සැබෑ සිදුවීමක් ඇසුරින් නිර්මාණය කළ අද්භූත භීෂණ කතාවකි.
වවුලගල යාය කියන්නේ ඝන කැලෑවකින් වටවුණු, නගරයෙන් බොහෝ ඈත පිහිටි හුදෙකලා ගම්මානයක්. ගමට පිවිසෙන මාර්ගයත් ඉතා දුෂ්කරයි. සමහර තැන්වල වාහනයක් ගමන් කිරීම පවා අසීරුයි. හවස හයෙන් පසුව ගමේ පාරවල් පුරා පැතිරෙන්නේ දැඩි අඳුරක්.
මම මේ කියන ඒ කාලයේ ගමේ විදුලියත් හරිහැටි තිබුණේ නැහැ. රාත්‍රිය උදා වූ පසු මිනිසුන් තම තමන්ගේ නිවෙස්වලට වී දොරවල් වසාගෙන සිටියා.
එක්තරා දවසක උදේ කාලයේ ගමේ මිනිසෙකු කැලෑවට යන අතරතුර විශාල ගසක එල්ලෙමින් තිබූ මිනිස් සිරුරක් දැක තිබුණා. ඔහු බියෙන් ගමට දිව ඇවිත් මේ බව ගම්මුන්ට පැවසුවා.ගම්මුන් වහාම පොලීසියට දැනුම් දුන්නා. නමුත් වවුලගල යාය ගමට තිබූ දුරත්, මාර්ගයේ දුෂ්කරතාවත් නිසා පොලිස් නිලධාරීන්ට එම ස්ථානයට පැමිණීමට හැකි වූයේ හවස් කාලයේදීයි.
පොලිස් ජීප් රථය පැමිණෙන විට හවස හතරටත් ආසන්න වී තිබුණා.පොලිස් නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙකු ගම්මුන් පිරිසක් සමඟ කැලෑව දෙසට ගමන් කළා. එහි තිබුණේ අතිවිශාල පැරණි නුග ගසක්. නුග ගස අසළ අත්භූත පාළු නිහැඩියාවකින් හාත්පසම වෙලි තිබුනා.
ගසේ විශාල අත්තක තරුණ වයසේ පසුවූ මිනිසෙකුගේ මළ සිරුරක් එල්ලෙමින් තිබුණා. ඔහුගේ බෙල්ල වටා කඹයක් තදින් බැඳී තිබු ඒ මිනිසාගේ මුහුණ කළු පැහැයට හැරී දිව මුඛයෙන් පිටතට ඇදී තිබුණා.
පොලිස් නිලධාරීන් මළ සිරුර පරීක්ෂා කළත් එය ගසෙන් පහළට ගැනීමට ඔවුන්ට හැකි වූයේ නැහැ.මහේස්ත්‍රාත්වරයා පසුදා උදෑසන පැමිණෙන තෙක් මළ සිරුර එලෙසම තැබිය යුතු බවට ඔවුන් පවසා සිටියා. ඒ අනුව රාත්‍රිය පුරා මළ සිරුර ආරක්ෂා කිරීමට ගමේ තරුණයන් කිහිපදෙනෙකුටත් පොලිස් කොස්තාපල්වරයෙකුටත් සිදු වුණා.
පොලිස් නිලධාරියා තරුණයන්ට උපදෙස් දුන්නා.
"කවුරුත් මිනිය ළඟට යන්න එපා. මොන දෙයක් වුණත් මිනිය ගහෙන් පහළට ගන්න එපා. උදේ මහේස්ත්‍රාත්වරයා ආවම තමයි ඉතුරු වැඩ කරන්නේ."
කැළෑවට ඉක්මනින් අදුර වැටුනා නිසා හවස හය පමණ වන විට තරුණයන් ගසට මඳක් ඈතින් විශාල ගිනි මැලයක් සකස් කළා. කැලෑවෙන් එකතු කරගත් වියළි දර ගිනි ගනිද්දී ඒ අසල සියලුදෙනා වාඩි වී සිටියා.
කැලෑව දෙසින් විවිධ ශබ්ද ඇසුණා. ඉඳහිට බකමූණෙකු කෑගැසුවා.තවත් වෙලාවක කැලෑවේ කොහේ හෝ සතෙකු දුවන හඬ ඇසුණා.
තරුණයන් කතාබහ කරමින් කාලය ගත කළත් ඔවුන්ගේ ඇස් නිතරම යොමු වුණේ ගසේ එල්ලී තිබූ මළ සිරුර දෙසටයි. රාත්‍රී දහය පමණ වන විට සුළඟ තරමක් තද වුණා. ගසේ එල්ලී තිබූ මළ සිරුර සුළඟට දෙපසට හැරෙන්නට පටන් ගත්තා.
කඹය වටා එල්ලී තිබූ සිරුර සෙමින් සෙමින් කැරකුණා. එක වෙලාවක මුහුණ ගිනි මැලය දෙසට හැරුණා. ඊළඟ මොහොතේ මුහුණ කැලෑව දෙසට හැරුණා. තරුණයන් ඒ දෙස බැලුවත් කිසිවක් කතා කළේ නැහැ. කාලය ගතවෙලා යද්දි තරුණයන් සියලුදෙනාටම නිදිමත දැනෙන්නට පටන් ගත්තා. සමහරුන් ගිනි මැලය අසලම දිගා වුණා. වේලාව මධ්‍යම රාත්‍රිය පසු පසුවෙද්දි පොලිස් කොස්තාපල්වරයාත් නිදිමත නිසා ගිනි මැලයට ආසන්නව බිම දිගා වුණා.
ගිනි මැලයේ දර අඟුරු බවට හැරෙමින් ඉඳහිට කුඩා ගිනි පුපුරු ඉහළට විසි වුණා.
කොස්තාපල්වරයාට නින්ද යාමට ආසන්න මොහොතේ ඔහුගේ ඇස් ගසේ එල්ලී තිබූ මළ සිරුර දෙසට යොමු වුණා. මළ සිරුර සුළඟට කැරකෙමින් කැරකෙමින් තිබෙනවා ඔහු දුටුවා. එකවරම එහි මුහුණ ගිනි මැලයේ අඳුරු ආලෝකයට හසුවුණා. මළ සිරුරේ ඇස් දෙක විවෘතව මළ සිරුරේ ඇස් දෙක විවෘතව තිබෙනවා දුටුව කොස්තාපල්වරයාගේ ඇඟ සීතල වුණා. දිව දිගටම මුඛයෙන් පිටතට එල්ලෙමින් තිබුණා. සුළඟට සිරුර කැරකෙන සෑම අවස්ථාවකම ඒ මුහුණ කොස්තාපල්වරයා දෙසට හැරුණා.
"අපොයි...!"
ඔහුට ඉබේටම කියවුණා.
ඔහු තම දෑස් වෙනත් පැත්තකට හරවාගෙන නිදාගන්නට උත්සාහ කළා.
නමුත් ඒ මුහුණ ඔහුගේ මනසේ නැවත නැවතත් මැවෙන්නට පටන් ගත්තා.
ඒ විවෘත වූ ඇස් දෙක...
එළියට ඇදී තිබූ දිව...
මරණයේදී විකෘති වූ මුහුණ...
ඔහු දෑස් තදින් වසා ගත්තා.
එකවරම කැලෑව දෙසින් ඉතා තද සුළඟක් හමා ගියා.
“හූඌඌඌ...”
එල්ලී තිබූ මළ සිරුර වේගයෙන් කැරකෙද්දී ගසේ අතු සියල්ලම එකවර සෙලවෙන්නට වුණි. කොස්තාපල්වරයාට නැවතත් ඇස් ඇර බැලීමට සිතුණා.
නමුත් ඒ මොහොතේ... චටාස්!!!
කඹය ගසට බැඳී තිබූ තැනින් කැඩී ගියා. මළ සිරුර ගිනි මැලය අසල නිදා සිටි කොස්තාපල්වරයාගේ ඇඟ මතටම ඇද වැටුණා.
"අම්මෝඕඕඕ!!!"
කොස්තාපල්වරයාට කෑගැසීමට උත්සාහ කළත් ඔහුගේ උගුරෙන් කිසිදු හඬක් පිටවුණේ නැහැ.
මළ සිරුරේ අත් දෙක ඔහුගේ ශරීරය වටා තදින් පැටලී මුහුණ ඔහුගේ මුහුණට ඉතා ළඟින් තිබුණා. විවෘතව තිබූ ඒ ඇස් දෙක කෙළින්ම ඔහුගේ ඇස් දෙක දෙස බලා සිටියා. දිගට එල්ලී තිබූ දිව ඔහුගේ කම්මුලේ ගෑවුණා. කොස්තාපල්වරයා දෑත් පාද සොලවමින් බේරෙන්නට උත්සාහ කළත් ඔහුට හෙල්ලෙන්නවත් බැරි තරමට මළ සිරුර ඔහු මතට තද වී තිබුණා. ඔහුගේ කට විවෘත වුණා. නමුත්... කිසිදු ශබ්දයක් පිටවුණේ නැහැ. ඔහුට කෑගැසීමට අවශ්‍ය වුණත් උගුරෙන් පිටවුණේ හුස්ම ගන්නා ශබ්දයක් පමණයි.
මළ සිරුරේ හිස සෙමින් ඔහුගේ මුහුණ දෙසට නැමුණා. ඒ මොහොතේ කොස්තාපල්වරයාට දැනුණේ කවුරුන් හෝ ඔහුගේ කනට ළං වී රහසක් කියන්නට සූදානම් වන බවයි.
කොස්තාපල්වරයාගේ දඟලන ශබ්දයට ගිනි මැලය අසල නිදා සිටි තරුණයන් අවදිව ටෝච් එළි අල්ලා බැලූ විට දුටු දර්ශනයෙන් සියලුදෙනාම භීතියට පත් වුණා. පොළොවේ වැටී පොලිස් කොස්තාපල්වරයාගේ ශරීරය මත මළ සිරුර වැතිරී තිබූ අතර මළ මිනියෙහි අත් දෙක කොස්තාපල්වරයාගේ පපුව වටා පැටලී තිබුණා.
"අනේ දෙවියනේ! මේ මොකක්ද?"
එක් තරුණයෙක් කෑගැසුවා.
තවත් තරුණයන් දෙදෙනෙකු වහාම ඉදිරියට දිව ගොස් මළ සිරුර කොස්තාපල්වරයාගෙන් ඉවත් කිරීමට උත්සාහ කළත් එය පුදුම සහගත ලෙස තදින් ඔහුගේ ශරීරයට ඇලී තිබුණා. ඔවුන් කිහිපදෙනෙකු එකතු වී මහත් පරිශ්‍රමයකින් මළ සිරුර ඉවත් කළා. මුහුණ සුදුමැලි වී බිම වැතිරී සිටි කොස්තාපල්වරයාගේ ඇස් දෙක විශාලව විවෘත වී තිබුණ අතර ඔහුගේ තොල් සෙලවෙමින් තිබුණා.
"මොකද මහත්තයා වුණේ? මොකක්ද දැක්කේ?"
තරුණයෙක් ඔහුගෙන් ඇසුවා.
කොස්තාපල්වරයා යමක් කියන්නට උත්සාහ කළා.
"ම... ම... ම..."
නමුත් ඔහු කියන කිසිවක් කිසිවෙකුට තේරුම් ගන්න බැරි වුණා. ඔහුගේ දෑස් නැවත නැවතත් ගස දෙසට යොමු වුණා. ගම්මුන් මළ සිරුර ඔහුගෙන් ඈතට ගෙන ගොස් වෙනත් ස්ථානයක තබා තරුණයන් දෙදෙනෙකු ඔහු අසලම රැඳී සිටියා.
උදෑසන වන විට කොස්තාපල්වරයාගේ තත්ත්වය තවත් නරක අතට හැරුණා. දැඩි උණකින් පෙලමින් ශරීරය වෙව්ලන්නට පටන්ගෙන තිබුණා. ඇස් දෙක පියාගෙන සිටින සෑම අවස්ථාවකම ඔහු හදිසියේ අවදි වී කෑගැසුවා.
"මහසෝනා...! මහසෝනා එනවා...!"
"මහත්තයා, මහසෝනා නෙවෙයි. බය වෙන්න එපා. අපි ඔක්කොම මෙතන ඉන්නවා."
ගමේ වයසක පුද්ගලයෙක් ඔහුව සනසන්න උත්සාහ කළා. නමුත් කොස්තාපල්වරයා කිසිවක් ඇසුවේ නැහැ.
ඔහු නැවතත් කෑගැසුවා.
"ඌ මාව අල්ලගත්තා... ඌ මගේ ඇඟ උඩ හිටියා... මහසෝනා... මහසෝනා...!"
ඔහුගේ ඒ කෑගැසීම ඇසූ ගම්මුන් පවා බියට පත් වුණා.
දින කිහිපයක් ගත වුණත් කොස්තාපල්වරයාගේ තත්ත්වය යහපත් වුණේ නැහැ.
ඔහුට ප්‍රතිකාර ලබා දුන්නත් රාත්‍රිය උදා වන විට ඔහුගේ බිය වැඩි වුණා.
අවසානයේ වැඩිහිටියන් තීරණය කළේ ඔහු වෙනුවෙන් තොවිලයක් පැවැත්වීමටයි.
ගමේ ප්‍රසිද්ධ ඇදුරෙකු ගෙන්වාගෙන නිවසේ මිදුලේ තොවිලයක් සූදානම් කළා.
බෙර හඩින් පලාතම ගිගුම් දුන්නා. යකුන් පලවා හැරීමේ මන්ත්‍ර ශබ්ද මධ්‍යම රාත්‍රිය දක්වා ඇසුණා. ඇදුරා මන්ත්‍ර කියමින් කොස්තාපල්වරයා දෙසට පැමිණෙද්දී එකවරම කොස්තාපල්වරයාගේ ශරීරය වෙව්ලන්නට පටන් ගත්තා. ඔහුගේ ඇස් දෙක විශාලව විවෘත වුණා.
ඉන්පසු ඔහු ඇදුරා දෙස බලා අමුතු හඬකින් කතා කළා.
"උඹලා හිතුවද මම ගහෙන් විතරක් එල්ලී හිටියා කියලා?"
එය ඇසූ ඇදුරාගේ බෙර හඬත් මොහොතකට නතර වුණා.
කොස්තාපල්වරයා නැවතත් කතා කළා.
"මම තාම එතන ඉන්නවා... මගේ තැනට කවුරුත් එන්න එපා..."
ඇදුරා තොවිලය අවසන් කළත් කොස්තාපල්වරයා සම්පූර්ණයෙන් සුව වුණේ නැහැ. ඔහුගේ උණ අඩු වුණා. නමුත් ඔහුගේ බිය නැති වුණේ නැහැ. ඉන්පසුව ඔහු නැවත කිසිදාක වවුලගල යාය ප්‍රදේශයට රාජකාරියකටවත් ගියේ නැහැ.
කාලයත් සමඟ මේ සිදුවීම ගම පුරා පැතිරුණා.වවුලගල යායේ ඒ පැරණි ගස අසලින් රාත්‍රියේ ගමන් කිරීම ගම්මුන් තහනම් කළා වගේම, දරුවන්ටත් ඒ දෙසට නොයන ලෙස අවවාද කළා. නමුත් අදටත් ගමේ සමහර වැඩිහිටියන් කියන්නේ ඒ ගස අසලින් මධ්‍යම රාත්‍රියේ යන විට අමුතු ශබ්ද ඇසෙන බවයි.
ඇතැම් රාත්‍රිවල ගසක් සෙලවෙන හඬක් ඇසෙනවා. ඇතැම් රාත්‍රිවල කඹයක් අත්තක ගැටෙනවා වැනි හඬක් ඇසෙනවා.
ඒ සියල්ලටම වඩා බියකරු දෙය නම්... ගිනි මැලයක් අසල කවුරුන් හෝ නිදා සිටින විට, ඔහුගේ මුහුණට ඉහළින් යමක් නැමී සිටින සෙවණැල්ලක් දකින බවට පැතිරෙන කතාවයි. ඒ නිසා වවුලගල යායේ පැරණි මිනිසුන් අදටත් එක දෙයක් කියනවා.
"රෑ මැදියමේ කැලෑවක් අසල ගහක එල්ලෙන දෙයක් දැක්කොත්, ඒ දිහා වැඩි වෙලා බලාගෙන ඉන්න එපා. විශේෂයෙන්ම ඒකේ ඇස් ඇරලා තිබුණොත්...!"
