකයේ අන්තිම දින කිහිපය මහ මුහුදේ ගෙවිය යමින් පැවතුනි. දෙසැම්බර් 28 වනවිට අප කොළඹට ලගාවූ අතර වරාය අසල නැංගුරම් දමන්නට හැකිවිය. අප කාගෙත් සිහිනය වුයේ 2000 වසර හෙවත් සහස්‍රය ලබද්දී කොළඹ වරායේ ජැටියක් වෙත යන්නටය. අවසානයේ අපගේ බලාපොරෝත්තු සපුරමින් නෞකාව කොළඹ වරායේ බන්ඩාරනායක ජැටියේ නවතාලන්නට හැකිවුනි. ඒ දෙසැම්බර් 30 වැනි දින විය. දැන් සියල්ලන්ම බලා සිටින්නේ සමාගමෙන් පඩි සල්ලි රැගෙන නියෝජිතයෙක් නැවට එනතෙක්ය. සල්ලි බෑගය ලැබූ පසුව කැප්ටන්ගෙන් මුදල් ලබාගන්නට එකා දෙන්නා නිලධාරි මෙස් එක ලග පෙල ගැසී සිටියහ. සමහරුන් නොවසිලිමත්වූයේ ඉක්මනින් මුදල් රැගෙන නිවෙස් කරා යන්නටය. මාහට අදාල පඩි සල්ලිද කැප්ටන් ගෙන් ලැබුනු අතර ඒ මුදල් ආරක්ෂා සහිතව තබාගන්නට ඉන්දික අතට පත් කෙරුවෙමි.
ලෝකයේ ලොකුම ප්‍රශ්ණය බවට පත්වූ Y2K problem 2000 වසර ලබද්දී පරිගණකයන් අකර්මණ්‍ය වි ගොස් බොහෝ ආයතන, ගුවන් ගමන්, ගමනාගමන පද්ධති බිද වැටෙන එක ගැනය. එය අපගෙත් මාතෘකා බවට පත්වි තිබුනි.
හසහස්‍රය පිලිගන්නට අපගේ නෞකාවේ සාදයක් පැවැත්වන්නට නියමිත විය. සේවයේ යෙදි හෙම්බත්ව සිටි සියල්ලන් බලා සිටියේ එවැනි සාදයක් එනතෙක්ය. සාදය ආරම්භ කරන තෙක් අප සිටියේ ඇගිලි ගනිමින්ය. නිවෙස් වෙත යන්නට හැකිවුන් නිවෙස්කරා ගොසිනි. දෙවනි ඉන්ජිනේරුවරයාද නිවෙසට ගොස් යළි පැමිණියේ ප්‍රධාන ඉන්ජිනේරුවරයාට නිවෙසට යන්නට අවස්ථාව ලබාදෙන්නටය. ඔහු තම වෑන් රථයෙන් පැමිණ එය ජැටියේ නවතා තැබිය. අනිවාර්්‍යයෙන්ම නැවේ සේවයේ සිටිය යුතු අය ඉතිරිවිය. අපද එම ගොඩට වැටි ඇත.
රාත්‍රිය එලඹෙද්දී සාදය අරඹා කැප්ටන් හා ප්‍රධාන ඉන්ජිනේරුවරයා වෙලාසනින්ම නික්ම ගියේය. විස්කි හා බ්‍රැන්ඩි බෝතල් එක දෙක හිස්වන්නට විය. වැඩි කතාබහක් නැති ජයරත්න නම් දෙවන ඉන්ජිනේරුවරයා අපත් සමග නර්තනයේ යෙදෙන්නට පටන් ගත් අතර 2000 වසරට පාතබද්දී ඔහු අප සියල්ල වැලද ගනිමින් සුබ පැතීය. අප සියල්ලන්ම ප්‍රධාන තට්ටුව වෙත දුව ආවෙමු. රාත්‍රී දොලහේ හෝරාව එලඹෙද්දී වරායේ නවතා තිබුනු හා නැංගුරම් ලා තිබූ සෑම නෞකාවකින්ම ගලා ආ හොන් ශබ්දයෙන් ගිගුම් දුනි. අප නෞකාවේ හෝනය එක දිගට නාද කරන්නට විය. කොළඹ අහස මල් වෙඩියෙන් පිරි යද්දී ඇත දියඹේ තිබු නෞකාවන්ද ඒවායේ තිබු රොකට් පැරෂූට් ගිනිදැල් සංඥාවන් (Rocket parachute flares) උඩුගුවනට මුදා හරින්නට විය.
අහස්තලයම දිප්තියෙන් දිදුලමින් තිබුනි.
" අලුත් අවුරුද්දක් ලබද්දී උඹලා පන්සල්යන්නේ නැද්ද? එනවානම් වරෙල්ලා." දෙවන ඉන්ජිනේරුවරයා කීවේය.
" යමු යමු අපි එන්නම්."
ඔහුගේ යෝජනාවට එක පයින්ම කැමැත්ත පලකල අපි අතර ඔහුගේ වෑන් රථයට රිංගා ගතිමු. සියල්ලන්ම සිතා සිටියේ ගංගාරාමට පන්සලට හෝ කැළණිය පන්සලට නැතිනම් බෙල්ලන්විල පන්සලට යන බවයි. නමුත් දෙවන ඉන්ජිනේරුවරයා අපව කැදවාගෙන ගියේ වරාය ඇතුලේ ජයා බහලුම් පර්යන්තය අසළ තිබු බෝ ගසත් එක්කම ඉදිකල කුඩා ප්‍රමාණයේ බුදුකුටියකටය.
" ආ දැන් බැහැලා ගිහිල්ලා වැදලා වරෙල්ලා."
" අපි හිතුවේ සෙකන්ඩ් අපිව කැළණි පන්සල් එක්ක යනවා කියලා."
"කොයි පන්සලට ගියත් ඉන්නේ එක බුදු හාමුදුරුවෝයි කියන්නේ එකම ගාථායි නම් මෙතනත් එකයි එතනත් එකයි බං. "
එම කුඩා බුදු කුටියට ගොස් බුදුන්වැද ආපහු වෑන් රථයෙන් නැවට ආව සියල්ලන්ගෙම වෙරි සිදි තිබුනි.
සහස්‍රය ලැබුදා වරායෙන් එළියට ගොස් කොළඹ වටේ රවුමක් ගැසීමේ අවස්ථාව එසේ නිමාවුනි...
