Thursday, May 13, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දහතුන්වන දිගහැරුම Son of Horus -13

 


“මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?”

මංජු සුදු මහත්තයාගෙන් ඇසුවේය.

“ඔන්න බලාපල්ලා තොපිලා වාගේ ගොන්නු රැලක්. ඉතිං උඹලාත් මෝඩයින් වාගේ මුට්ටියකුත්  උස්සාගෙන ඇවිල්ලා.”

අමනාපයෙන් සිටි මංජු මේ අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගෙන රංග ඇතුලු සියල්ලන්ටම දෝෂාරෝපණය කරන්නට විය. 

“තොපිලාත් වටින දේවල් අඳුරන්නේ නැද්ද? මේකෙන් මොන කෙන්ගෙඩියක් කරන්නද බං?” 

“රංග අයියායි කිව්වේ සේප්පුවේ තියෙන ඔක්කෝම බෑග් වලට දාගන්න කියලා. මේක වටින්නේ නැතිනම් සේප්පුවේ දාලා තියයිද?”

එය ඇසුනු රංග එළියේ තබා තිබුණු බඳුන තම දෑතට ගත්තේය. එහි පියනේවූ මුහුණ දෙස මඳක් පරික්ෂාවෙන් බලා සිටින්නට විය.

“මූ කියන එකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. මේක වටින්නේ නැතිනම් සේප්පුවේ දාන්නේ නැහැනේ. පරිස්සමට අරන් තියාපං.”

සුදු මහත්තයා අතට පත්කළ එය යළිත් බෑගයට දැමීමට සැරසෙද්දී මංජු වහා උදුරාගත්තේය. 

“ඔන්න ඕක මෙහෙන් තියාපං. මේක හොඳයි ලස්සනට තියන්න.”

සුදු මහත්තයා යමක් කීමට තැත්කර රංග දෙස බැලුවේය. රංග විසින් කළ ඉඟියකින් සුදුමහත්තයාගේ කට වසා දැමුවේ මංජුට එය තබා ගැනීමට ඉඩ සලසාදෙමිනි. වැඩි මුදලක් ඉල්ලා වස්තු තණ්හාවෙන් සිටින මංජුට බඳුන ලබා ගැනීම වළක්වාලීමට ගියහොත් ගැටුමකට එය හේතුවක් වන බවත් එය තමාගේ නායකත්වයට විශාල ලෙස බලපාන්නක් බවත් අවබෝධ වූ රංග එය ඔහුට ලබා ගැනීමට ඉඩහැරියේය. ඉක්මන් ප්‍රකෝපාකාරි ගතිපැවතුම් වලින් පරිපුර්ණ වූ මංජු නායකත්වයේ වගකීම් දැරීමට කිසිවිටකත් කැමත්තක් නැතුවාසේම සමහර අවස්ථාවලදී නායකත්වය අභිබවායමින් එයට තර්ජනයක්ද වූවේය. වගකීම් සහිත අවදානම් ක්‍රියාවලියකදී ඔහු පසුබට වූවත් අනෙකුත් ජයග්‍රහනයන්හිදී ඉදිරියෙන් හිඳ රංගටත් උපදෙස් දුන්නේය. සුදු මහත්තයාගෙන් උදුරාගත් බඳුන මංජු තම නිවසේ කැබිනේට්ටුව මත තැබීය. මුදල් සමසේ බෙදා දුන් පසුත් රංග යළි යළිත් තම අවවාදය මතක්කර දුන්නේය.

“උඹලා පරිස්සමෙන් ඉදපල්ලා එකපාරටම සල්ලි වීසිකරන්නේ නැතිව. නැත්නම් අපි සෙට් එකටම මහඋළුගෙදර කූරු ගනින්ට පුළුවන්වෙයි.” 

මෝටර් සයිකල්වල නැගගත් සුදු මහත්තයා හා රංග ඉතිරි බඩු භාණ්ඩ රැගෙන පිටත්ව ගියේ මංජුගේ නිවසේ චුට්ටා හා කපිලත් රදවමිනි. තරුණ මදයට හමුදාවට බැඳී උතුරු ප්‍රදේශයේ ක්‍රියාන්විතයන් හි සේවය කළ රංග නිවාඩු අවුත් යළි සේවයට එක්නොවීය. ඇබ්සන්ට් වී සිටි කාලයේදි අහම්බයෙන් මිතුරුවූ මංජු සමඟින් එකතුව සුලු සුලු මංකොල්ලයන් කිහිපයක් සිඳුකළෝය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ සමාගමට තවත් රැකියා විරහිත රංගගේ ඥාති සහොදර සුදු මහත්තයාද මංජුගේ මිතුරෙකුවූ චුට්ටාත් කපිලත් එක්විය. මෙසේ එක්වුනු පස්දෙනාගේ කල්ලියෙන් සිඳුකළ විශාලතම සැලසුම් සහගත මංකොල්ලය වූයේද ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ නිවස කොල්ලකෑමයි. 

“මං අරූව මැරුවා කියලා ඒක පිටට දාලා මු අපේ ගේමෙන් ගාන කපන්නයි බැලුවේ. බලපන් රංගයා අපිට පනස් දාහ ගානේ දීලා ඉතිරි ටික පස්සේ දෙන්නම්ලු. ඒවා කොහේද මාත් එක්ක.”

“මංජු අයියා කට දැම්ම නිසා තමයි අපිට දෙක ගානේ ලැබුනේ.”

“තෝ නිසා තමයි මේ ඔක්කෝම. තව ඩිංගෙන් ස්ටැන්ලියා මාවයි මරන්නේ. තොට ලණු කෑල්ලක් ගේන්න පැය ගාණක් ගියානේ. ඌ බෙල්ල මිරිකුව විදිහට මං හිතුවෙම ඉවරයි කියලා.”

“එතන ලණු තියා නුල් කෑල්ලක්වත් තිබුණේ නැහැ. වේලාසනින් ලණු ඕනෙයි කිව්වානම් කඹයක් අඹරන්න තරමට හරි ලණු අරගෙන යනවා.”

“දැන් පණ්ඩිත ටෝක්ස් නොදී හිටපන්. මුං දැන් අර බඩුටිකටත් විද්ද. බලමුකෝ ඒවා සල්ලි කරන හැටි. මට මගේ වැඩිපුර ගාන ඕනේ, දුන්නැත්නම් තමයි රංගයා දැනගන්නේ මේ මංජු කවුද කියලා.”

තම කෝපය පිටකරන්නට මෙන් ඔහු මිට මොලවාගත් වමතින් සිය දකුණතේ අල්ලට ගැසුවේය. 



      ස්ටැන්ලිගේ මරණයට අදාළ පොලිස් පරික්ෂණ මන්දගාමීව සිදුවන බව පුවත්පත් වලින් මෙන්ම ස්ටැන්ලිගේ සම්බන්ධකම් තිබුනු දේශපාලනඥයින්ගෙන්ද පොලිස් දෙපාර්තුමේන්තුව වෙත අවලාද නැගෙන්නට විය. ඉහළ තනතුරු දරන නිලධාරින්ගෙන් එස් එස් පි මනෝජ් වෙත දැඬි ලෙස දෝෂාරෝපණ එල්ලවන්නට පටන් ගැනීමත් සමඟම ඔහු කඩිනමින් නාරද ඇමතුවේ වාර්තාව ඉක්මනින් ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලමිනි. පසුදින උදේ අටට පමණ මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර කොළඹ පොලිස් අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසය වෙත වාර්තා කළේ වාර්තාව බාරදී තමා හෙලිදරව් කරගත් ඉපැරණි බඳුනේ අරුම පුදුම විස්තරය පැවසීමටය. එහෙත් ඒ වන විට පොලිස් අධිකාරි මනෝජ් පෙරේරා කාර්යාලයේ නොසිටියේය.

“මහත්තයා ඔතනින් වාඩිවෙලා ඉන්න. ලොකු සර් දැන් ඒවි.” 

කොස්තාපල්වරයෙකු අසුනක් පෙන්වා කීවේය. පැයක් පමණ රැඳී සිටිය මුත් ඔහු එන පාටක් නැත. හේ අතේ බැඳ තිබූ ඔරලෝසුව දෙස කිහිපවරක් බැලුවේ නොවසිලිමත්බව මැඩගැනීමටය. තවදුරටත් කාලය කාදමමින් මෙහි රැඳීසිටිමේ තේරුමක් නැතැයි සිතූ නාරද අසුනින් නැගිට්ටේ වෙනත් වෙලාවක පැමිණීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. අලසකමින් එහා මෙහාවෙමින් සිටි පොලිස් කාර්යමණ්ඩලය එකවරම නිශ්ශබ්ද වෙමින් තම තමන්ගේ රාජකාරි කටයුතුවල නියැලෙන්නට විය. නාරද තම හිස ඔසවා විමසිලිමත් වූයේ එකවරම සිඳුව ගිය වෙනස කුමක්දැයි බැලීමටය. නිලයෙන් පහළ පොලිස් නිලධාරින් ගේ ආචාරය මධ්‍යයේ ගාම්භිර ගමනින් පැමිණි එස් එස් පි මනෝජ් ප්‍රොපෙසර් නාරද දැක තම ගමනේ වේගය මඳක් අඩාලකිරීය.

“ගුඩ් මෝර්නින් ප්‍රොපෙසර්, ඇවිල්ලා ගොඩාක් වෙලාද?”

“ඔව්, මම යන්නයි නැගිට්ටේ.”

“ඕ වෙරි සොරි ප්‍රොපෙසර්. යමුකො මගේ රූම් එකට. මම හිතුවේ නැහැ ප්‍රොපෙසර් මෙච්චර ඉක්මනටම උදෙන්ම ඒවිය කියලා. අද ස්ටැන්ලිගේ මර්ඩර් කේස් එකේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් වල ප්‍රෝග්‍රස් එක ගැන පොලිස්පතිතුමාගේ මීටින් එකක් තිබුනා. ඒකයි මට එන්න පරක්කු වුණේ. මේ මර්ඩර් එකට තාම කිසිම සැකකාරයෙක්වත් අත්අඩංගුවට ගත්තේ නැහැ කියලා පත්තරවලින් අපිට චෝදනා එල්ල කරලා තිබුනා. අනික ස්ටැන්ලිගේ රිලේෂන්ස්ලාත් ෆ්‍රෙන්ඩ්ලාත් ලොකු ලොකු පොලිටීෂන්ස්ලා. එයාලගෙන් පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් ගොඩාක් වැඩියි. ”

තම පුටුවේ හරිබරි ගැසී වාඩිවූ මනෝජ් නාරද දෙසට හැරින.

“මම ප්‍රොපෙසර්ට වාර්තාව ඉල්ලලා කතාකළෙත් මේ කේස් එක ඉක්මනටම ඉවරකරලා දාන්න අවශ්‍යය නිසා. මට කියන්න ප්‍රොපෙසර් මේ නැතිවුනු භාණ්ඩ ගැන කියන්න පුළුවන් මොනවාද?” 

“ඇත්තටම ඉන්ස්පෙක්ටර් මේ ෆයිල් එකේ විස්තරවලින් ෆොටෝ වලින් පුළුවන් වෙන්නේ අනුමාන කරන්න විතරයි. මේවා ඇත්තටම පුරාවස්තුද කියලා හොයා බලන්නනම් විශේෂ පරික්ෂණ කිහිපයක්ම සිඳුකරන්න වෙනවා. සමහර විට සරල පරීක්ෂණ වෙන්නත් පුළුවන්. ඒවාගේම සමහරවිට ඒවා විශේෂ පරීක්ෂණවලට ලක් කරන්නත් සිද්ධ වෙනවා.”

“ඔව් පරික්ෂණ කරන්න මේවා අපි ළඟ නෑනේ?”

“ඔව් ඒක තමයි ප්‍රශ්නේ. මේ ෆයිල් එකේ තියෙන බොහොමයක් ඒවා පුරාවස්තු ගණයට වැටෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒවා ඉහළ වටිනාකම් තියෙන පැරණි භාණ්ඩ වගයක් බවයි පෙන්නේ. මම පුරාවස්තු විදිහට සැක කරන කිහිපයක් මෙතන තියෙනවා. ඒත් පැරණි භාණ්ඩ කියලා ඒවා එහෙමම බැහැර කරන්නත් බැහැ. මොකද පැරණි භාණ්ඩත් පුරා වස්තූන් වෙන්න පුළුවන් නිසා. ඒවාගේම පුරාවස්තු විදිහටම බොරු පුරාවස්තුත් හදලා තියෙනවානේ. ඒවා මෙතන තියෙන්න පුළුවන් නේද?”

නාරද ප්‍රශ්නයක් මනෝජ් වෙත එල්ල කළේය.

“ඔයා කියන්නෙ අපිට මේ බඩු පිසිකල් ඉන්ස්පෙක්ට් කරන්න ඕනේ කියලාද?”

“ඔව්. ඒත් ඒක නෙමෙයි මෙතන තියෙන විශේෂම අභිරහස් වැඩේ.”

“ඒ මොකක්ද?”

“ඔය පින්තුරත් එක්ක තියෙන බඳුනේ පින්තුරේ බලන්න. රතු තීන්තෙන් සලකුනු කරලා තියෙන්නේ.” 

“මේ මැටි භාජනයක්නේ.”

“ඔව් මැටිවාගේ පෙනුනට මේකෙ පුරා විද්‍යාත්මකව තියෙන අගය කියලා නිමකරන්න බැහැ. මේ වාගේ බඳුන් යොදාගෙන තියෙන්නෙ ඊජිප්තුවේ පිරමීඩවල මමීකරණයට ලක්කරපු පාරාවෝවරුන්ගේ ශරීර කොටස් ආරක්ෂා කරලා තියාගන්නයි.”

“මොන පිස්සු කතාවක්ද මේ? ප්‍රොපොසර් කියන්නේ ඊජිප්තු පිරමීඩවල තියෙන බඳුන් මෙහෙ? ඒ කියන්නෙ ලංකාවේ තියෙනවා කියලාද? මේක ඒ බඳුනක්මයි කියලා කියන්නෙ කොහොමද?”

මේ මනුස්සයාගේ ඔලුව නරක්වී ඇතිදැයි සිතූ පොලිස් අධිකාරි මනෝජ් නාරද බණ්ඩාර දෙස සැකමුසු බැල්මක් හෙලුවේය. තම මුහුණට බෑරෑරුම් පෙනුමක් ආරූඬ කරගත් ඔහු ෆයිල් කවරයේ පින්තුරය දෙස මඳ වේලාවක් බලාසිටියේය.

“බලන්න මේ පින්තූර දිහා. මේ පින්තූර අපි අරගත්තේ කයිරෝ මියුසියම් එකෙන්, මේවා එක සමානයි නේද? අනික ස්ටැන්ලි මේ ගැන ෆයිල් එකේ රෙකෝඩ් කරලා තියෙන්නෙ මේක මුහුදෙන් හමුවෙච්ච දෙයක් විදිහටයි.”

“එහෙනම් මේ බඳුන අරගෙන යන්නද හොරු ආවේ?”

එසේ කී මනෝජ් තම මේසය මතට වැලිමිට ඔබාගෙන නළලට අතින් තට්ටු කරමින් කල්පනා කරන්නට විය.

“මමනං හිතන්නේ නැහැ මේ බඳුන මෙහෙම වටිනා එකක් කියලා කවුරුත් දැනගෙන හිටියයි කියලා.”

“එහෙනම් මොන කෙහෙල් මලකටද මේක ගෙනිච්චේ? අනික ක්ලාක්ගේ කට උත්තරේට දීලා තිබුනා මේ සේප්පුවල නිධන් වලින් ගත්තු බඩු වගයකුත් තිබුනයි කියලා. ඒ නිසයි අපි ඔබතුමාගෙන් මේ ගැන වාර්තාවක් ඉල්ලුවේ.”

“මගේ වාර්තාවේ සඳහන් වෙනවා මේවායේ නිධන් වලින් ගත්තු විදිහේ භාණ්ඩ නැතිබව.”

“මේ බඳුන මොකට පාවිච්චි කරපු එකක්ද?”

“මේවා ලී වලින් මැටියෙන් ගල්වර්ගවලින් රත්තරන් සහ රිදීවලිනුත් හදලා තියෙනවා. ඒ මිය ගිය කෙනාගේ තත්ත්වය සශ්‍රීකත්වය අනුවයි. කලානුරූපව මේවායේ හැඩයේ සුළු සුළු වෙනස්කම් ඇතිවුණත් බොහෝමයක් බඳුන් වල හැඩයේ සමානකමක් තියෙනවා. මේවාට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ කැනෝපික් ජාස් කියලායි. මේ වාගේ බඳුන් හතරක් යොදාගෙන අක්මාව, පෙණහලු, බඩවැල් සහ අමාශය තැන්පත් කරලා ඒවා සිරුරත් එක්කම සොහොන්ගැබේ තැන්පත් කරනවා.”

“ඉතිං මට නොතේරෙන්නේ මුං මොකටද මේ බඳුන අරගෙන ගියේ කියලා.”

“සමහර විට ස්ටැන්ලිගේ ක්ලාක් හරි වෙන කවුරුන් හරි මේ ගැන දැනගෙන ඉදලා හොරුන්ට ඉන්ෆොමේෂන් දුන්නාද දන්නේ නැහැ. නැත්නම් මේක මුහුදෙන් ගොඩ ගත්තු එකක් නිසා වටිනා කමක් ඇතැයි හිතලා සේප්පුවේ දාලා තිබ්බා. හොරු ටික සේප්පුව සුද්ද කරගෙන යනකොට මේකත් ඒ ගොඩටම වැටෙන්නත් ඇති.” 

“අපි ඒ ගැනත් සොයලා බැලුවා. ඔබතුමා කියන කතාව හරි වෙන්නත් පුලුවන්. අපි ක්ලාක්ගෙනුයි සහායකයාගෙනුයි ගොඩාක් ප්‍රශ්න කළා. එයාලගේ කටඋත්තර අනුව නම් හොරුන්ට ඉන්ෆෝමේෂන් දුන්නා කියන්න බැහැ. හැබැයි මේ බඳුනේ හරි වටිනාකම නොදන්න හොරුන්ට මේක සල්ලි කරන්න බැහැ. ඒ නිසා මේක දැනටමත් කොහේට හරි විසිකරලාද දන්නේ නැහැ.”

“මේක ඉක්මනටම හොයාගන්න වෙයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මනෝජ්. මොකද මේ බඳුනේ පුරාවස්තුවක් විදිහට විශාල මිලකරන්න බැරි වටිනාකමක් තියෙනවා. මේක මේ හොරු ටික විනාශ නොකළොත් හොඳයි. ආ අනෙක් කාරණේ තමයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මේක පත්තරවලට මාධ්‍යවලට යන්න දෙන්න එපා. එතකොට මේක හොයාගන්න අපහසුවෙන්න පුළුවන්.”

“ඔව් ඒක ඇත්ත ප්‍රොපෙසර්. අපි කිසිම මාධ්‍යකට මේ ගැන ප්‍රචාරය නොවෙන්න වඟබලාගන්නම්.”

“මගේ වර්තාවෙ මේ බඳුනේ විස්තරයත් විශේෂයෙන්ම සඳහන් කරලා තියෙනවා. අනෙක් භාණ්ඩ ගැනත් මට පුළුවන් උපරිමයෙන්ම ඒවායේ පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් පිළිබඳව සටහන් යොදලා ඇති. තවදුරටත් මගේ සේවය අවශ්‍යය වෙන එකක් නැහැයි කියලයි මම හිතන්නේ. අවශ්‍යය නම් මට ඕනෑම වේලාවක කතාකරන්න.” 

“බොහෝම ස්තුතියි ප්‍රොපෙසර් නාරද. අපිට ඔබතුමාගේ සහාය ඉදිරියේදිත් අවශ්‍යය වෙයි මේවා හොයාගත්තොත්.”

“මටත් ලොකු උනන්දුවක් ඇතිවෙලා තියෙනවා මේක කොහෙන්ද හොයාගත්තේ කියලා දැනගන්න. මේවාගේ තවත් බඳුන් තුනකුත් තියෙන්න ඕනේ. අනෙක් කාරණේ තමයි සමහරවිට මේ බඳුන් එක්ක ඊජිප්තුවේ පාරාවෝ සෙහොන් ගැබක තිබුණු මමියක් ලංකාවට ගෙනැල්ලා තියෙන්නත් පුළුවන්.”

“එහෙනම් ඔබතුමාට පුළුවන්නේ අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් ටීම් එකට එකතුවෙන්න.”

“නැහැ ඒක ඔයාලට වාගේම මටත් කරදරයි. ඔයාලා වර්තමානයේ හොරුයි නැතිවුණු භාණ්ඩයි හොයාගෙන යන්නකෝ. මම අතීතයේ මේ බඳුන තිබුනේ කොහේද කියලා හොයාගෙන යන්නම්. මගේ වැඩේ අතීතය ගොඩදාන එකනේ.”

නාරද සිනාසෙමින් කීවේය.

“අපෙන් බාධාවක් නැහැ, ඔබතුමා කරගෙන යන්න. අපේ සහාය අවශ්‍යය වුණොත් මට කතාකරන්න. ඒවාගේම මට ඔයාගේ වැඩවල ප්‍රෝග්‍රස් එක නිතරම දන්වන්න. ඒක අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් වලට පහසුවක් වේවි.”

“බොහෝම ස්තුතියි ඉන්ස්පෙක්ටර් මනෝජ්. මට පුළුවන්ද ස්ටැන්ලිගේ ඇසිස්ටන්, ක්ලාක් එක්ක කතා කරන්න. එයා ඉන්න තැනක් හරි ටෙලිෆෝන් නොම්මරයක් හරි ලැබුනොත් පහසුයි.”

“ටෙලිෆෝන් නොම්මර නම් නැතිව ඇති මම ඇඩ්රස් එක දෙන්නම්. පී සි චමින්ද මේ මහත්තයාට අර ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මර්ඩර් කේස් එක ලියපු පොත බලලා ක්ලාක්ගේ ඇඩ්රස් එක දෙන්න.” 


එස් එස් පී මනෝජ්ට සමුදී අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසයෙන් එළියට බට මහාචාර්ය නාරද විශ්ව විද්‍යාලය බලා ගියේ දේශනයක් පැවැත්වීම සඳහායි. සවස් වනවිට දේශනයේ කටයුතු අවසන්කරන්නට හැකිවූ පසුව වත්සලාගේ ලිපිනය සොයාගෙන අත්තිඩිය බලා රිය පැදෙව්වේය. අත්තිඩියේ පන්සල හන්දියෙන් ඇතුළට හැරී අතුරු පටුමඟක් ඔස්සේ ගොස් ලිපිනයේ වූ වත්සලාගේ නිවස සොයාගත්තේය. දොරට තට්ටු කිරීමේදී මිටි තරබාරු කාන්තාවක් අලස ගමනින් පැමිණියාය. 

“කාව හම්බවෙන්නද?” 

“වත්සලා ඉන්නවාද?”

“එයා දැන් බෝඩිමේ නැහැ.”

“ඇයි වැඩට ගියාවත්ද?”

“නැහැ එයා ගමේ ගියා.”

“ඇයි රස්සාවෙන් අස්වෙලා ද ගියේ?”

“නැහැ එයාගේ බොස්ව කවුදෝ මරලා දාලා කියලා එයා හරිම අප්සෙට් එකේ හිටියෙ. දැන් දවස් තුනකට කලින් එයා ගමේ ගියා.”

“එයා මෙහෙන් අස්වෙලාද ගියේ?” 

“නැහැ එයා වෙනින් රස්සාවක් වත් හොයාගන්න ඕනේ කිව්වා. ලබන සුමානෙ විතර එයි.”

“මට එයාගේ ගෙදර ඇඩ්රස් එක දෙන්න පුළුවනිද?”

“ඔය මහත්තයා කවුද කියලා කියන්න. අපි නොදන්න අයට මෙහේ ඉන්න අයගේ ඇඩ්රස් දෙන්නේ නැහැ.”

“මම එයාගේ යාළුවෙකුගේ අයියා කෙනෙක්.”

“ඉතිං එයා ගෙදර ඇඩ්රස් එක දීලා නැද්ද?” 

තරබාරු කාන්තාව තම සැක මුසු බැල්ම නාරද වෙත එල්ල කරමින් ඇසීය. බෝඩිමේ කාන්තාව තමන් සැක කළහොත් ඇයගෙන් ලිපිනය ලබාගැනීම අසීරුවන බව නාරදට වැටහුනේය. 

“මම වැඩ කරන්නේ විශ්ව විද්‍යාලයේ. මෙන්න මගේ විශ්ව විද්‍යාලයේ අයිඩෙන්ටි කාඩ් එක. මගේ නංගි හදිසියේ ගෙදරින් ගිහිල්ලා. වත්සලාගේ ගෙදරවත් ඉන්නවාද කියලා පොඩ්ඩක් හොයලා බලන්නයි හදන්නේ.”

“දැන් හැදෙන කෙල්ලෝ කිසිම කමකට නැහැ. ඉන්න මම දෙන්නම්. මම හිතුවේ මහත්තයා රහස් පොලිසියෙන්වත්ද කියලා.”

නාරදගේ බොරුවට රැවටුනු කාන්තාව දුන් ලිපිනය රැගෙන ඔහු ඉක්මනින්ම එතැනින් නික්මුනි.

මතුසම්බන්ධයි.......


Monday, May 10, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දෙළොස්වන දිගහැරුම Son of Horus - 12

 


“මේවා කොහෙද පුරාවස්තුවෙන්නේ. පොලීසියටත් පිස්සු. ඔයා කවදාද මේ වර්තාව දෙන්න ඕනේ?”

ඈ ෆයිල් කවරය පෙරලා බලා ඇසුවාය.

“මේ මැරිච්ච වෙන්දේසිකාරයාට ලොකු ලොකු කන්ටෑක්ස් තිබිලා තියෙනවා. ඒවායින් මේ මර්ඩර් කේස් එක හොයන්න කියලා පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් වැඩියි. ඒ නිසා මේක ඉක්මනටම දීලා දාලා මගේ වැඩක් කරගන්න එක මගේ නුවණට හුරුයි.”

“ඔව් ඒකනම් හොඳයි.”

ඔහු තේ කෝප්පය තොලගාන ගමන් ෆයිල් කවරයේ වූ විස්තර හා පින්තුර සසඳා බලන්නට විය. 

“මේකේ තියෙන ගොඩක් ඒවා පුරාවිද්‍යාත්මක වැදගත් කමක් ඇති භාණ්ඩ ගණයට වැටෙන්නේ නැහැ.  සමහර ඒවා හොඳට පරික්ෂා කරලා බලන්නේ නැතිව කියන්නත් බැහැ. මොකද සමහර අය ඩුප්ලිකේට් කරපුවා පුරාවස්තුයි කියලා විකුණන නිසා.”

“ඒක තමයි ඔයා මේ ගැන පොලීසියට පැහැදිලි කළේ නැතිද?”

“නැහැ මං මේක එහිදි බැලුවේ නැති නිසා. හරි අපි මේවායේ නොම්මර දාලා ඒවායේ වටිනාකමක් ඇතිද නැතිද විතරක් සඳහන් කරලා දෙමු.”

ඔවුන් දිගටම මේ වාර්තාව සකසමින් සිටින අතර පියසෝම මුහුදෙන් සොයාගත් බඳුන නාරදගේ ඇස ගැටුණි.

“මේ බලන්න කුමාරි මොකට මේ බුජම උන් අරගෙන ගිහිල්ලාද මන්ද?”

“සමහරවිට මේක නිධානයකින් ගත්තු එකක්ද දන්නේ නැහැ. රත්තරං හරි මැණික් හරි පුරවලා තිබ්බ.” 

ඇය සිනාසෙමින් පැවසුවාය. 

“මේ බඩු ඔක්කෝම තිබිලා තියෙන්නේ සේප්පුවේ. ඉතිං ඇයි මේ මැටි භාජනේ සේප්පුවේ දාලා තියෙන්නේ?”

“එහෙනම් මේක ගොඩාක් වටිනවා ඇති නාරද.”

“මේක පෙනුමෙන් නම් ලංකාවේ එකක් වාගේ නොවෙයි. මං මේ වාගේ එකක් දැකලා තියෙනවා කියලා මතකයක් එනවා. කුමාරි බලන්න මේ රේකෝඩ්ස්වල.”

“මේක අරගත්තු තැනක් නම් ලියලා නැහැ. හැබැයි අරගෙන නම් වැඩි දවසක් නැහැ. ආ මේ බලන්න මේක හමුවෙලා තියෙන්නෙ මුහුදේ තිබිලා කියලයි ෆයිල් එකේ ලියලා තියෙන්නේ.”

“මුහුදේ තිබිලා? මේක මට හොඳට පුරුදුයි.” 

නාරද ඡායාරූප හතරක් එක පෙළට පෙළගස්වා ඒවා දෙස විමසිලිමත්ව බලාසිටියේය.

“කුමාරි මේක ටිකක් විශේෂයි වාගේ.” 

“ඇයි නාරද මේක නිධන් කරපු භාජනයක්ද?”

“මේක මම කොහේදි හරි දැකලා තියෙනවා හැබැයි ඒ ලංකාවේදි නම් නෙමෙයි.”

“මේ බලන්න නාරද මේකේ විශේෂයක් ඔයා දකින්නේ මේ පියනේ තියෙන මුණක් වාගේ කොටස නිසා වෙන්න පුළුවන්.”

“ඔව් ඒක හින්ද තමයි මට මේක විශේෂයෙන්ම මතකයට එන්නේ. මුණ මොකක්ද කියලා හරියට බලාගන්න බැරි මුහුදේදි ඛාදනය වෙලා තියෙන හින්ද වෙන්න ඇති. අනික බදේ අකුරු විශේෂයක් කොටලා තියෙන බවක් දකින්නට තියෙනවා. ඒත් මේ ෆොටෝස් වලින් හරියට ක්ලියර්ව බලාගන්න බැහැනේ.”

මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරට යමක් මතක්වූ ලෙසින් කුමාරි ඇමතුවේය.

“කුමාරි ටක්ගාලා මගේ ලැප්ටොප් එක අරගෙන එන්න. අපි ඉන්ටනෙට් එකෙන් සර්ච් කරලා බලමු.”

කුමාරි ලැප්ටෙප් පරිගණකය රැගෙන Jars  යනුවෙන් සර්ච් කරන්නට සැරසුනි. 

“වැරදියි වැරදියි ඔයා කළ විදිහ. ඉස්සෙල්ලා අපි මේ වාගේ බුජමවල් වල පින්තුර තියෙනවාද කියලා හොයමු. ඔයා ගූගල්වල ඉමේජර්ස් වලින් Jars  කියලා ටයිප් කරලා සර්ච් කරන්න.” 

පරිගණක තිරයේ විවිධ වර්ගයේ බඳුන් රාශියක් පෙන්නුම් කරන්නට විය. ඔවුන් එම පින්තූර එකින් එක පිරික්සන විටදී තමා ළඟ තිබෙන බඳුනට සමාන හැඩයේ බඳුන් පෙළක පින්තූර දිස්වෙන්නට විය. 

“බලන්න කුමාරි මේ ෆොටෝ එකේ තියෙන බුජමට සමානයි නේද? මම කිව්වේ මට මතකයි කොහේදි හරි දැකලා තියෙනවා කියලා. බලන්න නම මොකක්ද තියෙන්නේ කියලා.”

“ඒකේ තියෙන්නේ කැනොපික් ජාස් (Canopic Jars)  කියලා.”

“එහෙනම් දැන් ඉමේජර්ස් වලින් අයින්වෙලා කැනොපික් ජාස් (Canopic Jars)  කියලා ටයිප්කරලා සර්ච් කරන්නකෝ.” 

“ආ මේ තියෙන්නේ.”

“හරි හරි දැන් මතක් වුණා මේ වාගේ බුජම් තිබුනා ඊජිප්තුවේ කයිරෝ මියුසියම් එකේ.”

“ඔයා හරි මේ බලන්න මේවා පිරමිඩ්වල තැන්පත් කරලා තිබිලා තියෙනවා.”

“ඕක බලන්න ඕනේ නැහැ. මා ගාව පොතක් ඇති මම ඒක අරගෙන එන්නම්.”

නාරද වහාම තම පුස්තකාලයට වැද එහි තිබූ හම්බැම්මෙන් බැඳ ඇති විශාල පොතක් රැගෙන ආවේය.

“මේ බඳුන වැදගත් වෙන්නේ මමීකරණය (Mummification)  කරද්දියි.”  

ඔහු මමීකරණය (Mummification)   කොටස පෙරලාගෙන  

“ඊජිප්තුවේ මමීකරණයට ලක් කරලා තියෙන්නේ විශාල වශයෙන් රජවරුනුත් රැජිනියනුත් තමයි. ඒත් ඒ එක්කම හමුවෙලා තියෙනවා රජවරුන්ගේ සොහොන් ගැබ්වලට ආසන්නයෙන් ප්‍රභූවරුන්ගේ හා ඔවුන්ගේ සුරතල් සතුන්ද මමීකරණයට පත්කරලා තැන්පත් කරපු සොහොන් ගැබවල්. පුජකයින් තමයි විශේෂිත පුද්ගලයෙක් මිය ගියාම මමීකරණයට පත්කරන්නේ. එයාලා මුලින්ම නයිල් ගංගාවේ වතුරින් සිරුර නහවලා පිරිසිදු කරගන්නවා. ඊට පස්සේ තමයි මේ බඳුන් වැදගත් වන්නේ.”

“ඒ මොකටද?”

“පුජකයින් මුලින්ම කළේ ශරීරයේ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන් ඉවත් කරපු එක. හැබැයි ශරීරයේ හදවත විතරක් ඉතුරු කළා.”

“ඇයි හදවත විතරක්?”

“මොකද එයාල විශ්වාස කරනවා ඒ මියගිය තැනැත්තා මලවුන්ගේ ලෝකය (Under World)  හරහා ගමන්කරනවා කියලා. එහිදී තමයි හදවත වැදගත් කියලා සලකන්නෙ, ඊළඟ ජීවිතයට තමන් කරපු හොඳ නරක පිළිබඳව විනිශ්චයකට එන්න හදවත අවශ්‍යයි කියල එයාලා හිතපු නිසා. මොළය ඉවත් කරන්නේ නාසය තුළින් කූරක් යවලා. ඊට පස්සේ මියගිය පුද්ගලයාගේ ශරීරයේ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන් ඒ කියන්නේ අක්මාව, පෙණහලු, අතුනු බහන් හා ආමාශය අයින් කරලා ඒවා වෙන වෙනම හණ රෙදිවලින් ඒ කියන්නේ ලිනන් වලින් ඔතලා හොරස්ගේ පුත්තු හතරදෙනාගේ ( Four sons of Horus) බඳුන්වලට දානවා. මේ බඳුන් වලට දුම්මලයි ලාටුයි පවිත්‍ර කරගත් තෙල් වර්ගයි පුරවලා ඒවා අමරණීය කරගන්නවා.”


“කවුද මේ හෝරස්? පුත්තු හතරදෙනා කවුද?”  

“හෝරස් (Horus)  කියන්නේ මනුෂ්‍ය සිරුරක් තියෙන උකුසු මුහුණක් ඇති අහසට සහ හිරුට අධිපති දෙවියායි. ඒත් මේ පුත්තු හතරදෙනා කියන්නේ මේ බඳුන් හතරටයි. එක්කෙනෙක් තමයි හාපි (Hapi)  එයාට තියෙන්නේ බැබුන් හිසක්. එයා තමයි මියගියකෙනාගේ පෙණහලු ආරක්ෂා කරන්නේ. දෙවනියා තමයි ඉම්සෙටි (Imsety)  එයාට තියෙන්නේ මනුෂ්‍ය හිසක්. එයා තමයි අක්මාව ආරක්ෂා කරලා තියාගන්නේ. ඊළඟට ඩුවාමුටේෆ් (Duamutef)  ආමාශය රැකබලාගන්නේ එයා තමයි. එයාට තියෙන්නේ නරියෙකුගේ මුහුණක්. අන්තිමයා ක්බේෂ්සෙනුෆ් (Qebehsenuef) එයාටනං තියෙන්නේ තාත්තාගේ මුහුණමයි ඒ කියන්නේ උකුසු මුහුණයි. එයා අතුනුබහන් ආරක්ෂා කරනවා. ඔයා දන්නවාද කුමාරි මේ හතරදෙනා සතර දිශාව නියෝජනය කරනවා කියලා.”





“ඒ කොහොමද?”

“හාපිට උතුරු දිශාවයි ඩුවාමුටේෆ්ට නැගෙනහිරයි ඉම්සෙටිට දකුණු දිශාවයි ක්බේෂ්සේනුෆ්ට තමයි බස්නාහිර දිශාව අයත්වන්නේ.” 

“එහෙනම් මේ පින්තුරයේ ඉන්නේ හෝරස්ගේ පුතෙක් නේද?”

“අන්න ඔයාට දැන් තේරුනා.”

“ඉතිං නාරද ඊජිප්තුවේ පිරමීඩයක හරි සොහොන්ගැබක හරි තිබ්බ මේ බඳුන් වලින් එකක් විතරක් කොහොමද ලංකාවට ආවේ?”

“ඔන්න දැනුයි ප්‍රශ්නේ පටන්ගන්නේ. මොකද මේ පොතේ හැටියට නම් හෝරස්ගේ පුත්තු හතරදෙනා එකට තියලා තියෙන්නේ කැනොපික් චෙස්ට් (Canopic Chest) එකක් ඇතුළේ. ඒ කියන්නේ මේ බඳුන් හතර තවත් පෙට්ටියක දාලා මියගිය කෙනාගේ මෘත ශරීරයත් එක්ක සොහොන්ගැබේ තැම්පත්කරලා තියෙනවා. ඉතිං මේවාගේ කැනොපික් ජා එකක් විතරක් ලංකාවට ආවේ කොහොමද? එහෙමනම් මේකත් එක්ක අනෙක් බඳුන් තුනත් මෙහේ තියෙන්න ඕනේ.”

“අනෙක් තුනත් තියෙනවානං ඊජිප්තුවේ මමියකුත් තියෙන්න ඕනේ.”

“ඔව් ඒකත් කියන්න බැහැ. ඒත් කවුද කුමාරි ඊජිප්තුවේ ඉඳලා ලංකාවට මමී අරගෙන එන්නේ?”

“ඒත් නාරද මේවායේ වටිනා දෙයක් නෑනේ.” 

“රජවරු මිය ගිහිල්ලා එයාලගේ සිරුර තැන්පත් කරද්දී එයා ජීවත්ව ඉන්නැද්දී පාවිච්චිකළ සියල්ලක්ම සොහොන් ගැබේ තැන්පත් කළා යළිත් ආත්මයක් ලැබුනාම පාවිච්චියට ගන්න. සමහරු මේවා රත්තරං වලින් හදලා තිබ්බා. මතකද ටුටන්කාමුන් රජතුමාගේ සොහොන් ගැබේ තිබුන භාණ්ඩ?”

“නිධන් කරපු වස්තු ගන්න හොරුන් ගොඩාක් සොහොන් ගැබවල් මංකොල්ලකෑවා එහෙම නේද?”

“ඔව් සමහරවිට එහෙම මංකොල්ලකාරයන්ට අහුවුනු මමියක් හරි කැනොපික් චෙස්ට් එකක් හරි ලංකාවට ආවාද දන්නේ නැහැ.”

“එහෙම නැතිව මේක ඒවාගේ හදපු බොරු එකක්ද දන්නේ නැහැ.”

“හරි බලමුකෝ කුමාරි මේ පින්තූරවලින් අපේ බඳුනත් මේවාගේමද කියලා. හෝරස්ගේ කීවෙනි පුතාද කියලත්.” 

නාරද තම පරිගණකය ආශ්‍රයෙන් කැනොපික් ජාස් වල පින්තූර රැසක් ලබාගත්තේය. 

“මට පේන්නේ නාරද මේ ඉන්නේ හාපි හරි ඉම්සෙටි හරි වෙන්න ඕනේ.”

“ඔව් අනෙක් දෙක නම් වෙන්න බැහැ. මේ පින්තූර වල හැටියට නම් මේ බඳුනත් ඊජිප්තුවේ එකක්මයි. ඒත් මේක අතට අරගෙන පරික්ෂණයක් කරන්නේ නැතිව හරියටම කියන්නත් බැහැ. සමහරවිට මේක කවුරුහරි දන්න කෙනෙක් ඉමිටේට් කරපු මගඩියක්ද දන්නේ නැහැ.

මට හිතෙනවා කුමාරි මේ බඳුන හමුවෙච්ච මුහුදු ප්‍රදේශය හොයාගෙන යන්න.”

“ඒක නම් ලේසි වැඩක් නම් නෙමෙයි.”

“එහෙම මුහුදු ප්‍රදේශය දැනගන්න හමුවුනොත් අපිට පුළුවන් වෙයි අනෙක් බඳුන් තුනත් හොයාගන්න. අලුත් පුරාවස්තූන් හොයාගන්නත් ඒවාගෙම ඉතිහාසයේ අපි නොදන්නා පැත්තක් හොයාගන්නත් පුළුවන්වෙයි නේද?”

“දැන් ඔය බඳුන ගැන හොයන්නේ නැතිව මේ වාර්තාව ඉක්මනටම ඉවරකරලා දාන්න.”

කුමාරි පුටුවෙන් නැගී සිටිමින් කීවාය. වසර ගණනාවක් පැරණි පුරාවස්තුවක් මහ පොළව කැන සොයාගත්තාක් වැනි ප්‍රබෝධමත් ජයග්‍රාහී හැඟුමකින් නාරදගේ සිත පුරවාලන්නට විය. ඔහු එදින නින්දට ගියේ වාර්තාවේ කොටසක් ඉවර කිරීමෙන්ය. 


          ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මරණය සිදුකරමින් මුදල් හා වටිනා බඩු භාණ්ඩ කොල්ලකා පැනගිය කල්ලිය මෙහෙයවූයේ රංග නැමති ආරක්ෂක අංශයේ සේවයෙන් පලාවිත් හුන් අවුරුදු විසිපහක තරම් ළාබාල හීන්දෑරි තරුණයෙකි. ඔහු හා එක්වූ මංජු ඉක්මනින් කිපෙන සුළු මෙයට පෙර මංකොල්ලයන් කිහිපයකට සහභාගිව පොලිසියට කිසිවිටෙකත් හසුනොවුනු පුද්ගලයෙකු වූයේය. අනෙක් තරුණයන් තිදෙනාද මෙයට පෙර සුළු සුළු හොරකම්වල නිරතවූවන් වුවත් මෙසේ සංවිධානාත්මක ලෙසින් කිසිවක් කර නොතිබූ අතර මෙතෙක් පොලිස් ඇසට හසුවන තරම් අපරාධයන් කළ පුද්ගලයින්ද නොවීය. ඔවුන් මෙලෙස එක්වූ පසු සංවිධානාත්මක ලෙස කළ විශාලතම මංකොල්ලය මෙයද විය. තම කණ්ඩායමේ ප්‍රථම ගේම් එක සාර්ථකව අවසන්කර අවසන් මොහොතේදී මංජු මනුෂ්‍ය ඝාතනයක් සිඳුකරලීම ගැන රංග සිටියේ බොහෝ කෝපයෙනි. තම කණ්ඩායම සමඟින් මංජුගේ අතුරුගිරියේවූ නිවසට පැමිණි පසු රංග මංජු වෙත අතදිගහැර කම්මුල් පහරක් එල්ල කළේ අනෙක් තිදෙනා විස්මයෙන් මුව අයා බලාසිටිද්දීය.

“පර බල්ලා, යකෝ තොට කියලා තියෙනවා නේද ආයුධ ගත්තාට මිනිස්සු මරන්න එපා කියලා. දැන් ඉතිං හැංගෙන්න තැනක් හොයා ගනිල්ලා. පොලීසිය පිස්සු බල්ලෝ වගෙ දැන් අපේ පස්සේ පන්නන්න ගනියි.”

රංගගේ කම්මුල් පහර තම අභිමානයට පහරක් වූවත් එයට විරුද්ධව කිසිවක් නොකියා රතුවීගිය දෙනෙතින් යුතුව මංජු රංග දෙස කෝපාග්නි විසුරවමින් බලාසිටියේය. තව වචනයක් හෝ කීවොත් ගුටි වරුසාවක් ඒකාන්තයෙන්ම ලැබෙන බව දන්නා සියල්ලෝම රංගගේ කෝපය නිවෙනතුරු නිහඬව සිටියෝය. බුර බුරා නැඟ එන කෝපය මැඩගනු වස් රංග සිගරට්ටුවක් දල්වාගෙන නිවසින් එළිමහනට ගියේ පොලිස් උකුසු ඇසින් බේරීම ගැන සිතමින්ය. ඒ අවස්ථාවෙන් මංජු හා අනෙක් සගයන් කොල්ලකාගත් මුදල් හා අනෙකුත් භාණ්ඩ තෝරාගන්නට විය. භාණ්ඩ බෙදාගැනීමේදී එකිනෙකා පරයා ගැටීමෙන් ඇතිවූ ඝෝෂාව කන වැකුනු රංග වහා නිවෙස තුළට පැන්නේ එය වළක්වමිනි. අන්තිම සිගරට් උගුරත් උරා දොරින් පිටතට විසිකල රංග කෑගැසීය.

“යකෝ දැන්මම පදිරි වෙන්නද කෑගහන්නේ. මෙහෙට ගනින් සල්ලි ඔක්කෝම. කීයක් තියෙනවාද මෙතන?”

“ලක්ෂ දහයක් විතර.”

“හරි මෙන්න උඹලාට ලක්ෂ දෙක ගානේ. හැබැයි ඔක්කෝම සල්ලි දැන්ම නෙමෙයි.”

“එහෙම හරියන්නේ නැහැ රංග අයියා.”

මංජු එයට විරුද්ධ වෙමින් කීවේය.

“හරියන නොයන එක මම දන්නවා. තොපිලා දැන්මම මේවාට මරාගන්න හදනකොට. මේ සල්ලි අරගෙන පිස්සු කෙළියි. එතකොට නිකම්ම අපි පොලීසියට මාට්ටු. ඒක නිසා දැන් පනස්දාහ ගානේ දෙන්නම් පස්සේ ඉතුරු සල්ලි ටික බේරමු. හැබැයි මේ සල්ලි වලින් වැඩි වැඩ දාන්න බැහැ. වෙනදා හිටියා වාගේ හිටපල්ලා මේ උණුසුම යනකං.” 

ඒ යෝජනාවට මංජු ඇතුළු අනෙක් සගයන් එතරම් කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත.

“රංග අයියා මේ ප්ලෑන් එක ඇන්දෙ මම. ඒ නිසා මට වැඩිපුර ගාණක් එන්න ඕනේ.”

අනෙක් තිදෙනාද මේ කතාව ඇසුවායින් පසුව රහසින් මෙන් මුමුනන්නට විය.

“යකෝ උඹ වැඩේ හරියට කළාද? තව මිනියකුත් මරලා වැඩිපුර ගාණක් ඉල්ලනවා. තෝ හින්ද අපේ බෙල්ලට තොණ්ඩුව වැටිලා කියලා හිතෙන්නේ නැද්ද?”

සල්ලි මිටි කිහිපය අතේ තබාගත් රංග ටික වේලාවක් ඒ දෙස බලාගෙන කල්පනාවට වැටුනේය. යළි කල්පනාවෙන් මිදුන ඔහු දිගු හුස්මක් පිටකරලීය.

“උඹලා දැන් හිතනවා ඇතිනේ මම මේ සල්ලි ඔක්කෝම ටික අරගෙන මාරු වෙයි කියලා. මට උඹලාගේ සතයක් වත් එපා. ඉඳා ගනිල්ලා මේ සල්ලි. හැබැයි උඹලා මේ සල්ලි සුද්දෝ වාගේ වියදම් කරන්න හදලා පොලීසියට මාට්ටු වෙන්න එපා. මංජු උඹට වැඩිපුර ඕනෙ නම් මම දෙන්නම් හැබැයි මේ සල්ලි වලින් නෙමෙයි. මේ බඩු ටික සල්ලි කරලා ඉවරවෙලා. කෝ ඔක්කොම බඩු මෙතන තියෙනවාද? දාපල්ලා හංගගත්තු ඒවා.” 

“මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?”


මතුසම්බන්ධයි...




Thursday, May 6, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - එකලොස්වන දිගහැරුම Son of Horus - 11

 


සිලි සිලි හඬනංවමින් මඳපවනට ලෙලදෙන්නට වූ ඉදිරිපස ගේට්ටු කණු වසා සිටි කලු පැහැති ඉටිකොල රැලි කොඩි ඉහළ සිට පහළට මකුණු දැලක් සේ විසිරී ඇත. අතරින් පතර තාප්පයේ එල්ලුනු පෝස්ටර් නුදුරු දිනකදි වූ සිසු විරෝධතාවයක අතීතය කදිමට කියාපෑවේය. ගේට්ටුවේ සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියාගෙන් යමක් විමසා විශ්ව විද්‍යාල භූමියට ඇතුල්වුනු පොලිස් ජීප් රිය මන්දගාමීව ඉදිරියට ඇදුනි. අතරින් පතර තණබිස්සේ රැඳී හුන් හා මාවතේ ගමන් කරමින් හුන් සියල්ලන්ගේ නෙත් කිසිදා නොදුටු යමක් දෙස බලන්නාක් මෙන් ජිප්රිය හා එහි හුන් පිරිස දෙස යොමුවන්ටවූයේ පොලිස් නිලධරයන්ද අපහසුතාවයකට ලක්කරමින්ය. සුමංගල ශාලාව අසළ නැවත්වූ ඉන් බිමට බට පොලිස් කොස්තාපල්වරු දෙදෙනා ශාලාව තුළට ලහි ලහියේ වැදගත්තේ සිසු සිසුවියන්ගේ උපහාසාත්මක විමසිලිමත් දෑස් මඟහරවමිනි. කිසිදා විශ්ව විද්‍යාල ශාලාවකට ඇතුළු නොවූ ඔවුන් වංක ගිරියක් බදුවූ සුමංගලේ දේශණ ශාලා පන්ති කාමර පසු කරමින් පුරාවිද්‍යා අධ්‍යන අංශය සොයා ගියේ සිසුන් කිහිප දෙනෙකුගේ අසා සහය ලබාගැනීමෙන්ය. අංශයේ දොරෙන් ඇතුළුවද්දීම සිසුන් කිහිප දෙනෙක් හමුවූහ.

“මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර ඉන්නවාද?”

“අර අතන ඉන්නේ.”

ඔවුන් පෙන්නු ඉසව්වේ රැඳී සිටියේ යම් සාකච්ඡාවක නිරතවෙමින් සිටි මහලු හා මැදිවියේ හුන් ආචාර්යවරු කිහිපදෙනෙකුයි. ඉතිරි කෙස් ගස් කිහිපයකින් ඉදිරිපස තට්ටය වසාගැන්මට අසීරු උත්සාහයක් දැරු යටි රැවුලක් සහිත හින්දෑරි පුද්ගලයෙකු වෙත ගිය පොලිස් නිලධාරින් ඔහුව ඇමතුවේය.

“මිස්ටර් නාරද මම නෙමෙයි. අර අතන ඉන්නේ.”

පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් සිතූ ලෙසට නාරද බණ්ඩාර ඇන්ටික් පොරක් නොවීය. ඉතා ක්‍රියාශීලි තරුණ ජවයකින් යුක්තවූ ඔහු උත්තුංග දේහධාරියකුද විය. අතරින් පතර පැසුනු නර කෙසක් දෙකක් ඇරෙන්නට ඔහුගේ වයස මැදිවිය පසුකරමින් සිටින බව කියන්නට කිසිඳු සලකුණක් එක්කර නොතිබුනි. සම්පුර්ණයෙන් මුඩුකළ මුහුණේ ප්‍රියමනාප සිනහව සියල්ලන්ගේ සිත් ඇදබැඳ තැබීමට සමත්වන්නක්ද විය. පුරාවිද්‍යා අධ්‍යයන අංශයේ ජේ්‍යෂ්ඨ කතිකාචාර්ය ධුරය උසුලන මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර ආචාර්්‍යය මණ්ඩලයේ සගයන් හා පේරු රාජ්‍යයේ මාචු පීචු හි තමා කළ පුරාවිද්‍යා සංචාරයක් පිළිබඳව සුහඳ සංවාදයක නිරතවෙමින් සිටියේ මේ අතරතුරය. තමන් වෙතට එන පොලිස් නිලධරයන් දැක කතාව මඳකට නවතා ඔවුන් එන මඟ දෙස බැලීය.

“මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර?”

“ඔව් මම තමයි නාරද බණ්ඩාර ඇයි?”

ඔහු කුතුහලෙන් යුක්තව ඇසීය.

“සර් අපි ආවේ කොළඹ අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසයෙන්, සර්ව එහෙට එක්කන් එන්න කිව්වා.”

“ඇයි මොකක්වත් ප්‍රශ්නයක්ද?”

“වැඩි විස්තරයක් නම් කිව්වේ නැහැ. ලොකු මහත්තයා තමයි නෝටිස් එක දුන්නේ.”

“මේ දැන්ම එන්න ඕනේද? මොකද මට දැන් ලෙක්චර් එකක් තියෙනවා.”

“නැහැ එහෙම එකක් නැහැ. සර්ගේ ලෙක්චර් එක ඉවරවෙන්නේ කීයටද?”

“දෙකට”

“එහෙම නම් සර් ඒක ඉවරකරලා පොලීසියට එන්න. එහෙනම් අපි යනවා.”

මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරට ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැඟුනේ තමන් කිසිම වරදක් නොකරම පොලීසියට කැඳවීම පිළිබඳවයි. ඔහු සමඟ හුන් අනෙක් අචාර්යවරු මේ පිළිබඳව වෙනත් නිගමනවලට එළඹෙද්දී ඔහු ඔවුන් මඟ හරිමින් දේශන ශාලාව වෙත ගියේය. දේශනය අවසන් කළ නාරද තම ටොයෝටා ඇලියොන් මෝටර් රථයෙන් කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය වෙත ගියේ දැඬි කල්පනාවක නිරතවෙමිනි. ඔහුට මේ කැඳවීම විශාල ප්‍රශ්නාර්ථයක්ම විය. පොලීසිය වෙත ඇතුල් වෙද්දීම ඈතින් පැත්තකට වන්නට තිබූ මේසයක උදේ වරුවේ තමන් හමුවීමට විශ්ව විද්‍යාලයට ආ පොලිස් කොස්තාපල්වරයෙක් විශාල පොතක් පෙරලාගෙන යම් ලියවිල්ලක් සකසමින් සිටිනා අයුරු නාරගේ දෑසට අසුවිය. නාරද ඔහු ළඟට ගොස් උගුර පෑදූ නමුදු එම පොතට ඔලුව ඔබාගෙන වැඩයේ යෙදී හුන් කොස්තාපල් වරයා නිකමට හෝ තම හිස උස්සා බැලුවේ නැත. දෙවන වරටත් එසේම කළමුත් පෙරසේම වැඩයේ යෙදෙමින් සිටියා මිසෙක ඔහුගෙන් කිසිඳු ප්‍රතිචාරයක් නොවන බැවින් ඔහුව ඇමතීය.

“එක්ස්කියුස්මී මම ප්‍රොපෙසර් නාරද බණ්ඩාර මට. ....”

ඉතිරි වචන කිහිපය සම්පුර්ණ කිරීමටත් පෙර ඉද්ද ගැසුවාසේ නැගී සිටි පොලිස් කොස්තාපල්වරයා, 

“සර් එනකං අපේ සර් බලාගෙන ඉන්නවා යමු යමු.” කී ඔහු ඉක්මනින් මහාචාර්යවරයාව ඇතුල් කාමරයක් තුළට කැඳවාගෙන ගියේය. කාමරයේ සුවපහසු අසුනක වාඩිගත් කාලවර්ණ ස්ථුල සිරුරති ජේ්‍යෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා මහාචාර්යවරයා දැක අසුනින් නැගිට ඔහුට අතට අත දුන්නේය.

“මේ ප්‍රොපෙසර් නාරද වෙන්නැති. මම එස් එස් පී මනෝජ් පෙරේරා. වාඩිවෙන්න ප්‍රොපෙසර් අපි මුකුත් බීලාම කතාවට බහිමු නේද?”

“අඳුනගන්න ලැබීම සතුටක් ඉන්ස්පෙක්ටර්. දැන් මුකුත් අවශ්‍ය නැහැ. මට දැන ගන්න ඕනේ ඇයි මාව කැඳෙව්වෙ කියලා.”

“හොඳයි එහෙනම් අපි කෙලින්ම කතාවට බහිමු. ප්‍රොපෙසර් දකින්න ඇති නේද පත්තරවලින් එහෙම මේ ළඟදි බත්තරමුල්ලේ ලොකු බිස්නස්මන් කෙනෙක්ගේ මර්ඩර් එකක් උනා.”

“ඔය කියන්නේ අර ඔක්ෂනර් ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල ගැනනේ.”

“අන්න හරි එයා තමයි. මිනිහාගේ ගෙදරට හොරු පැනලා ඇඳ උඩම මරලා දාලා තිබුනානේ. පොස්ට් මොටම් එකේදි දැනගන්න ලැබුනා මිනිහාව මරන්න ඉස්සර නොසෑහෙන්න වඳ දීලා ඒ කියන්නේ ගහලා තියෙනවා. මේ ස්ටැන්ලිගේ මර්ඩර් කේස් එක හැඩල් කරන්න දාලා තියෙන්නේ මාව. මේ මර්ඩර් සස්පෙක්ට්ලාව ඉක්මනට ඇරෙස්ට් කරන්න කියලා ඉහළින් නියෝග ඇවිල්ලා තියෙනවා.”  

“ඉතිං මාවත් මේකේ සස්පෙක්ට් කෙනෙක් කරලාද?”

නාරද නොඉවසිල්ලෙන් ඇසීය.

“ඇයි ප්‍රොපෙසර් එහෙම අහන්නේ?”

“මම කොහොමටවත් සම්බන්ධ නැති අඳුරන්නේවත් නැති ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මර්ඩර් එකට පොලීසියට එන්න කිව්වාම ඕනෑම කෙනෙකුට එහෙම හිතෙනවානේ.”

“අයියෝ නැහැ. අපි එහෙම දෙයකට නෙමෙයි කතාකළේ. ඔබතුමාගෙන් පොලීසියට අවශ්‍යකරන උපකාරයක් බලාපොරොත්තුවෙන්.”

“ඒ මොකක්ද?”

“ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල ගාව විශාල වටිනාකමක් තියෙන බඩුවගයක් තිබිලා තියෙනවා එයාගෙ සේප්පුවල. හොරු ඒ සේප්පු ඇරලා ඒවා ගෙනහිල්ලා තියෙනවා. අපි සැක කරනවා ඒ සේප්පුවල තිබුනු බඩු අතරින් එයාගාව පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් ඇති බඩුවගයක් තිබිලා තියෙනවා කියලා.”

“එහෙම කොහොමද කියන්නේ ඒ සේප්පුවල පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් ඇති බඩුවගයක් තිබ්බා කියලා? අපි දන්නේ නැහැනේ.”

“ඇයි අපිට එයාගේ ක්ලාක් දුන්නු කට උත්තරේ සඳහන් වෙනවානේ නිධන් වලින් ගත්තු ඒවා වගයක්  සේප්පුවල දාලා තිබුණා කියලා.”

“එහෙම කට උත්තරේට දුන්නු පලියට හොයන්න බැහැ ඒවා පුරාවස්තුද කෞතුක වස්තුද කියලා.”

“ඒක තමයි අපි ඔබතුමාව මෙහෙට කැඳෙව්වේ. අපිට ප්‍රොපෙසර්ගේ උදව් අවශ්‍යවෙනවා.”

“උදව් කරන්න පුළුවන්වෙන්නේ ඒ භාණ්ඩ දැක්කොත් විතරයි ඉන්ස්පෙක්ටර්. පුරාවස්තූන්ද කියලා තීරණය කරන්න එහෙම බැහැ. ඒවා විද්‍යාත්මකව පරික්ෂා කරලා බලන්නත් ඕනේ. පොලීසියෙන් මේ භාණ්ඩ හොයාගත්තාද?”

“නැහැ තාම ඒවා හොයාගෙන නැහැ. මේවා සොයාගන්නත් නීතිමය පැත්තෙන් කටයුතු කරන්නත් මේවායේ වටිනාකම අවශ්‍ය වෙනවා.” 

“මේවා දකින්නෙවත් නැතිව මට කොහොමටවත් කියන්න බැහැ.”  

මහාචාර්යවරයාට පොලීසිය පිළිබඳව නොරිස්සුම තවත් වැඩිවන්නට වූයේ මේ කතාබහ අතරවාරයේදීය. 

“ප්‍රොපෙසර් මේ ෆයිල් එක බලන්නකෝ. ඔය ෆයිල් එකේ තියෙනවා ස්ටැන්ලිගේ සේප්පුවල තිබ්බ බඩුවල විස්තරයි ෆොටෝයි.”

එස් එස් පී මනෝජ් මේසය මත තිබුනු ෆයිල් කවරයක් දිගුකළේය. එය අකමැත්තෙන් මෙන් අතට ගත් නාරද උඩින් පල්ලෙන් පෙරලා බලන්නට පටන්ගති.

“ප්‍රොපෙසර් මේවා දැන් බලන්න මහන්සිවෙන්න එපා. ගෙදර ගිහින් නිවී සැනසිල්ලේ බලන්න. මට මේවා කෞතුක වස්තුද කියලා පරීක්ෂණ වාර්තාවක් දුන්නාම ඇති. හැබැයි ප්‍රොපෙසර් මට මේ කේස් එක ඉක්මනටම ඉවරකරන්න ඕනේ. මොකද මේ කේස් එකට මට ඉහළින් එන බලපැම් වැඩි නිසා පුළුවන් ඉක්මනින් වාර්තාව ලැබුනොත් හොඳයි.”

“මම මේ දවස්වල විශේෂ උපාධියකට ලෑස්තිවෙනවා. ඒ නිසා ටිකක් වැඩ වැඩියි. හොඳයි මම පුළුවන් ඉක්මනටම දෙන්න බලන්නම්. ඒත් මට කියන්න ඇයි මාවම මේ වැඩේට තෝරාගත්තේ?”

“අපි ඉල්ලීමක් කළා අපිට සහාය ලබාගන්න කෙනෙක් අවශ්‍යයි කියලා. අපිට කෞතුකාගාර අධ්‍යක්ෂයි පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තුමෙන්තුවෙනුයි ඔබතුමාවයි නිර්දේශ කළේ.”

ඇත්තෙන්ම එයාලට තේරෙන්නේ නැහැ මේවාගේ වැඩකට මාවම අවශ්‍යය නැතිබව. මේ ෆයිල් එක බලලා වාර්තාව දෙන්න එයාලට උනත් පුළුවන්නේ. හොඳයි මම බලන්නම්.”

“මෙන්න මගේ සෙලියුලර් නම්බර් එක ප්‍රොපෙසර්ට ඕනෑ වෙලාවක මට කතාකරන්න.”


පොලිස් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තුමේන්තුවෙන් පිටව ආ නාරද බණ්ඩාර පොලිස් අධිකාරි දුන් ෆයිල් කවරය තම මෝටර් රථයේ ඉදිරි අසුන මත තිබු පොත්පත් මතට විසිකළේ කෝපයෙනි. යළි විශ්ව විද්‍යාලය වෙත නොගිය ඔහු ඉක්මනින් දෙහිවල වෛද්‍ය පාරේ වූ තම දෙමහල් නිවසට රිය පැදෙව්වේ සිතේ නැඟ ආ කෝපය මැඩගනිමිනි. රථය පෝටිකෝව යට නවත්වා ඉදිරි අසුනේ වූ පොත්පත් හා ෆයිල් කවරයද රැගෙන ගොස් මේසය මතට දැමීය. 

“අද මොකද තරහා ගිහින් ?”

නාරදගේ සිතුම්පැතුම් ඉවෙන් මෙන් දන්නා කුමාරි පැමිණ ඇසුවාය. 

“මුන් ඔක්කෝම මාව පැටලුවානේ පොලිස් ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකකට. මට මගේ වැඩ වලටත් කාලයක් නැතිව ඉන්නකොට.” 

“ඇයි මොකක්ද කාරණාව?”

“බලන්න කුමාරි ආකියෝජිකල් ඩිපාට්මන්ට් එකෙන් මාව නොමිනේට් කරලා අර වෙන්දේසිකාරයාගේ මර්ඩර් කේස් එකට.”

“ඉතිං පුරාවිද්‍යා මහාචාර්ය කෙනෙක් මොනාකරන්නද? ඒකට ඕනෑ කරන්නේ අපරාධ විද්‍යාව කරපු කෙනෙක්නේ. ඔයාව නොවෙයිනෙ යවන්න ඕනේ ප්‍රොපෙසර් නිරිඇල්ලනේ.”

“මට ඒ වාගේ වැඩක් නෙමෙයි කරන්න තියෙන්නේ.”

“එහෙනං මොකද්ද?”

“වෙන්දේසිකාරයාගේ ගෙදර තිබ්බ පුරාවස්තුවගයක් හොරු පැහැරගෙන ගිහිල්ලා. ඒවා ගන්න ගිහිල්ලා තමයි මේ මර්ඩර් එක කරලා තියෙන්නේ. ඉතිං මේ නැති වෙච්ච පුරාවස්තු ගැන වාර්තාවක් හදලා දෙන්න කිව්වා.”

“හොඳයි වැඩේ. වාර්තා දෙන්න නම් හොරුත් අල්ලන්න වෙයි. මේ පොලීසියටත් පිස්සුද කොහෙද? නැතිවෙච්ච බඩු දකින්නේ නැතිව කොහොමද වාර්තාවල් දෙන්නේ?”

ඇය අවඥාවෙන් සිනාසුනාය.

“මේ වෙන්දේසිකාරයා ඔය බඩු ගැන ෆයිල් එකක් මේන්ටේන් කරලා තියෙනවා. එයාගේ ක්ලාක් ඒවායේ පින්තුරත් අරගෙන ඒකට ඇඩ්කරලා තියෙන්නේ පිටරට ඔක්ෂන් එකකට දාන්නයි. ඉතිං මේ ෆෙටෝස්වලින් තමයි මට අනුමාන කරලා වාර්තාවක් දෙන්න කියන්නේ.” 

“හරි හරි දැන් ඔය කේන්තිය නිවෙන්නත් එක්කම හොඳ වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නකෝ. මම තේ හදලා තියන්නම්. ආ ඔයා ආස හැලප වගයකුත් තියෙනවා.”

කුමාරි තුවායක් ඔහුගේ කරට දමා නාන කාමරයට තුළට තල්ලු කළාය. හොඳින් දිය නා ප්‍රබෝධමත් සැහැල්ලු සිතෙන් එළියට ආ නාරද මේසය මත තබා තිබූ දුම් දමන තේ කෝප්පයක් හා හැලප පිඟාන දැක්කේය. 



“දැන් වාර්තාව හදන්නේ මමද ඔයාද?”

පොලීසියෙන් ගෙන ආ ෆයිල් කවරය දිගහැරගෙන එය පිරික්සමින් සිටි කුමාරිව දුටු නාරද ඇසීය.

“ඇයි බැරි මට උපාධි දෙකක්ම තියෙනවානේ.”

“ඒ මොකක්ද මම නොදන්න උපාධි?”

“ඇයි අමතක උනාද මමත් පුරාවිද්‍යාව විශ්ව විද්‍යාලයේදි හදාරපු බව. අනික තමයි මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරගේ බිරිද වීමේ ගෞරව උපාධිය.”

නාරද හඬනගා සිනාසෙන්නට වූයේ බිරිය කෙරහි ආදරණීය හැඟීමකින් හදවත පුරවාලමින්ය. සරසවි සිසුවියන් අතරින් ඉගෙනීමට දක්ෂ කැපීපෙනුන හැඩකාරියක් වුනු කුමාරි තම ජීවන සහකාරිය ලෙස තොරාගත්තේ තමාගෙන් ඈ ඉගෙනුම ලබන කාලයේදීමය. උපාධිය අහවර කළ ඈ නාරදගේ කටයුතුවලට උදව් කරමින් ළමයින් හදාවඩාගත්තා මිසක වෙනත් රැකියාවක් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළාය. පිඟානෙන් ගත් හැලපයෙන් කැල්ලක් කඩා කුමාරිගේ කටට දැම්මේ අසීමිත සෙනහසිනි. 

“මේවා කොහෙද පුරාවස්තුවෙන්නේ. පොලීසියටත් පිස්සු. ඔයා කවදාද මේ වර්තාව දෙන්න ඕනේ?”

ඈ ෆයිල් කවරය පෙරලා බලා ඇසුවාය.

“මේ මැරිච්ච වෙන්දේසිකාරයාට ලොකු ලොකු කන්ටෑක්ස් තිබිලා තියෙනවා. ඒවායින් මේ මර්ඩර් කේස් එක හොයන්න කියලා පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් වැඩියි. ඒ නිසා මේක ඉක්මනටම දීලා දාලා මගේ වැඩක් කරගන්න එක මගේ නුවණට හුරුයි.”

“ඔව් ඒකනම් හොඳයි.”

මතුසම්බන්ධයි....


Monday, May 3, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දසවන දිගහැරුම Son of Horus - 10



එදින රාත්‍රියේ දෙගොඩාහරියාමයේ  ස්ටැන්ලි අවදිවූයේ නිවසේ වහල උඩින් බළල් රංචුවකගේ පොරකෑම් හා කෑගැසීම්වල ශබ්දයෙනි. මූසල හඬකින් ඇසෙන කෑගැසීම් ස්ටැන්ලිගේ සුව නින්ද බිඳහෙලීය. තොල කට වියලී දිය පිපාසයක් දැනුනායින් නිදි ඇඳෙන් බිමටබට ස්ටැන්ලි වතුර බීමට පැන්ටි්‍රය දෙසට පිය නැගුවේ නිවසේ විදුලි පහන් දැල්වීමට සිතට නැගුනු අලසකමත් තමාට හුරුපුරුදු නිවසේ යාමට ඊමට එළියක් අනවශ්‍ය යැයි ඔහුට සිතුණු නිසාත්ය. එහෙත් කවරකදාකවත් නොවන ලෙසින් ස්ටැන්ලිගේ කකුල වීදුරු අල්මාරියක වැදී සුළඟිල්ල දෙසින් වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය. සුළඟිල්ල දෙසින් නැගඑන උසුලාගත නොහැකි තියුනු වේදනාව ඉහමොළ සිසාරා ගමන්කරන්න පටන්ගත්තායින් ඔහුට දියපිපාසයද අමතක වුනි. ස්ටැන්ලි තනිකකුලෙන් පැන පැනවිත් ඇඳේ වාඩිගත්තේ බළල්රැලට ශාපකරමිනි. 

“කාළකන්නි යක්කු මගේ නින්ද කෑවා මදිවට කකුලත් තුවාල කළා.”

නොනිම් කෙන්තියෙන් පසුවූ ස්ටැන්ලි දැඬිව කකුලෙන් නැගෙන වේදනාවෙන් මිරිකෙමින් සිට නොබෝ වේලාවකින් නින්දට වැටුනි. මෙසේ ඔහුගේ නින්දට බාධාකරමින් බළල් රංචුවකගේ මූසල කෑගැසීම් සහිත දිර්ඝ රාත්‍රීන් කිහිපයක් ගෙවී ගියේ ස්ටැන්ලිට බළලෙකු පේන්න බැරි තත්ත්වයක් උදා කරමිනි.




“අයිසේ උපාලි තමුසේ රෑට මුරකරනවාද? බුදියනවාද? මම දැන් කී දවසක් කිව්වාද මේ මූසල සත්තුටික එලවලා දාන්න කියලා.”

ඔහු සිකුරිටි උපාලිට කඩාපැන්නේ තවත් නිදිවර්ජිත රාත්‍රියක් ගතකළ පසුවය. 

“සර් ඔය කියන විදිහට මෙහේ බළල් රැලක් තියා එක බළලෙක්වත් නැහැ. සර් කියන නිසාම මම රෑ වහල උඩටත් නැගලා බැලුවා මොන සතෙක්වත් නැහැ.”

“බොරු කියන්න එපා අයිසේ. මට පේන්නේ තමුසේ මර නින්දේ ඉන්නේ, එකයි සද්ද ඇහෙන්නේ නැත්තේ. අද රෑටත් බලනවා. ඔය යක්ෂයන්ට ගහලා පන්නන්න ඕනේ.”

උපාලි ඔලුව වැනුවේ තම අකමැත්ත ප්‍රකාශ කළ නොහැකිවූ බැවිනි. එදිනත් බළලුන්ගේ පොරකෑම් ශබ්දයන් හා වහල දිගේ යමක් පෙරලී යන ශබ්දයක් ඇසුනායින් ස්ටැන්ලි තිගැස්සී අවදිවිය. ඔහුගේ දෙකන්පෙති රත්වීගෙන යනු දැනුනේ බළලුන් කෙරහි උපන් කෙන්තියෙනි. සුපුරුදු පරිදි බළලුන්ට දෝෂාරෝපණය කළ ස්ටැන්ලි යළිත් ඇඳේ අනික්පසට පෙරලුනේ එය නොසලකාහැර නිදා ගැනුමටය. එහෙත් ඔහුගේ නින්දට යළිත් බාධාකරමින් ඉදිරිපස දොරට තට්ටු කරන ශබ්දයක් ඇසුනි. 

“ක කවුද කවුද?”

“සර් මම උපාලි.”

“මොකෝ අයිසේ මේ මහ රෑ තමුසේට තනියම බළල්ලු එලවන්න බැරිද?”

ඔහු තම බළලුන් කෙරහි වූ කෝපය සිකුරිටි උපාලිට කෙරෙහි මුදා හරිමින් ඉදිරිපස දොර විවර කළවිට උපාලි උණ රෝගියෙකු විලසින් බියෙන් තැතිගෙන වෙවුලමින් සිටියේය. යමක් අසන්නට ස්ටැන්ලි තම මුව විවර කරන්නටත් පෙර උපාලිට පිටුපසින් මතුවආ කලු ඇදගත් තරුණයින් දෙදෙනෙකු එකවරම දොර තල්ලු කරමින් උපාලිවත් සමඟින් නිවස තුළට කඩා වැදුනේ ඔහුට යමක් සිතන්නවත් ඉඩක් නොතබායි. ඔවුන් දෙදෙනාට පසුපසින් තවත් තිදෙනෙකුද නිවසට ඇතුල් විය. දෙදෙනෙක් උපාලිව පසෙකට කරවූ අතරම කණ්ඩායමේ නායකයායි හැගෙන හීන්දෑරි අඩි පහමාරක් පමණ උසැති තරුණයා ස්ටැන්ලි වෙත ආවේ අනෙක් අයට අණදෙමිනි.

“ඕකාව දැන්ම පල්ලෙහාට ගෙනියන්න එපා. අත්දෙක බැඳලා කාමරේකට දාපං. ඉස්සෙල්ලාම මුගේ කට බැඳලා හිටපල්ලා.”

අණට කීකරුව උපාලිව අල්ලාගෙන සිටි දෙදෙනා ඉදිරියේ වූ ගබඩා කාමරයට ඔහුව රැගෙන ගියේ අත්පා මෙන්ම කටද බැඳ දැමීමෙන් පසුවය.

“ඉතිං ස්ටැන්ලි මහත්තයෝ අපි ආවේ ඔහේගේ දුක සැප බලන්න නම් නෙමෙයි. ඒ නිසා අපිට කරදරයක් වෙන්නේ නැතිව තමුසේට කරදරයක් කරගන්නේ නැතිව ඔය අතේ මිටේ තියෙන දෙයක් අපි වාගේ අසරණයින්ට දීලා දාන්න.”

ඔහු තම හිනේ රුවාගෙන සිටි පිස්තෝලයක් රැගෙන ස්ටැන්ලිගේ බඩට තදකරන ගමන් පැවසීය. සිහි එලවාගත නොහැකිව ස්ටැන්ලි වටපිට බැලුවේ මර උගුලකින් පැනයන්නට තනන මුවපොව්වෙකු ලෙසිනි. ස්ටැන්ලිගේ නිහඬතාවය නොවඉවසු නායකයාට පිටුපසින් හුන් තරුණයෙකු ඉදිරියට පැන. 

“මොකද යකෝ ඇති කරන්න ගත්තු සතා වගේ මුණ දිහා බලන් ඉන්නේ.”

ඔහු ස්ටැන්ලිගේ කනහරහා අතුල්පහරක් එල්ල කළේය. අනපේක්ෂිතව එල්ලවූ පහරින් සිහි එලවාගත් ස්ටැන්ලි වෙවුලන්නට පටන් ගත්තේය. 

“කෝ ගනින් සල්ලියි වටින කියන බඩුයි ඉක්මන් කරලා. මොකද යකෝ සද්ද නොකර ඉන්නේ.”

දෙවනවරටද ස්ටැන්ලිට පහරදීමට සැරසුනු ඔහුව හීන්දෑරි පුද්ගලයා විසින් කළ ඉඟියකින් නවතා පිස්තෝලය ස්ටැන්ලිගේ හිසට තැබීය.

“අනේ මාගාව මොනවත් නෑ මට කරදර කරන්න එපා.”

“අපිට තමුසේව නලවන්න වේලාවක් නෑ.”

“ඇහුනා නේද කියපුදේ තවත් බලාගෙන ඉන්නේ නැතිව ගනින් යකෝ සේප්පුවේ යතුර.”



නළලට පිස්තෝලය තබාගෙන සිටි තරුණයා අත දිගහැර තවත් පහරක් ගැසීය.

“ඔය සේප්පුවල සල්ලි නැහැ. මට කරදර කරන්න එපා. අනේ ළමයෝ කියන දේ අහන්න මම ළඟදි බඩු වගයක් ගත්තා ඒක නිසා දැනට සල්ලි නැහැ.”

“එහෙනම් මොකක්ද සේප්පුවේ තියෙන්නේ ඔච්චර පරිස්සම් කරන්න? බොරු පානිය නොදා ඇරපං සේප්පුව.”

“මංජු නවත්තපං. ඔය යකාට ගහලා වැඩක් නෑ උඹ ඕකාව බලාගනින් අපි හොයාගන්නම් තියෙන බඩු.” 

කණ්ඩායම් නායක රංග තම සහායක මංජුට ස්ටැන්ලිව අත්පා ගැටගසා බාරදී අනෙක් සිව්දෙනා හා එක්ව උඩුමහලේ කාමර සෝදිසි කරන්නට පටන්ගනු ලැබීය. මේ අතර තම නායක රංගගේ අණ නොතකා මංජු දෑත් බැඳ දමා තිබූ ස්ටැන්ලිට අතොරක් නැතිව පහර පිට පහර දෙන්නට පටන්ගත්තේ සේප්පුවේ යතුරු ගැන අහමින්ය. එම පහර කෑමෙන් දැඬි ලෙස අඬපණව ගිය ස්ටැන්ලි තවදුරටත් එය ඉවසාගෙන ඉන්නට නොහැකිව අවසානයේදි මංජුට අවනත විය. 

“අඬන්න ඕනේලු කිරි එරෙන්න. රංග අයියා, මූට ලීලේ පෙන්න පෙන්න හිටියානං තාම යතුර හොයනවා. මෙන්න බඩු.”

සේප්පුවල යතුර ලබාගත් මංජු කීය.

“මංජු ඇරපං ඕක.”

“ඕවායේ තියෙන්නේ සල්ලි නෙමෙයි වෙන්දේසි කරන්න ගෙනාපු බඩු වගයක්. ඕවා ගෙනියන්න එපා. ඔයාලාට ඕවා විකුණන්න බැහැ ඒ නිසා ගෙනියන්න එපා.”

“අපි ගේමක් දෙන්නේ අත් වන වනා යන්න නෙමෙයි. උඹගාව සල්ලි නැතිනම් අපි මේවා ගෙනියන්නම්. මංජු, චුට්ටා දාගනින් ඕවා බෑග්වලට.”

“එපා එපා ගෙනියන්න. මම සල්ලි දෙන්නම් ඕවා එහෙමම තියන්න.”

ස්ටැන්ලි පිංසෙණ්ඩුවන්නට පටන්ගත්තේය.

“ඔය තියෙන්නේ නැතෙයි කියාපු සල්ලි. ගනින් ඉක්මනට අපිට පව් නොදී.”

ස්ටැන්ලි තම නිදන ඇඳයටට වන්නට රහසිගත ස්ථානයක තබා තිබූ කුඩා සේප්පුවක් විවරකර රුපියල් දෙදහසේ මිටි පහක් පමණ ලබා දුන්නේය.

“උඹ ගාව ඔච්චරද තියෙන්නේ? ගනින් ගනින් තව හංගලා තියෙන තැන්වලින්.”

“ඔතන ලක්ෂ දහයක් විතර තියෙනවා. මම කිව්වේ බඩු ගත්තු නිසා සල්ලි නැහැ කියලා. දැන්වත් මට කරදර නොකර යන්න.”

“කරදර නොකර යන්න? තාම අපි උඹට කරදර කළේ නැහැ. උඹ ඉස්සෙල්ලාත් කිව්වේ බොරුනේ?” 

රංග ස්ටැන්ලිව බිම වැටෙනසේ තල්ලූකර දැමුවේය. මේ අතරතුර සේප්පුව තුල බහා තිබුනු මුතුමාල ආදි වටිනා දේවල් මංජු ගේ නෙතට අසුවිය.

“රංග අයියා මේ බලන්න මු ගාව සල්ලිවලට වඩා වටින බඩු තියෙනවා. ඒකයි මු අපිට සල්ලි දීලා පානිය දාන්න ගත්තේ.”

“එහෙනම් ඒවාත් ඔය බෑග්වලට දාගනිල්ලා. නිධං හාරලා ගත්තු ඒවාත් වෙන්දේසියට දාන්නයි ඉඳලා තියෙන්නේ. ඕවා අපිට පස්සේ සල්ලි කරගන්න පුලුවන්.”

ස්ටැන්ලි කොතරම් ඇවටිලි කළත් රංග ඇතුලු කල්ලියේ අනුකම්පාව ඔහුට හිමිනොවීය. බෑග්වලට සේප්පුවල තිබු සියලු බඩු අසුරාගැනීමට ඔවුනට වැඩිවේලාවක් ගතවූයේ නැත. ස්ටැන්ලි කිසිවක් කරකියාගත නොහැකිව අසරණව බලාසිටියේ උහුලාගත නොහැකි කෝපයෙනි. පහරකෑමෙන් ලද ඇටමිදුළු සිසාරා යන වේදනාව ඔහුගේ කෝපය තවතවත් උත්සන්න කළේය.

“කෝ මේ  චුට්ටා උඹ පලයන් මංජු එක්ක. ඕකාව ඇඳේ බාවලා අතපය ඇඳ වියලට තියලා බැඳපං.”

රංග එසේ අණ දී ඉදිරිපස දොර වෙත ගියේ තම කණ්ඩායම මෝටර් සයිකල් වලට නැග පිටත්වීමට කල්යල් බලමින් සිටින අතරතුරදීය. මරු විකල්ලෙන් මෙන් දඟලන  ස්ටැන්ලිට තව පහරක්දී අඩපණ කරගෙන ඇඳේ හොවාගත් මංජු  චුට්ටා සමඟින් උත්සාහ කළේ ඇඳේ බැඳ දැමීමටය.

“කෝ චුට්ටා මොකක් හරි ලණුවක් අරගෙන වරෙන් මුව බැඳලා දාන්න. ඉක්මන් කරපං යකෝ.”

චුට්ටා ලණුවක් ගෙන ඒමට පිටත්ව ගිය කල්හි කෝපාග්නියෙන් දැවෙමින් සිටි ස්ටැන්ලි තම බැඳ තිබූ දෑත බුරුල් කරගත්තේය. ඇසිල්ලකින් තම කකුල් බැඳ දැමීමට සැරසෙමින් සිටි මංජුගේ බෙල්ලට වියරුවෙන් මුසපත්වුනු දිවියෙකුසේ පැන්නේය.

“බල්ලෝ තොපි මාව විනාශ කළා.”

ස්ටැන්ලිගේ දෑත දඬුඅඬුවක් මෙන් මංජුගේ ගෙල කිටිකිටියේ තදකරද්දී ඔහු මරුවිකල්ලෙන් මෙන් දැඟලුවේ ස්ටැන්ලිගෙන් මිදීමටය.

මංජුටත් නොදැනීම ඔහුගේ අත යොමුවූයේ හින පෙදසේ රුවා තිබූ පිස්තෝලය දෙසටය. .....

මතුසම්බන්ධයි


Tuesday, April 27, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - නමවන දිගහැරුම Son of Horus - 9

 


වේගය පාලනය කරගත නොහැකිවුනු පිම්මේ ආ හොර හරක් පවාගත් ලොරියක් ගුණසිරිගේ වෙළද සැල තිබූ නිවසේ ගේට්ටු පලු සුනු විසුනු කරමින් එතැන රැදි හුන් ගුණසිරිද තලා මිරිකා දමා මිදුල මැද තිබූ අඹ ගසේ හැපී නතරවී තිබුනි. තම පියාගේ අවසන් කටයුතු සදහා ලංකාවට ආ අසේල හා අමිලද තීරණය කළේ තමන් කවුරුත් ලංකාවේ නොසිටන බැවින් ඔවුන්ගේ රටට අම්මාව රැගෙන යාමයි. වයලට් එකහෙලාම විරුද්ධවූවත් ගුණසිරිගේ පාර්ශවයේ ඥාතින්ගේ බලවත් ඇවිටිල්ලද හේතුවෙන් පසුව ඈ එයට එකඟත්වය පලකළාය. මාසයක් පමණ ලංකාවේ රැඳී සිටි ඔවුන් යළිත් ඔස්ටේ්‍රලියාව බලා පිටත්ව ගියේ පියාගේ තුන්මාසයේ පින්කම වන විට ලංකාවට පැමිණ ඇයව රැගෙන යළි එම රටට පිටත්වීමේ බලාපොරොත්තුව ඇතිවය. වයලට්ට ඔස්ටේ්‍රලියාවට යෑමට අවශ්‍ය පාස්පෝට් හා වීසා ඇතුලු අනෙකුත් රාජකාරි සියල්ලක්ම භාරවූයේ ගුණසිරිගේ ඥාති පියරත්ත ඉස්කෝලේ මහත්තයා වෙතටය.

“පියරත්න මහත්තයෝ අපේ මනුස්සයාගේ කඩේ බඩු මුට්ටු වලට මක්කයි කොරන්නේ? මේ ඩිංගට එළියේ තිබ්බ එව්වානං උස්සාන ගොහිං කියන්නේ. මහත්තයා මළාට පස්සේ තිලකරත්නයා ඉන්ට බැරිය කියලා නතරවුනායින්නේ හොරු බඩු උස්සාන යන්ට පටන්ගත්තේ.”

“ඒක තමයි මමත් කල්පනා කළේ වයලට් අක්කේ.”

“මේ පැත්තේ පරණ බඩු කඩකාරයෝ ආවා මහත්තයාගේ බඩු ඉල්ලන්. මම කීවා පියරත්න මහත්තයාගෙන් අහන්ටය කියලා.”

“ඒක හොඳයි අක්කේ මගෙන් කිහිපදෙනෙක්ම අහගෙන ආවා ඒත් මම හරි උත්තරයක් දුන්නේ නැහැ. උන් බලාපොරොත්තුවෙන්නේ කුණුකොල්ලෙට මෙව්වා ගන්නයි.”

ඒත් මෙහෙම කඩේ වහලා තියෙන එක හොඳයැ? ගෙවල් අයිතිකාරයොත් මගෙන් ඇහැව්වා.”

“මාත් කල්පනා කළේ මේ සාප්පුව තියෙන ගෙදර ඉක්මනටම අයිතිකාරයන්ට පවරන්න තමයි. ඊට ඉස්සර මේ බඩුටික විකුණලා දාමු.”

“අපේ මහත්තයා ඔය කඩේට වැදිලා කොළේ හම්බුකරපු එක විතරයි නෙවැ. පිං අතේ වැඩ කළානං ඔය විදිහට මරණයක් සිද්ධවෙන්නේ නැහැ නොවැ.“

ඇය කිමෝනාවේ අතින් දෑසට උනා ආ කඳුළු බිඳුවක් පිසදාගත්තාය. 

“මම දන්න මහත්තයෙක් ඉන්නවා කොළඹ බඩු වෙන්දේසි කරන. අපි එයාට කියමු මේ බඩු ගැන. එයාගෙන් උපකාරයක් ගන්න ඇහැකිවෙයි. අපිට මේ සුමානේ කොළඹ යන්න තියෙනවානේ, පාස්පොට් කන්තෝරුවටයි ඇම්බසි එකටයි. ඒ ගමන්ම අපි එයාවත් මුණගැහෙන්න යමු.” 


පියරත්න සමඟින් කොළඹ ආ වයලට් බත්තරමුල්ලේ පිහිටි සුප්‍රකට වෙන්දේසිකරුවෙකුවූ ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල මහතාගේ නිවසට ගොඩවැදුනේ කලින් කරන දැනුම්දීමෙන්ය. අඩි පහක් පමණ උසැති මඳ ස්ථුල ශරිරයක් හිමි ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල පියරත්නගේ පාසල් සමකාලීනයෙකි. තවමත් අවිවාහකව දිවිගෙවන ඔහු තම දෙමහල් නිවසේ ඉහළ මාළයේ පදිංචිව සිටින අතරම පහළ මාලය යොදාගත්තේ වෙන්දේසි කිරීමට නියමිත බඩු භාණ්ඩ රඳවා තබාගන්නා ගබඩාවක් ලෙසින්ය. විශාල තාප්පයකින් වටවූ එම නිවසේ ඉදිරිය රෝලර් ෂටර් ගේට්ටුවකිනුත් පසෙකින් කුරුබිලියක්වන් කුඩා ගේට්ටුවත් ඇරෙන්නට කිසිවෙකුටවත් එම නිවසත් මිදුලවත් පෙනෙන්න හැකි නොවීය. විදුලි බොත්තම ඔබා ඔවුන් ගේට්ටුව ඇතුලු පැත්තේ මුරකුටියේ හුන් සිකුරිටිකරුවාට දන්වා නිවසට ඇතුලුවුනි. ස්ටැන්ලිගේ ඉහල මාලයද යම් යම් බඩුමුට්ටු වලින් පිරි තිබුනු අතර වටිනා බඩු තැන්පත්කර තැබීමට විශාල සේප්පු දෙකක්ද වෙනම කාමරයක රඳවා තිබුනි.

“ආ පියරත්න ගිය සැරේ ඔයා මාව මුණගැහෙන්න ආවා කියලා පණිවිඩේ මට ලැබුනා. මම ඒ දවස්වල ගියා පිටරට චිත්‍ර වෙන්දේසියකට. කෝ ගාල්ලට ආවත් මට ඉස්පාසුවක් නැහැනේ ඔයාව බලලා යන්න මේ වැඩ ගොඩ අස්සේ.”

“මිනිස්සුන්ට වැඩ රාජකාරි බහුලවෙනකොට එහෙම වෙනවා නේ.”

”ඔයා අද එනවා කිව්ව නිසා මම අද උදේ ඉඳලා බලා උන්නා. ඉතිං පියරත්න මොකද්ද හදිසිය.”

“මේ ඉන්නේ මගේ අක්කා කෙනෙක්. අර මේ ළඟදි හික්කඩුවේ හොර හරක් පටවපු ලොරියක් ඇන්ටික් සාප්පුවක් කඩාගෙන ගිහිල්ලා එක්කෙනෙක් මළේ.”

“ඔව් මම පත්තරේ දැක්කා. ඉතිං.”

“ඒ මේ අක්කාගේ මහත්තයා තමයි නැති වුනේ.”

“ඕ අයි සී.”

ස්ටැන්ලි තම නළල රැළි වට්ටා ගත්තේය. 

“එයාගේ සාප්පුව කරගෙන යන්න කෙනෙක් නැහැ. මෙයාලගේ පුත්තු දෙන්නාම ඉන්නේ රට. මේ අක්කාත් එහෙට ගෙන්නගන්නයි පුතාලා හදන්නේ. ඉතිං ස්ටැන්ලි අපේ ගුණසිරි අයියාගේ සාප්පුවේ තියෙන බඩුටික විකුණලාදාන්නයි අක්කා හදන්නේ මම ආවේ ස්ටැන්ලිට පුළුවන්නම් හොඳ මිලකට අයියාගේ බඩුටික අරගන්න කියන්නයි.”

ස්ටැන්ලි ටික වේලාවක් නළල කැසුවේය. 

“බඩු ගොඩාක් තියෙනවාද?”

“ගොඩාක්නම් නැහැ ඒත් වටිනා ඒවා තියෙනවා. ඒ පැත්තේ ඇන්ටික් බඩු වෙළෙන්දෝ අක්කාට වෙළදාම් කරන්න බැරි විත්තියත් රට යන විත්තියත් දන්න නිසා ඒවා කුණුකොල්ලේට තමයි ඉල්ලනනේ.”

“මේකයි පියරත්න ප්‍රශ්නේ. මට දැන් බඩු ගෙනවිත් තියන්න තැනක් නැති එකයි. ඔයලා දකින්න ඇතිනේ මගේ ගබඩාවත් ගෙදරම විත්තිය. මේවා පිට තැනක තියන්න බෑ ආරක්ෂාව මදි නිසා. පේනවා නේද බඩුවලින් පිරිලා. ලබන මාසේ මගේ වෙන්දේසි දෙකක් තියෙනවා ඒ නිසා බඩු අඩුවෙනකං මම තීරණය කරලා හිටියේ තවත් බඩු ගන්නේ නැහැ කියලා. ඒත් කමක් නැහැ පියරත්න නිසා ඇවිල්ලා බලන්නම්.”

පියරත්න ස්ටැන්ලිගෙන් සමුගත්තේ ඔහුට පැමිණීමට දිනයක්ද ලබාගෙනයි. ස්ටැන්ලි පැමිණීමට පෙර පියරත්න විසින් එම බඩුභාණ්ඩ යළිත් ලැයිස්තුගතකළේය. ගුණසිරි විසින් ලියන ලද අදාළ බඩුභාණ්ඩ ලබාගත් තැනැත්තා, තමා විසින් අදාළ බඩුභාණ්ඩ විකුණු තැනැත්තා ආදී අනෙකුත් විස්තර සටහන් කර තිබූ පොත, එම භාණ්ඩ වලට මිල නියම කිරීමට විශාල පිටිවහලක් ලබාදුන්නේය. කතාබස් කරගත් පරිදි ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල හික්කඩුවේ ඇන්ටික් සාප්පුවට පැමිණියේ භාණ්ඩ පරික්ෂා කිරී මටය. 

“පියරත්න මේකේ බඩු ගොඩක් තියෙනවානේ?”

“ඔව් මමත් හිතුවේ බඩු ටිකයි කියලා දැන් බලනකොට මෙයා මැරෙන්න දවස් දෙක තුනකට ඉස්සර බඩු තොගයක්ම අරගෙන ඇවිල්ලා තියෙනවා.”

“බොරු කියන්න අවශ්‍ය නැහැ පියරත්න මෙතන ගොඩක් හොඳ තත්වයෙන් තියෙන බඩුයි තියෙන්නේ. ඒ නිසා මේ බඩුවල වටිනාකම වැඩියි. සමහර ඒවා වැඩිය වටින්නේ නෑ.”

“ස්ටැන්ලි කැමති විදිහක් කියන්න.”

“හොඳයි පියරත්න මම බඩුටිකම අරගන්නම්. මම හොඳ ඒවා විතරක් අරගෙන වටින්නේ නැති ඒවා විතරක් මෙහේ දාලා යන එක හොඳ මදි. ඒ නිසා කල්පනා කරලා ඔක්කෝටම හොඳ සාධාරණ මිලක් කියන්නම්.”

දින දෙකකට පසුව වික්‍රමපාල සියලු බඩුභාණ්ඩ ඇන්ටික් සාප්පුවෙන් අස්කරගෙන බත්තරමුල්ලට ගෙනගියේ පියරත්න අපේක්ෂා කල මිලට වඩා වැඩි මුදලක්ද ගෙවමින්ය. සාප්පුව තිබූ නිවෙස යළි අයිතිකරුවන්ට පැවරූ පියරත්න ගුණසිරිගේ තුන්මාසයේ බණ හා දානමය පින්කම හොඳින් සිඳුකරලීමටද උදව් උපකාර කළේය. පින්කමෙන් පසුව අසේල හා අමිල වයලට්වද රැගෙන ඔස්ටේ්‍රලියාවට පිටත්වී ගියේය. 



     හික්කඩුවේ සිට ගෙනෙන ලද භාණ්ඩවල විස්තර අඩංගු ගුණසිරිගේ වාර්තා කියැවූ ලිපිකාරිණි වත්සලා වහා පහත මාලයට බැස්සේ ස්ටැන්ලි මහතාගේ ආවතේවකරු ශාන්ත හමුවීමටය. වැඩි උගත්කමක් නොමැති පුද්ගලයෙකුවූ ශාන්ත මේවන විට සිටියේ නවතම භාණ්ඩ තොගයේ වර්ගීකරණ හා ලේබල් කිරීමේ කටයුතුවල නියැලෙමෙන්ය.

“ශාන්ත අයියේ ඔයා මෙතන අමුතු හැඩයක් ගත්තු භාජනයක් තියෙනවා දැක්කාද?”

“ඇයි මොකකටද?”         

“බලන්න එහෙම එකක් තියෙනවාද කියලා.” 

“භාජන නම් ගොඩක් තිබුනා. ඔයා ඔය කියන්නේ මොන විදිහේ එකක් ගැනද? මොකකටද අමුතු භාජන හොයන්නේ ගෙදර බත් උයන්නද?”

“ශාන්ත අයියේ මේක විහිළුවකට ගන්න එපා. මේක ගුණසිරිගේ රෙකෝඩ්ස්වල තියෙන විස්තර අනුව නම් හුඟාක් වටින එකක්.”

“ඔය භාජනේ මොනවාගේද?”

“මමත් මීට ඉස්සර දැකලා නැහැනේ කොහොමද දකින්නේ නැතිව කියන්නේ? විස්තරේට අනුව නම් ඒකට මුණක් වගේ හැඩයක් ගත්තු පියනක් තියෙනවා. ඔයාට මතකද ඒවගේ එකක් මෙතනට ගෙනාවා කියලා.”

“මට ළාවට වගේ නිච්චියක් තියෙනවා මෙහෙට අරගෙන ආවා වගේ. අපි හොයලා බලමු.”

“ආ මේ තියෙන්නේ ඔයාගේ අතිශය වටිනා මැටිගොඩ.”

“බලන්න මේක දිහා ඔයා මේවගේ අමුතු බුජමක් මීට ඉස්සර දැකලා තියෙනවාද? මේකේ හැඩයේ වෙනසකුත් පේනවානේද?”

“ඔයා කියනකම් මට ඒක තේරුනේ නැහැ. ඇත්ත තමයි මම මේවගේ එකක් දැක්කමයි.”

“මේක ලැබිලා තියෙන්නේ මුහුදේ යට තිබිලා කියලා ඒ මනුස්සයා එයාගෙ රෙකෝඩ් බුක්එකේ නෝට් කරලා තියෙනවා. මටනම් පේන්නේ මේක හුඟක් වටිනා එකක් වගෙයි.”

“මුහුදේ යට තිබිලා ගොඩට ගත්තු පළියට වටිනාකම් වැඩිවෙනවාද? මේක නිකම් මැටි භාජනයක් විතරයිනේ.”

“ශාන්ත අයියේ ඔයා සර්ගේ ඇසිස්ටන්කමටනම් හරි යන්නේ නැහැ. ඔය වාගේ මෝඩ කතා සර්ට ඇහෙන්නනම් කියන්න එපා. මේක අතන මෙතන තියන්නේ නැතිව සර්ගේ වටිනා බඩු තියෙන සේප්පුවෙන් වත් තියමු.”

“ඔයාට පිස්සුද වත්සලා ඒකේ දාලා බැනුම් අහන්න වෙයි. එයා මේ බඩු ලෝඩ් එකම ගත්තේ එච්චර කැමත්තකින් නෙමෙයි. එහෙට ගියෙත් යාළුවාට බැරිය කියන්න බැරි නිසයි.”

“හරි හරි ඔයා බය නැතිව ඉන්න මම ඒක බලාගන්නම්කෝ. ඔයා මේක එතනින් තියන්නකෝ.”

වත්සලාගේ බලවත් ඇවටිල්ල මත ශාන්ත උඩු මහලේ විශේෂිත වටිනා භාණ්ඩ ආරක්ෂා ඇතිව තබන සේප්පුවේ එය රැදවීය. එදින වෙනත් ව්‍යාපාරික කටයුත්තකට සහභාගිවී සිට නිවසට පැමිණි ස්ටැන්ලිට වත්සලා විසින් අලුත් භාණ්ඩවල තක්සේරු වටිනාකම් ගුණසිරිගේ වාර්තාව සමඟින් සංසදනාත්මකව විග්‍රහ කළාය.



“සර් මේ බඩු එක්ක ගොඩාක් වටිනා එකක් බව පෙනෙන විශේෂ එකක් තිබුනා. ඒක මං උඩ කාමරේ සේප්පුවේ දැම්මා.”

“ඒ මොකක්ද?”

“එන්න සර් මම පෙන්නන්නම්.”

වත්සලා සේප්පුව විවර කර බඳුන පෙන්නුවාය. පරිස්සමින් එය අතට ගත් ස්ටැන්ලි එය වටේට කරකවමින් පරික්ෂා කරන්නට විය.

“ඔයා කිව්වා හරි මමත් මේවගේ එකක් දැක්කාමයි. මොකද්ද මේ පියන උඩ තියෙන්නේ ඔලුවක්ද?”

“මටත් හිතෙන්නේ ඒක ඔලුවක් වාගේ. මේක හුගක් කල් මුදේ තිබිලා විනාශ වෙලා හින්දා මොනවාගේ මුණක්ද කියලා හිතාගන්න බැහැ.”

“වට්? මූදේ තිබිලා? කවුද කිව්වේ?”

“ඇයි සර්, සර්මනේ ගෙනාවේ ගුණසිරිගේ රෙකෝඩ් බුක් එක. එයා ඒකේ ලියලා තියෙනවා මේ ගැන විස්තර. මේක හුඟාක් වටිනා එකක් කියලත් තියෙනවා.”

“ගුඩ් වර්ක් වත්සලා වෙරි ගුඩ්. එහෙනම් ශාන්තට කියලා මේකේ ඈන්ගල් කිහිපයකින් ෆොටෝස්  අරගෙන අපේ වැලියුබල් අයිටම් ෆයිල් එකට දාන්න.”

ස්ටැන්ලි කාමරයෙන් එළියට එන ගමන් යම්කිසිවක් මතක්වූ කලෙක මෙන් නැවතී ආපසු හැරී බැලීය.

“වත්සලා මටනං හිතෙනවා මේක කවුරු හරි භුතයෙක්වත් බන්ධනය කරලා මූදට විසික්කරපු එකක්ද දන්නේ නැහැ.”

“එහෙනම් සර් ඕකෙන් ඇලඩින්ගෙ කතාවෙ වගේ භූතයෙක් මතුවෙයිද දන්නේනෑ.”

“එක තමයි, කෝකටත් අද රෑට මම ඕක ටිකක් අතුල්ලලා බලන්න ඕනේ.”

කී ස්ටැන්ලි කොක්හඬලා සිනාසෙමින් පහතමාලයට බැස්සේය.

“ශාත්ත අයියේ ඔයානම් මාර බය ගුල්ලෙක් තමයි. ඔන්න සර්ට කිව්වා මම අරක සේප්පුවෙන් තිබ්බා කියලා. ආ ඒක නෙමෙයි සර් කිව්වා මේ බුජමේ ෆොටෝස් ටිකක් අරගෙන ෆයිල් එකට දාන්න කියලා. මතක ඇතිව වෙනස් ඈන්ගල්ස් වලින් අරගන්න.”

“හොඳමයි මැඩම්.”       

ශාන්ත සිනාසෙමින් පැවසීය. පසුදිනම ශාන්ත විසින් ලබාගන්නා ලද බඳුනේ පින්තුර ස්ටුඩියෝවක් මඟින් මුද්‍රණය කර වත්සලාට ලබාදුනි. 

“සර් මේ ෆොටෝස් ටික හොඳද?”

“කෝ බලන්න. ම්... හොඳයි ඒත් ටිකක් තව ශාප් වුනානං තමයි වඩාත් හොඳ. මේකෙ තියෙන අකුරු හොඳින් පෙනෙන්නේ එතකොටයි.”

“අපිත් ට්‍රයි කළා සර්. මේක වතුරේ තිබ්බ නිසාද කොහෙද ගොඩාක් අකුරු මැකිලා ගෙවිලා ගිහිල්ලා. අනික අපේ තියෙන කැමරා එකෙන් ගොඩාක් ශාප්කරලා ගන්න බැහැ.”

“කමක් නැහැ වත්සලා. දැනට මේ ඇති එහෙම ඕනේ වුනොත් අපි ස්පෙෂලි ස්ටුඩියෝ එකකට ගෙනහිල්ලා හොඳ ශාප් ෆොටෝස් ටිකක් අරගනිමු.”

“සර් මේක ළඟදි කරන වෙන්දෙසියට දාමුද?”

“එපා එපා මේක ටික දවසක් මා ළඟ තිබුනාදෙන්. මේ ගැන ටිකක් හොයලා බලන්න ඕනේ. ඒ විස්තර එක්කම මේකේ වටිනාකම වැඩිකරගන්න පුළුවන්. අර බෙරලියන්තු මාලයි මුතු මාල ටිකයි එක්කම පරණ බඩු වගයක් තිබුනේ නිධානයකින්ද කොහෙද ගත්තු, ඒවාත් එක්කම අපේ ස්පෙෂල් ඔක්ෂන් එකකටම දාමු.”

“එතකොට මේ චිත්‍ර ටික?”

“ඔව් ඒවාත් ඒකටම දාමු.”

“ඔයා ඒ අනෙක් වැලියුබල් අයිටම්වල ෆොටෝස් අරගෙන ෆයිල් කරන්න. ඔක්ෂන් එක රෙඩිකරද්දි මට ඒවායේ ඩිටේල්ස් ඕන වෙනවා. සමහරවිට මේක පිටරටකදි කරන්න සිද්ධවෙයිද කියන්නත් බැහැ.”   

“ඇයි ඒ සර්?”

“මෙහෙට වඩා වැඩි මිලකට අපිට ඔක්ෂන් කරන්න පුළුවන්නේ. අනිත් කාරණේ තමයි අපි ළඟ තියෙන සමහර වැලියුබල්ස් මෙහේ ඔක්ෂන් කරන්න පුළුවන් විදිහේ ලීගල් දේවල් නෙවෙයි. දැන් මේ බුජම වුනත් පුරාවස්තුවක් නම් ඔක්ෂන් කරන්න තහනම්නේ.”

“එහෙනම් කොහොමද සර් මේවා වෙන්දේසිකරන්නේ?” 

“ඔය ළමයා මගේ ගාව වැඩට ඇවිල්ලා වැඩි කාලයක් නැති නිසා මේකේ අගක් මුලක් තේරුමක් දන්නේ නැහැ. අපේ ඔක්ෂන් වලට එන්නේ සාමාන්‍ය මහජනතාව නෙමෙයිනේ. ඔය පොඩි මිනිස්සු දන්නේ නැහැ මේ පුරාවස්තු ඉහළ මිලකට වෙන්දේසිවෙනවා කියලා. අනික ඉහළ පැලැන්තියේ අය මේවා මාධ්‍යට ලීක් කරන්නෙත් නැහැ. අපේ පොලිටීෂන්ෂ්ලාගේ උදව් උපකාරවලින් තමයි මේවා වහගෙන කරගෙන යන්නේ. දැන් තේරුණාද? මම මේ කියපුවා කීයටවත් ඔයා පිටට කීම තහනම් හරිද?”

“ඔව් සර් මට තේරුණා.”

මතුසම්බන්ධයි


Monday, April 19, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - අටවන දිගහැරුම Son of Horus - 8

 


වැස්ස එකසීරුවට ඇදහැලෙන්නට ගත්තේ තද කරගෙන හිටි සියලු දුක්ඛදෝමනස්සයන් පිටකරන්නට සැරසෙනවා මෙනි. තහඩු මඩුවේ ටකරං උඩට වැටෙන වැහිබිංදු විශාල ගෝසාවක් නගමින් බිමට ඇඳවැටී ගමන් කළේ දෙපාවලට පෑගී පොඩිවුණු තණබිස්සේ දුඹුරු පැහැ මඩකඩිති සාදමින්ය. තවත් එල්ලීගෙන ඉන්නට බැරියැයි කියන්නාක් මෙන් සිටින විවිධ ආයතන වලින් එල්ලු සුදු පැහැති ශෝක ප්‍රකාශ බැනර් තෙතබරිත කඩා හැලෙන්නට ආසන්නය. හිරිකඩට තෙමෙමින් බුලත් හෙප්පුවේ මඳක් වියලුනු අනිත් පැත්ත හැරවූ බුලත් කොළ හා පුවක් කැබිලි කිහිපයක් තහඩු මඩුවේ ප්ලාස්ටික් පුටු ගොඩක් මැද තනිව තිබුනි.

 දුක්දෝමනස්සයන්ට මෙන්ම දැඬි ආකෝෂ පරිභවයන්ට දෘඩ ලෙසින් මුහුණ දුන් සුචිත්‍රා එළිපහළියට නොබැස කාමරයතුළටවී කල් ගෙව්වාය. උපනන්දගේ හත්දොහේ දානය ඉවරවූයේ ඊයේය. නෑ මිත්‍රාදීන්ගෙන් තොරව ගිය නිවස පුරා පැවතියේ දැඬි නිශ්බ්දතාවයකින් පිරි පාළුවකි. කාමරයෙන් එළියටබට සුචිත්‍රා පහත මාලයට ආවාය. ඈ ඉස්තෝප්පුවට වී හිස් බැල්මෙන් ඇඳවැටෙන වරුසාව දෙස බලාසිටියේ කිසිඳු අරමුණකින් තොරවය. එදා අලංකාරව තිබූ ගෙමිදුලේ මල්පාත්තිත් තණබිස්සත් යකා නැටු පිට්ටනියක් සේ අවුල්ව ගොසින්ය. සුචිත්‍රාට උපනන්ද කෙතරම් ජනප්‍රිය පුද්ගලයෙක්දැයි වැටහුනේ ඔහුගේ අවමගුලට ආ සෙනග කන්දරාවට පෑගී පොඩිව ගොස් තිබූ තණපලස දුටුවිටය. ඔහු සිහිවී ආ ඇඬුම පිටවීමට නොදී ඈ යටිතොල තදින් සපාගත්තාය. ඈට නොදැනීම තරප්පුපෙළ පාමුල බිම දෙස බැලුයේ එකවරමය. උපනන්ද ලේ ගලමින් තරප්පු පෙළ පාමුල වැතිර හුන් අයුරු ඇගේ නෙත් අබියස මැවී පෙනෙන්නට විය. නෙත් කෙවෙනි තුළ මෝදුවූ කඳුළුකැට ඇද හැලෙන්නට වූයෙන් ඈ දෑතින්ම මුහුණ වසාගත්තාය. තවදුරටත් සාලයේ රැඳීසිටීමට නොහැකිව ඕ තරප්පුපෙළ නැඟ ඉහළ මාලයේ නිදන කාමරය වෙත දිව ගියාය. උපනන්දගෙන් ලැබුනු රැකවරණය ගිලිහීගොස් දැඬි නිහඬ බවකින් පිරුණු මේ නිවසේ තමා තනිවී ඇතිබවක් ඇයට වැටහුනි. ඇය ඇඳේ වැතිර ඉකිගසමින් ඇඬුවාය. භූමදානය අවසන හත්දොහේ බණත් දානයත් අවසන්වනතෙක් ඉවසාගෙන සිටියේ බොහෝ අමාරුවෙන්ය. සියලු ඥාතින්ගෙන් සුචිත්‍රාට ලැබුනේ අනුකම්පාව නොව ඇනුම් බැනුම් හා කොන් කිරීම්ය. සියල්ලන්ම ඈ දෙස බැලුයේ මිනීමරු අපරාධකාරියක දෙස බලන්නාක් මෙනි. ඒ නිසාවෙන් ඈ මහත්සේ පීඩාවට පත්ව නිරතුරුව හිසේ රුදාවකින් පෙලෙන්නටද විය. අනෙකුත් යහළු යෙහෙළියන් සියලුදෙනා ඈ අතහැරගොස් සිටියදි ෂෙරිල් පමණක් ළඟින්ම සිට මානසිකව කඩානොවැටුණු සුවිත්‍රා ගේ ආත්ම විශ්වාසය යළි ගොඩ නගාගැනීමට යෝධ ශක්තියක් වූවාය.

උපනන්දගේ මරණයට අඳාළ සියලු සැකකිරීම් ඩේමියන් වෙත එල්ලවූයෙන් පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වූ ඔහු තම ඉහළ සබදතා යොදාගනිමින් දින දෙකකින් පමණ ඇපපිට නිදහස්වීමට හැකි වූයේය. එසේ ඩේමියන් ඇපපිට නිදහස් වීමෙන් පසු සුචිත්‍රා මුණගැසීමට හෝ අවම වශයෙන් ඇමතුමක්වත් දීමටවත් උත්සාහකළේවත් නැත. සුචිත්‍රාහටද පොලිසියේ සැකමුසු බැල්මෙන් මිදීමට නොහැකි විනි. ඈ පොලිසියේ අතොරක් නැති ප්‍රශ්න කිරීම්වලට ඉතා අසීරුවෙන් මුහුණ දුන්නේ ඔවුනගේ අවඥාවටද ලක්වෙමිනි. දහවල් වනවිට වැස්ස තුරල්වී තිබුනි. මිදුලේ සවිකරතිබූ තහඩු මඩුව හා ප්ලාස්ටික් පුටු පටවාගෙන යාමට ආ ලොරිය මිදුලට ගන්නා හඬ ඇසී සුචිත්‍රා අවදිවිය. ඇය කාමරයෙන් එළියට ආවේවත් නැත. 

“නෝනා අර මඩුවයි පුටු ටිකයි අරගෙන යන්න ඇවිල්ලා.” 

මාටින් පැමිණ ඇයට  සැලකර සිටියේය.

“අරගෙන යන්න කියපන් මම ඒවාට සල්ලි ගෙවලා තියෙන්නේ.”

ඇය මාටින්ව ගණනකට නොගෙනම පැවසීය. ඇයට ෂෙරිල් හැර කිසිවෙකු විශ්වාස කළ නොහැකි විය. 

එයට තදින්ම බලපෑවේ නිවසේ හුන් මාටින් හා තංගම්මාද ඈව නුරුස්සනා ලෙසින් හැසිරීමය. සුචිත්‍රා ෂෙරිල්ට ඇමතුමක් දුන්නාය.

“අනේ ෂෙරිල් මට තවත් මේ ගෙදර ඉන්න බැහැ. මේ ගෙදර හරිම පාළුයි. තංගම්මාත් මාටිනුත් මාව ගණන් ගන්නේ නැහැ. සාලේට එන්න බැහැ උපේ බිම වැටිලා හිටිය හැටි මැවිලා පේනවා. මං මහ පව්කාරියක් ෂෙරිල්.”

ඈ සිතේ සිරකරගෙන සිටි සියල්ල එකවරම ෂෙරිල්ට කියා දැමුවාය.

“සුචිත්‍රා දැන් ඔය ඔක්කෝම සිද්ධවෙලා ඉවරයිනේ. ඔයා දැන් ඒ ගැන නොහිතා ඔක්කොම අමතක කරලාදාන්න උත්සාහකරන්න.”

“කොච්චර අමතක කරන්න හැදුවත් ඒක කරන්න බැහැ. මම කරපු පව් නිතරම සිහිවෙනවා.”

“ඔයා ඒක අමතක කරන්නම වෙනවා නැත්නම් ඔයා ළඟදිම ලෙඩ වෙනවා.”

“ඒක නෙමෙයි ෂෙරිල් ඔයාට ඩේමියන් කතා කළාද?”

“නෑ සුචිත්‍රා.”

“එයාත් එදායින් පස්සේ මට කතා කළේවත්, මගේ කෝල්ස්වලට ආන්සර් කරන්නේවත් නැහැ. එයාට මොනවා හරි වෙලාද?”

“ඇයි ඔයා එයාට කතා කරන්නේ? එයාට මීටපස්සේ කතාකරන්න යන්න එපා.”  

“ඇයි ඒ?”

“ඇයි කියන්නේ දැනටමත් පොලීසිය සැකකරලා තියෙන්නේ ඔයලා දෙන්නා එකතුවෙලා උපනන්දව මැරුවා කියලා. ඒ නිසා දැනට ඩේමියන් එක්ක සම්බන්ධකම් තියාගන්න එපා.”

“ඒත් ෂෙරිල් එයා මට ටිකක්වත් ආදරයක් තිබුනානං කෝල් එකක් දෙන්න තිබුනා නේද? මම මෙච්චර ගින්දරක් උහුලාගෙන ඉන්නවා කියලා එයාට අමතක උනාද?”

සුචිත්‍රාට හැඬුම් ආවේය.

“නෑ කෙල්ලේ එයා බයවෙලා ඇති මේ කේස් එකට එයාව අහුවෙයි කියලා. ඒ නිසා මම කියන්නේ ඔයා ටික දවසක් යනකං එයා එක්ක කතා කරන්න යන්නවත් එපා. අනික මට ආරංචියි එයා ටික දවසකට වෙන ප්‍රොජෙක්ට් එකක වැඩකට ගාල්ලෙන් පිටට යනවා කියලා.” 

හැඬුම වැඩිවූයෙන් සුචිත්‍රාට තවදුරටත් කතා කරගත නොහැකිවූවාය. ඇය දුරකථනය විසන්ධිකර ඇඳේ ඇලවිනි.

උපනන්දගේ වියෝවෙන් පසුව දන්නා හඳුනන සියල්ලන්ම ඈ දෙස අපරාධකාරියක විලසින් පිළිකුළෙන් බැලීම ඇයට ඔරොත්තුනොදීමෙන් සුචිත්‍රා යළිත් නිවසටම ඇලුනු ජීවිතයක් ගතකරන්නට පටන්ගත්තාය. ඉදහිට බළලුන්ගේ පොරකෑම් ශබ්දයන් හේතුවෙන් රෑ දෙගොඩහයාමේ අවදිවන ඕ හට උපනන්දව මතක්ව නිදිනොලැබම අලුයම තෙක් කාලය ගතකරන්නට සිදුවන්නට විය. උපනන්දට අකාලයේ මියයන්නට සිදුවූයේ තමා කළ ද්‍රෝහිකම නිසාවෙන් බව ඇගේ සිත නිරතුරුවම මුරගාන්නටවූයෙන් ඈ තමාටම සිතෙන් ශාප කරගත්තාය. එහෙත් ඩේමියන්ගෙන් ලැබූ ආදර මිහිර ඈට අමතකකළ නොහැක්කක් විය. කොතරම් ඩේමියන් හමුවන්නට හෝ කතාකරන්නට උත්සාහ කළත් ඔහු සුචිත්‍රාව මඟහරින්නට විය. මෙයද ඇගේ සිතට තදින්ම බලපාන්නක් විය. දෙතුන් දිනකට සැරයක්වත් ෂෙරිල් සුචිත්‍රාගේ දුකසැප බැලීමට ආවේ ඇගේ කඩාවැටුණු මනස සුවපත් කිරීමේ අභිලාෂයෙනි.

“ෂෙරිල් මට හිතෙනවා තවදුරටත් මේ ගෙදර ඉන්න බැහැ කියලා.”

“ඇයි ඒ?”

“මට රෑට නින්ද යන්නේ නැහැ උපේව නිතරම මතක්වෙනවා. මට මේ ගෙදර කොතන කොහේට ගියත් එයාගේ සුවඳ දැනෙනවා. හරියට උපේ මේ ගෙදර ඉන්නවා වගේ. මට එක වෙලාවකට හිතෙනවා උපේ මගේ බෙල්ල මිරිකලා මරලාදායි කියලා.” 

“එහෙම වෙන්නේ කොහොමද? එයා දැන් මැරිලානේ.”

“අනේ මට බැහැ ෂෙරිල් මම හරි පව්කාරියක්.”

ඈ ෂෙරිල්ගේ උරහිසට වාරුවී හඬන්නට පටන්ගත්තාය.

“හරි දැන් අඬන්නේ නැතිව නවත්ත ගන්නකෝ. ඔයාට මෙහේ ඉන්න බැරිනම් ඔය ටික දවසකට හරි අපේ ගෙදර එන්නකෝ.”

“නෑ ෂෙරිල් මට ඒකකරන්න බෑ. මට හැමදාම ඔයා ළඟ ඉන්න බැහැනේ. කවද හරි ආපහු මේ මූසල ගෙදරට එන්නවෙනවා. ඒ නිසා මේ ගෙදර විකුණලාදාලා මෙහෙන් යන එක හොඳයි කියලා හිතුවා.”

“මෙහෙන් යන්න ඔයාට පිස්සුද?”

“මට මෙහේ ඉන්ට බැහැ ෂෙරිල්. හැමෝම මං දිහා බලන්නේ උපනන්දව මරාපු මිනීමරු වල් ගෑනියෙක් විදිහටයි.”

“ඒක එයාලාට ටික දවසකින් අමතකවෙයි කෙල්ලේ.”

“දැන් ටික දවසක ඉඳලා මට කෝල්ස් එනවා වනචර කතා කියලා. ඒත් කමක් නෑ මට ඉවසාගෙන ඉන්න පුළුවන්. ඒත් මේ ගෙදර ඉන්නකොට උපේව හැම තිස්සෙම මතක් වෙනවා. ඒ විතරක් නෙමෙයි මං එයාට කළ ද්‍රෝහිකම මතක්වෙන එකත් නතරකරන්න පුළුවන්කමක් නැහැ.”

ඈ සොරව්වක් තුළින් ගලන දියපහරක්සේ නොනවත්වාම  තම හැඬුම අතරින් කියාගෙන ගියාය.

“හරි ඔයාට මෙහේ ඉන්නම බැරිනම් ඔයා මොකක්ද කරන්න හදන්නේ?”

“මේ බඩුමූට්ටු ටික විකුණලාදාන්න මට උදව්කරන්න. මම එතකං ඔයාගේ ගෙදර නතරවෙන්නම්.”

“ඊට පස්සේ?”

“මෙහේ කවුරුත්ම නොදන්නා පැත්තක පදිංචියට යනවා.”

සුචිත්‍රා තමන් සැලසුම් කරනලද සියල්ල ෂෙරිල්ට පැවසීය.

“ඒත් මමනං ඔයා මේ දේපල විකුණලා යනවාට කැමති නෑ. ඒත් ඔයාට යන්නම ඕනේ නම් මම උදව් කරන්නම්. එහෙනම් දැන් ලැහැස්තිවෙන්න මගේ ගෙදරට යන්න.”

මාටින්ව නිවසේ රඳවා තංගම්මාව පඩිගෙවා නිවසින් පිටත් කර හැරිය ඕ ෂෙරිල්ගේ නිවසේ පදිංචියට ගියාය. උපනන්දගේ මරණින් පසුව වැසීගොස් තිබූ ව්‍යාපාරයේ භාණ්ඩ ඉතා සුළු මුදලකට විකුණාදමා තම නිවස හා ගෘහභාණ්ඩ විකිණීම ෂෙරිල්ට පවරා එම කටයුතුවලට සහභාගිනොවී හුදකලාව සිටියාය. ෂෙරිල් පුවත් පත් දැන්වීමක් තුළින් නිවස හා ගෘහභාණ්ඩ විකිණීමට ගැනුම්කරුවන් සෙව්වාය. උපනන්දගේ ඇන්ටීක් භාණ්ඩ එකතුවට සුචිත්‍රා ආස නොකළමුත් ඒවා පමණක් විකිණීමට මැලිවූයේ උපනන්ද ආසාවෙන් එකතු කළ දෑ නිසාවෙනි.

“ඔන්න සුචිත්‍රා අපි කියපු ගාණට ගේ ගන්න අර ඩොක්ටර් කැමති උනා.”

“කොයි ඩොක්ටර් ද ෂෙරිල්? ඩොක්ටර්ලා ප්‍රොක්ටර්ලා කීදෙනෙක් ආවද ගේ බලන්න.”

“අර කරාපිටියේ හොස්පිටල් එකට අලුතින් ආපූ ඩොක්ටර් මේනක. අර එදා ඔයාත් එක්කත් කතා කරන්න ඕනෙය කියලා මෙහෙටත් ආවේ.”

“ආ එයාද? ඉතිං”

“ලබන සුමානේ ඉරිදට කලියෙන් ඔප්පු ලියන්න ලැහැස්ති කරන්න කිව්වා. එයාට ඉක්මණටම ගෙදර පදිංචිවෙන්න ඕනෙලු.”

“ඉතිං අපි සෙනසුරාදට ලෑස්ති කරමු. ඔයා ලෝයර්ට කියන්න ඔප්පුව ලියන්න ලෑස්ති කරන්න කියලා.”

“මම ලෝයර්ට ඩොක්ටර්ගේ ඩීටේල්ස් දුන්නා. ඒත් ඉක්මනටම එයාට ගේත් අස්කරලා දෙන්න ඕනේ. උපනන්දගේ ඇන්ටික් භාණ්ඩ ටික තමයි ප්‍රශ්නේ කියන්නේ. ඔය ඔක්කෝම මෙහෙට අදින්න බැරිවෙයි. ඔයාට තේරෙනවානේ මෙහේ ඉඩකඩ මදිබව.”

“මට තාම හොද නිස්කලංක පැත්තකින් ගෙයක් ලැබුනේ නෑනේ. එහෙම වුනානං මම ඔය බඩු ටික ගෙනියනවා ඒත් දැන් ඕවා තියන්න වෙන තැනකුත් නැතිකොට වෙන කරන්නම දෙයක් නැතිනම් අපි ඒ ටිකත් විකුණලා දාමු.”

“අපි ඇන්ටික් බඩු එකතු කරන කෙනෙක්ට හරි විකුණන කෙනෙක්ට හරි හොයලා බඩුටික දෙමු. හැබැයි මේවා කුණුකොල්ලෙට ඉල්ලයිද දන්නනේ නැහැ.”

“ඉල්ලන වැඩිම ගානට දෙන්න ෂෙරිල්. මට දැන් ඕවායේ ආසාවක් නැහැ. මම ඒවා තියා ගත්තේ උපේ ආසාවෙන් එකතුකළ නිසයි. දැන් උපේත් නැති එකේ මේවාට මම මොනවා කරන්නද.”

ෂෙරිල් විසින් දන්නා කිහිපදෙනෙක්ට පැවසීමෙන් පසුව ගාලු උරුමයන් සුරැකීමේ සංගමයේ සභාපති පියරත්න ඉස්කෝලේ මහත්තයා ෂෙරිල් හමුවීමට ආවේ තම ඥාතියෙකු වන හික්කඩුවේ ඇන්ටික් භාණ්ඩ වෙළඳ ව්‍යාපාරිකයෙකුවූ ගුණසිරි ජයවර්ධනද සමඟිනි. පියරත්න ඉස්කෝලේ මහත්තයා නිසා ගුණසිරිද වැඩි මිලක් ඉදිරිපත් කර ෂෙරිල්ගේ එකඟත්වයෙන් සුචිත්‍රාගෙන් එම භාණ්ඩ මිලදී ගනු ලැබින. මෙසේ විකුණා දැමුනු භාණ්ඩ අතර උපනන්ද පියසෝමගෙන් ලබාගත් බඳුනද විය. උපනන්දගේ නිවසද ඩොක්ටර් මේනකට විකුණා දමා ටික දිනක් යනතෙක් ෂෙරිල්ගේ නිවසේ රැඳීසිටි සුචිත්‍රා පිළියන්දල බොල්ගොඩ වැවට මුහුණලා නිස්කලංක ප්‍රදේශයක තිබූ නිවෙසක් මිලදීගෙන එහි පදිංචියට ගියාය.



හික්කඩුව සංචාරක පුරවරයේ ගාලු පාර අද්දරට වන්නට පිහිටි ගෙවත්තක් සහිත ඕලන්ද ගෘහනිර්මානුකුලව ඉදිකළ පැරණි පන්නයේ නිවසක් බද්දට ගෙන එහි ගුණසිරි ඇන්ටික් ව්‍යාපාරයක් විදේශිකයන්ට පැරණි බඩුභාණ්ඩ විකිණීම සිදුකරගෙන ගිය ගුණසිරි ජයවර්ධනට තිබුනි. සුචිත්‍රාගෙන් ඇන්ටික් භාණ්ඩ මිලදී ගත් ගුණසිරි විධිමත් පාසල් අධ්‍යාපනයක් නොලද නමුත් ශුර ව්‍යාපාරික බුද්ධියකින් හෙබි වයස අවුරුදු හැට පහක් පමණවන පුද්ගලයෙකු විය. අඩි පහමාරක් උසැති හීන්දෑරි සිරුරද වයස නිසාවෙන් හිස මුදුනේ කොණ්ඩය ගැලැවීගොස් පෑදුණු තට්ටය ද ඔහුගේ මුහුණට කපටි පෙනුමක් ගෙනදුන්නේය.


සංචාරක ව්‍යාපාරයට තම දරුවන් එකතුවනවාට බලවත් සේ අකමැතිවූ ගුණසිරි කෙසේ හෝ ඔවුනට හොඳින් අධ්‍යාපනය ලබාදෙන්නට හැකි විය. ගුණසිරි සිය බාල පුතු අමිලද ව්‍යාපාර අධ්‍යනය ඉගැනුමට පිටත් කර හැරියේ පරිගණක ඉංජිනේරුවකුවූ අසේල තම බිරියද සමඟින් ඕස්ටේ්‍රලියාවේ පදිංචියට ගොසින් කලක්ගතවූ පසුය. කිසිඳු ව්‍යාපාරික හෝ සාමාජීය දැනුමක් නොතිබූ කුස්සියෙන් මෙපිට ලොවක් නොදැකු ගතානුගතික ගෘහනියක්වූ වයලට්, අකලට මහලුවීමෙන් ගුණසිරිට වඩා වැඩිමහලු පෙනුමක් ගෙනදුන්නේය. 

පියරත්න ඉස්කෝලේ මහත්තයාගෙන් ලැබුන ආරංචියට අනුව ෂෙරිල්ගෙන් ඇන්ටික් බඩු සියල්ලම ඔහු අනෙක් ව්‍යාපාරිකයන්ට ප්‍රථම වැඩි මිලක් ගෙවා ලබාගත්තේය. ඉක්මනින් තම සේවක තිලකරත්න සමඟින් සුචිත්‍රාගේ නිවසට ගොස් භාණ්ඩ සියල්ලම ලොරියක පටවාගෙන ආ ඔහු ඉතා පරිස්සමෙන් තම වෙළදසැලේ තැන්පත් කළේ ඒවාට වැඩි වටිනාකමක් ලබාදිය හැකිදැයි විමසිලිමත් වෙමිනි. උපනන්ද මහතා තමාගෙන්ද මිලදී ගන්නා ලද භාණ්ඩ කිහිපයක් යළිත් තම අතට පත්වීම ඔහුට අදහාගත නොහැකි විය. තෙහෙට්ටුව වැඩි බැවින් ඉක්මනින් වෙළදසැල වසා දැමුවත් අලුත ගත් භාණ්ඩ පිරික්සමින් හුන් ගුණසිරිට වේලාව ගතවනවා දැනුනේ නැත. සවස හයවන විට ඉදිරිපස දොරද වසාදමා ඔහු තම කන්තෝරු කාමරයට වැදුනේ නිවසට යාමට පෙර දිනපතා සිදුකරන ක්‍රියාවලියට සැරසෙමින්ය. මේසය යටින් ගල් අරක්කු බෝතලයක් එළියට ගත් ඔහු වතුර ගුරුලේත්තුව අසළ මුනින් අතට නවා තිබූ කුඩාමල් වීදුරුව ගෙන එයට භාගයකට මඳක් වැඩියෙන් පුරවාලීය. අමිශ්‍ර ගල් අරක්කු වීදුරු භාගය එකවර උගුරට හලාගත් ඔහු තම උගුරකට දවාගෙන පහලට ගලායන අරක්කුවල අපුල මඟහැරවීමට උගුරෙන් මඳ හඬක් නැගීය. ඇඹුල් කරගත් කට, පිටි අත්ලෙන් පිසදාගත් ඔහු යළිත් නිවස වටා වටයක් ඇවිද්දේය. අද දිනයේ සිඳුවූ විශේෂ වාසිය නිසා සිතේ පිටාර ගලන සතුට සැමරීමවස් යළි වීදුරු භාගයක් පුරවාගත්තේ වෙනදා ගන්නා ප්‍රමාණයද ඉක්මවමිනි. නමුත් දෙවනවරගත් අරක්කු වීදුරු භාගය පළමු එකට වඩා බඩපපුව දවමින් ගලනාලය දිගේ පහළට බැස යනවා දැනින. ඒ සුනංගුවෙන් කටට උනා ආ කෙළ තලිය ඉක්මනින් ජනේලයෙන් පිටට ගසා හේ යළිත් පිටිඅත්ලෙන් කට පිසදාගත්තේය. අනතුරුව කුඩා මල් වීදුරුවට වතුර ටිකක් පුරවාගත්තේ වීදුරුව සේදීමට නමුදු එයද පානය කළේ එහි අඩියේ ඉතිරිවූ අරක්කු ටිකද විසිකිරීම බලවත් අපරාධයක් යැයි හැඟුනාක් මෙනි. බෝතලය යළිත් මේසය යට සුරක්ෂිතව තබා කන්තෝරු කාමරයේ පලුදෙකේ පනේල දොර වසා යතුරුලූ ගුණසිරි තිලකරත්න සොයාගෙන සාලයට ආවේය. සාලය මැදට වන්නට බූරුඇඳ සකසමින් හුන් තිලකරත්නට අඬගසා ඔහු මිදුලට බැස්සේය. වෙළද සැළ තිබූ නිවස දෙස හැරී බැලූ ගුණසිරි ගාලු පාර අද්දර ගේට්ටුව වෙත පියමනිද්දී තිලකරත්නද පසුපසින් කාන්දමක්සේ ඇදුනි. 

“තමුසේ ටිකක් සෝදිසියෙන් ඉන්නවා. මේ දවස්වල හොරු වැඩියි. අද අලුත් බඩු ටිකක් ගෙනාපු හින්ද ටිකක් කල්පනාවෙන් හිටින්න. සද්දයක් ඇහුනොත් ලයිට් දාලා බලාපං එළිපහලියට යන්නෙ නැතිව.” 

ගුණසිරිගේ සුපුරුදු දේශනාව තිලකරත්නට පුරුදුය. පැරණි ගේට්ටු පලුදෙක වසාදැමූ ගුණසිරිට පෙනෙන්න තිලකරත්න එම ගේට්ටු පලු දෙක අතරින් යකඩ දම්වැලක් රිංගවා ඉබියතුරුලූවේය. ගේට්ටුව වසාදමා යතුරුලනතෙක් බලාසිටි ඔහු හිමිහිට ගාලු පාරේ අඬඅඳුර අතරින් නිවස බලා ගාල්ල පැත්තට ගමන් ඇරඹුවේ හිස බිමට නැඹුරු කරගෙනය. රාත්‍රියට ඇස් පෙනීමේ දුර්වලතාවයකින් පෙලෙන ගුණසිරි සෙමින් සෙමින් බර අඩි තබමින් තම නිවස දෙසට ගාලු පාරෙන් හැරී ගමන් කළේය. සිංහල උළු සෙවිලි කළ පැරණි නිවසක්වූ ගුණසිරිගේ නිවසේ  ඉස්තෝප්පුව පුරා අඬ අඳුර පැතිරී තිබුනේ සාලයේ අඩු වෝල්ටියතාවයකින් යුත් බල්බයේ මලානික එළිය මඳ වශයෙන් ඉස්තෝප්පුවට වැටීම හේතුවෙනි. ඉස්තෝප්පුවට නැගීමට පෙර පළමු පඩියේ දෙපා ගැසුවේ තම දෛනික පුරුද්දට වුවත් එය වයලට්ට දෙන සංඥාවක්වම විය. එම ශබ්දයෙන් ඈ ගුණසිරි නිවසට පැමිණ ඇතිවග දැනගෙන කුස්සියේ මොන වැඩය තිබුනත් ඔහුව පිළිගැනුමට ඉගටිය දෙපස දැලි පැහැගැන්වුනු දුර්වර්ණ කිමෝනාවෙ දෑත් පිසදමමින් සාලයට පැමිණීම සිරිතක් කොට ගත්තීය. ගුණසිරි නිදන කාමරයට යද්දී ඔහු පසුපසින් ඇදුනු ඈට දහඩියෙන් පෙගුනු කමිසය ගලවා අතටදී කොහු ඉලිප්පී ඇඹරී ඇදවුනු ගුදිරිය සහිත ඇඳේ හිදගත්තේය.

“අපේ පියරත්න ඉස්කෝලේ මහත්තයා මට සැට් කරපු වැඩෙන් ලොකුවාසියක් උනා.”

“මොන වැඩෙන්ද අපේ මහත්තයා? ඉස්කෝලේ මහත්තයා දැන් බිස්නස් කොරන්න පටන්ගෙනයැ?”

“චි එයා එහෙම කරන කෙනෙක් නොවන විත්තිය වයලට් නොදන්නවා නොවෙයිනේ.”

“එහෙනම් එයා වැඩක් සැට් කොලා කිවේ?”

“එයාට ආරංචියක් ලැබිලා බඩුවගයක් ගැන. මට පණිවිඩේ ලැබුන ගමන් තකහනියේම ගාල්ලට දුවලා බැලුවා. හොඳ මසුරන් බඩුගොඩක් තිබුනේ. අදම ඒවා ටික ගත්තා වෙන එකෙක් ඒ ටික ඩැහැගන්න කලියෙන්.”

“ඉතිං ගෙදර ගෙනාවේ නැතිද?”

“සල්ලිදීලා ගත්තු ඒවා කවුද එහෙ තියන්නේ? ඒ සුනංගුවෙන් බඩු මෙහෙට ඇදලා තමයි පස්ස බැලුවේ. අදනං හරිම තෙහෙට්ටුයි.”

“බඩු ගොඩාක් තිබුනයි කීවේ ? ලොකු සල්ලියක් වියදම් කළායි?”

“සල්ලි නං වියදම් කරන්න වුනා තමයි එත් බඩුටිකනං රත්තරන් ටිකට වටිනවා. මෙව්වා සල්ලිකාර බිස්නස්කාරයෙක් එකතුකරපුවා. දන්නවාද ඒ මහත්තයාට වෙච්චදේ?”

ඇඳ ළඟ සිටගෙන සිටිය වයලට් හිමිහිට ඇඳේ පසෙකින් වාඩිගත්තේ ගුණසිරිගේ කතාව හොඳින් අසාගැනුමටයි.  

“ගාල්ලේ මාළු පිටරට යවන බිස්නස්කාරයෙක් හිටියා මිනිහා හරිම ආසයිලු ඇන්ටික් බඩුවලට. මගෙනුත් බඩු අරගෙන තියෙනවා. මේ ළඟදි ගෑණිගේ හුටපටයක් මිනිහාගේ අතටම අහුවෙලා හොර මිනිහාට ගහන්න ගිහිල්ලා ගෝරියකදි මේ මනුස්සයා මැරුණා නෙව.”

වයලට් දෑස විසල් කරගෙන නිකටට අත තබාගත්තාය.

“සමහරු නම් කියන්නනේ මේ ගෑණි මිනිහාව තරප්පුවෙන් පහළට තල්ලු කළා කියලා.”

“අනේ අම්මේ මෙහෙමත් ගෑණු. ඉතිං ඔය ගෑණි හිරේ ගියේ නැතෙයි?”

“මොන පිස්සුද උන් දෙන්නා බේරුණා.”

“එතකොට කවුද මේ බඩු විකුනුවේ?”

“වෙන කවුද ඒ ගෑණි මිසක්. හැබැයි මටනං ඒ ගෑණිව මුනගැහුනේ නැහැ. වෙන ගෑණු කෙනෙක් තමයි මේ බිස්නස් එකට ආවේ. දැනටමත් මේ ගෑණි ගෙවල් දොරවල් ඔක්කොම විකුණලදාලා.”

වයලට් මඳ නොරිස්සුමෙන් ඇඳෙන් නැගිට්ටේ

“මිනිහත් මරාගෙන මුළුසේසතම විකුණාගෙන කන මෙහෙමත් වනචර ගෑණු.”

ඇය සුචිත්‍රා කෙරෙහි  උපන් අප්‍රසාදජනක සිතුවිල්ලෙන්ම කුස්සියට ගියාය.

ඇඳෙන් නැගිටගත් ගුණසිරි බෙල්ටය බුරුල් කර ඔලුවට උඩින් සරම දා ගත්තේ මුහුණ කට සෝදාගැනීමට ළිඳට යාමටයි. 


පසු දින ගුණසිරි තම වෙළද සැලට අලුතින් ගෙනා උපනන්දගේ ඇන්ටික් භාණ්ඩ වර්ගීකරණය කරමින් ඒවායේ වටිනාකම අනුව මිල නියම කිරීම සිදු කලේය.  සුපුරුදු ලෙසින් එම භාණ්ඩවල මිලත් වටිනාකමත් මෙන්ම ඒවා තමාට විකුනු තැනැත්තාත් ආදී විස්තර ඔහුගේ රෙකෝඩ් පොතක සටහන්කර තැබීම කරගෙන ගියේය. නමුත් මෙවර අතපසුවීමකින් ගුණසිරිට තමන් මිලදී ගත් තැනැත්තා පිළිබඳව සටහන් කිරීමට නොහැකිවිය. ෂෙරිල්ගෙන් ලද තොරතුරු අනුව පියසෝමගේ බඳුන පිළිබඳව විස්තරයක්ද ඔහු දැනගත්තේය. ඒ අනුව එම බඳුන විශාල වටිනාකමක් ඇති බඳුනක් ලෙස අනුමාන කළ බැවින් වහාම තිලකරත්න කැඳවීය. 

“මේ බලනවා මේක දිහා, මීට ඉස්සර මේවගේ එකක් දැකලා තියෙනවාද?”

“නැහැ මහත්තයෝ.”

“මේක ගොඩ අරගෙන තියෙන්නෙ මුහුදෙ තිබිලාලු ගොඩාක් වටින එකක් වගෙයි පේන්නේ. මේකේ තියෙන අමුතු අකුරු උඹට පේනවාද?”

ගුණසිරි තම ඇස් පුංචි කර බඳුන දෙස බලමින් තිලකරත්නගෙන් ඇසීය. 

“මෙව්වානං අමුතු අකුරු ජාතියක් තමයි. හරියට අපේ පොඩි උන් බිත්තියේ ඇඳපු බලිරූප වගෙයි.”

“උඹ එහෙනම් මේක අර කබඩ් එකෙන් අරන් පරිස්සමින් තියපන්. ඔය නොදන්න කාටවත් ඕක පෙන්නන්න යන්න එපා මම හොඳ බයර් කෙනෙක් හොයාගන්නකං.”

තිලකරත්න විසින් බඳුන ගුණසිරිගේ කන්තෝරු කාමරයේ තිබූ වීදුරු අල්මාරියේ පරිස්සමින් තැන්පත් කළේය. ගුණසිරිට එය වටිනාකමක් ඇති වස්තුවක් වූවත් තිලකරත්නටනම් එය කිසිඳු වැදගැම්මකට නැති තවත් කබල් මැටි බඳුනක්ම විය.



 සුපුරුදු පරිදි දින කිහිපයක් ගෙවී ගියේය. නමුත් තිලකරත්න විසින් වැඩිය ගණන් නොගත් සිඳුවීමක් වූයේ ඔවුන්ගේ වෙළඳ සැල ආශ්‍රිතව බළලුන්ගේ පොරකෑම් හා කෑගැසීම් වැඩිවීමයි.  

“බලන්නකෝ ගුණසිරි මහත්තයෝ මේ එහා පැත්තට කුණු දාන නිසා දැන් බළල්ලු බෝ වෙලා. දැන් රෑට නිදා ගන්ටත් නෑ මූසල සත්තු මිදුලේ පොරකාගන්නවා.”

“වතුර ටිකක් ගහලා එලවලා දාපං. නැත්නම් ඔය එකෙකුගේ දෙන්නෙකුගේ කකුලක් කැඩෙන්න ගලකින් දමලා ගහපන්.”

“වැඩේ කියන්නේ මම එලවන්න බැලුවාම උන් ගිහිල්ලානේ. කෑගහපු තැනක් හොයාගන්න බැරි එක තමයි පුදුමේ.”

“උඹ ඔය බළල්ලු එලවන්න එළියට බැහැලා හොරු ගේ ඇතුලට වද්දගන්න එහෙම එපා ඔං.”

“මම මහත්තයාට කියන්න තමයි හිටියේ හෙට මං ගමට ගොහිල්ලා එන්නටය කියලා.”

“අර මොකෝ මේ හදිසියේ? උඹ දැන් සුමාන දෙකකට ඉස්සෙල්ලා නේද ගමේ ගියේ?”

“පොඩි කෙලීට සනීප මදි කියලා ගෑණි කෝල් එකක් දුන්නා.”

“උඹත් දැන් ගෙදර දුවනවා වැඩියි. මොකෝ දැන් ගෑණිට උඹ නැතිව බැරි හැඬයි. හා හා පලයන් හැබැයි දවස් දෙකෙන් ඉක්මනටම වරෙන් එහේ පැල් ගැහෙන්නේ නැතිව.”

නොකැමැත්තෙන් වුවත් ගුණසිරි තිලකරත්නට යන්නට අවසර දුනි. 

පසුදින පාන්දරින් තිලකරත්න දෙනියායේ පිහිටි නිවසට පිටත්ව ගිය බැවින් ගුණසිරිට තම වෙළඳ සැලේ කටයුතු සියල්ල තනිවම කර කියාගන්න සිදුවුනි. රාත්‍රී අහාරය පිසූ වයලට් බයිසිකල් කඩේ කොලු ගැටයා අත ගුණසිරිට කෑම ගෙන ගොස් දීමට කටයුතු සකස් කරගත්තාය. සුපුරුදු පරිදි දිනය නිමාවේදි වෙළඳ සැල වසාදමා ගුණසිරි හිමිහිට ගාලු පාර අද්දරට ගමන් කලේ කාන්සිය මඟහරවාගැනීමටයි. බොහෝ කලකට ඉස්සර පුරුද්දක් ලෙස ගාලු පාරේ ගමන් කරන වාහන දෙස බලාසිටීම කළත් එය අතහැරදැම්මේ නුතන පරම්පරාවේ තරුණ ගැටයන් ඔහුට ඇන්ටික් විකුණාගැනීමට සුද්දෙක් අල්ලා ගැන්ම සඳහා පාර දෙස බලාසිටිනවායි උසුළු විසුළු කරන්නට වීමෙන් පසුවය. ඔහු පැරණි ගරාදි ගේට්ටුව මතින් පාර දෙස නෙත් යොමුකර බලාසිටියේ බයිසිකල් කඩේ කොලුවා රාත්‍රී ආහාරය නිවසින් ගෙනවිත් දෙනතෙක්ය.

“ගුණසිරි මහත්තයා අද මොකද ගෙදර යන්නනේ නැතිද?”

පාරෙන් එහා පැත්තේ බතික් රෙදිකඩයේ සිරිමෙවන් තම කඩය වසාදමා පිටත්වයාමට සැරසෙද්දී ඇසීය.

“තිලකරත්න ගෙදර ගියා සිරිමෙවන් අද මං මුර.”

“ඒකනං හොඳයි. මේ දවස්වල හොරු වැඩියි. නිදහස් දිනේට හිරගෙවල් හිස් කළානේ දැන් ඉතිං පුරුදු රස්සාව කරන්න පටන්ගන්නවා.”

“ඒක නිසයි අද මම මුරටත් ආවේ. අර රෙක්සියත් නිදහස්වෙලා ඇවිල්ලා තිබුණා නේද?”

“ඔව් මම පසුගිය දොහේ දැක්කානම් තමයි ටවුම පැත්තේ කැරකැවෙනවා. මේ පාරත් හොරකම පටන් ගනියි වාගේ.”

“සිරිමෙවන් ළමයෝ අපේ තිලකරත්න කීවා මෙහේ හරියට බළල්ලු ඉන්නවා කියලා. ඌට නිදාගන්න දෙන්නෙත් නැතිලු, රෑ තිස්සේම කෑගහනවා කියන්නේ. ”

“මමනං දන්නේ නැහැ එහෙම හරියක්. මෙතන කුණු ගොඩ හින්ද බෝ වෙලාද දන්නේ නැහැ. ඒත් ගුණසිරි මහත්තයෝ එයාකාර බළල්ලු රංචුවක් මෙහේ ඉන්නවා මම නම් දැකලා නැහැ.”

“ඒක තමයි මාත් තිලකරත්නට කීවේ.”

“එහෙනම් මම ගිහිල්ලා එන්නම් දැන් ඇඳිරි වැටෙන්නත් ළඟයි. අල්ලපු කඩේ සුගතපාල අයියා ඉන්නවා හදිසියකට කතාකරගන්නන් පුලුවනි.”

සිරිමෙවන් පිටත්වීයනවාත් සමඟින් ආ බයිසිකල් කඩේ කොලුවා වයලට් දුන් රාත්‍රි ආහාරය ඔහු අතට පත් කළේය. මුහුදු සුළඟ වැදීමෙන් කාලානුරූපව මලකඩ ඇල්ලු ගේට්ටුවේ පලු දෙක කිරි කිරි හඬින් අදෝනා නගද්දී එය වසාදමා දම්වැල් කෑල්ල පලු අතරින් රිංගවා ඉබියතුරුලූ ගුණසිරි බත් මුල සමඟින් නිවස වටා සක්මනේ යෙදුනේ අලුත ගෙනා බඩු වල ආරක්ෂාව පිණිසය. කෑමට පෙර හීන් අඩියක් ගැසීම තම දින චර්යාවේ නොකරම බැරි අංගයක් වූ බැවින් හීන් අඩියක් ගැසීම සඳහා  කන්තෝරු කාමරයට රිංගාගත්තත් මෙවර ඔහු තම පදම නොඉක්මවීමට සැලකිලිමත් විය.

 උපනන්දගේ ඇන්ටික් භාණ්ඩ එකතුව සුචිත්‍රාගෙන් මිලට ගැනීමට හැකිවීම තවමත් ඔහුට සතුට උපදවන්නක් විය. අනෙක් ව්‍යාපාරිකයන්ට වඩා වැඩි මුදලක් ගෙවා අත්පත්කරගත් නමුදු ඒවා ඇද පලුදු නොමැති ඉස්තරම්ම බඩු භාණ්ඩ වලින් යුක්තවීම නිසාවෙන් හොඳ මිලකට විකුණාගැනීමේ හැකියාවක් සහිත වුනි. යළිත් වතාවක් උපනන්දගේ භාණ්ඩ දෙස බැලූ ගුණසිරිට උපනන්දගේ බඳුනද මතක්විය. මෙතෙක් කලක් පැරණි භාණ්ඩ අතපත ගෑ ගුණසිරි කිසි කලෙකවත් මෙවැනි බඳුනක් දැක තිබුනේම නැත. පැරණි බඳුන තබා ඇති වීදුරු අල්මාරිය විවෘත කොට එය පරිස්සමට එළියට ගත්තේ ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් යුතු උවැසියකු ධාතු කරඬුවක් වඩම්මන්නාක් මෙනි. එහි පියනේ වු මුහුණෙන් යම් ආකර්ෂණාත්මක බලයක් ඇතිවූවාක් මෙන් ගුණසිරි ඒ දෙස කිසිඳු සිතුවිල්ලක් පහලනොවී ශුන්‍ය බැල්මෙන් බලාගෙන සිටියේය. නිහඬ වාතලය දෙහදුකොට වේගයෙන් දිවූ මොටර්රථයක තදින් හැඬවුනු නළා ශබ්දයෙන් බැඳී සිටි දැහැනින් මිදුන ඔහු තම අතේ තිබූ බඳුන යළිත් වීදුරු අල්මාරියේ තැන්පත් කළේය. තමා එම බඳුනේ ආකර්ෂණයට බැඳී සිටිබවක් ඔහුට නොදැනුනේ කෑමට පෙර ගත් අරක්කු විදුරුවේ පදම ඒවන විටත් ශරිරයේ ක්‍රියාත්මක වෙමින් පැවතිය නිසාවෙනි. 

“අර ගෑණි කිව්ව විදිහටනම් මේක එසේමෙසේ එකක් නොවෙයි. මැරිච්ච මිනිහා මුහුදු මාළු පිටරට යවන කෙනෙක් නිසා මුහුදේ තිබිලා ගොඩට ගන්න ඇති. ගිලුණු නැවක එකක් නම් වෙන්න බැහැ සමහර විට මේක මුහුදේ තිබ්බ නිධානයක එකක්ද දන්නේ නැහැ. පෙනුමෙ හැටියට නම් මේක හොඳ ගානකට විකුණන්න හැකි. තිලකරත්නයාට වේලාසනින් මේ ගැන කියලා තිබ්බ එක හොඳට ගියා නැතිනම් මේ මෝඩයා මේක තුට්ටු දෙකට දේවි.”

යළිත් වතාවක් එම බඳුන දෙස ඇස යොමු කළ ඔහු සිතීය.

කෑලි පහේ විදුලි පන්දම කන්තෝරු මේසය මතින් අතට ගත් ඔහු නවා පසෙක තිබූ තිලකරත්න නිදා ගන්නා බුරු ඇඳ මැද සාලයේ තැම්පත් කළේය. මැදින් බොකු ගැසුනු බූරු ඇඳේ වාඩි ගත්තේ එයින් සිහින් කිරිකිරි හඬනංවමනි. කොට්ටයට දෙපාරක් අතින් ගැසූ ඔහු එය නාසයට අල්ලා ඉවකළේ පිරිසිදුබාවය පිරික්සීමට නොව පුරුද්දක් වශයෙනි. කොට්ටයෙන් නිකුත්වු මඳක් මුඩු ගැසුනු පොල්තෙල් සුවඳක් ගුණසිරිගේ නාස්කොපු සිසරා ගොස් මොළයට ඇතුල්විය. තද වු පුළුන් බුරුල් වීමට කොට්ටය උඩු පැත්ත යටට සිටින සේ දමා එයට අතින් තට්ටු කර හදිසියකට අතට ගැනීම සඳහා එයට යටින් විදුලි පන්දමද තැන්පත් කළේය. යළි ඔහු ඇඳෙන් නැගිට ගොසින් විදුලි පහන් ස්විචය නිවාදමා බුරු ඇඳේ ඇලවිය. රාත්‍රි එකොළහේ කණිසම පැරණි බට්ටා ඔරලෝසුවෙන් නිකුත් කරනවා සිහිනෙන් මෙන් ඇසුනේ හේ ගැඹුරු නින්දකට සැරසෙද්දීය. බුරු ඇඳ කිරිකිරි ශබ්දයෙන් කෙදිරිලි හඬ නගද්දී ඔහු අනෙක් පසට හැරී නිදන්නට විය. තද නින්දක වෙලුණු ගුණසිරි තිගැස්සී අවදි වූයේ බළලුන්ගේ මුසල කෑගැසීම් නිවස අසලින්ම ඇසුනු බැවින්ය. අරක්කු වීදුරුවේ සුසංයෝගයෙන් සිරුරට නැගුනු කෙඩෙත්තුකාරි ගතියත් තද නිදිමතත් නිසා අනෙක් පසට හැරී යළි නිදන්නට උත්සාහ කළත් එහා මෙහා පෙරලීමේදි බුරු ඇඳෙන් නැගුන කිරිකිරි කෙඳිරියේ අදෝනාව නිසා නින්ද යළි ආවේ නැත. රාත්‍රී දොළහේ කණිසම වදින විටම වාගේ ක්‍රමයෙන් බළල් පොරයේ කෑගැසීම්ද උත්සන්නවූයෙන් එකවරම කටට ආ කුණු හරුපයක් ඔහුගේ දෙතොලින් ලිස්සා ගියේය. සාලයේ යමක් බිම වැටෙන ශබ්දයක් ඇසුනායින් දෙකකුල් බුරු ඇඳෙන් පහතට රුවා විදුලිපන්දම දල්වා සාලයේ හාත්පස නිරික්ෂණය කළේ ගුණසිරිගේ සිතට යම් තිගැස්මක්ද එක්කරමින් සිටියදීය. බැටරි බැස තිබූ විදුලි පන්දමෙන් නිකුත්වුනු කණාමැදිරි එළියක් වන් මලානික ආලෝකයක් අඳුරු සාලයේ කෝලම් වෙස් මුහුණු මතට වැටින. නාග රාක්ෂ, ගුරුලු රාක්ෂ කෝළම් වෙස් මුහුණු සියල්ල භයංකර විලාසයක් මවාපාමින් ගුණසිරි දෙස බලා සිටින්නාක් මෙන් සාලයේ බිත්ති කොනක එල්ලීගෙන සිටියෝය.



 සිතේ ඇතිවූ අමුතු තිගැස්ම පරදා විදුලි පන්දම ගෙන ඇඳෙන් නැගී සිටිය ඔහු ඇඳ සිටි සරමේ ගැටය ලිහා යළිත් හොඳින් තදකර බැඳගත්තේ ඕනෑ දෙයකට ලැහැස්ති වන්නාක්සේය. නිවසේ ඉස්තෝප්පුව දෙසින් ඇසෙන බළල් පොරය තීව්‍රර වන බැවින් සෙරප්පු දෙකද පවා නොමැතිව සාලයට පිවිසියේ කෑ මොරදෙන බළලුන්ගේ අඬු කඩාදමන තරමේ කේන්තියකිනි. කලකින් තෙල් බිඳකු පවා නොදැක සරනේරු ගෙවී දොර පලු බිම දිගේ ඇතිල්ලෙන සාලයේ පනේල සහිත දොර වැඩි ශක්තියක් යොදා ඔහු විවරකරගත්තේය. ඉස්තෝප්පුවට පිවිසි ගුණසිරිට බළල් කෑගැසීම මිදුල දෙසින් ඇසෙන්නට විය. ඉදිරිපස මිදුලෙන් කෑගසනා ශබ්දය එන දිශාවක් සොයාගත නොහැකිවූ බැවින් විදුලි පන්දම සොලවා එහි මලානික එළියෙන් හාත්පස සෝදිසිකර බලන්නට වුනි. මුහුද දෙසින් ආ සීතල සුළඟක් ගුණසිරිගේ ගතහි දැවටුනේ ඇගේ හීගඩු නංවමිනි. මොහොතකට පෙර මිදුලේ කෑගැසු බළල් හඬවල් දැන් ඇසෙන්නේ ගාලු පාර දෙසින්ය. සෙමින් සෙමින් ඉස්තෝප්පුවෙන් මිදුලට බැස ගාලු පාර දෙසට පිය මැන්න ඔහු ගේට්ටු පලුවලට ඉහළින් පාර දෙස බැලීය. මෙතෙක් වේලාවක් ඔහුට වද දුන් මූසල ශබ්දය එකවර නැවතී ගොස් පාලු සොහොන් පිටියක නිහඬබවක් ගෙන දුන්නේය. ඈතින් ඇසෙන මුහුදේ ගෝසාව හැරෙන්නට මුළු හික්කඩුවම නිදි ගෙන ඇති සේය. ඉදහිට පරිසරයේ නිහඬ බව දෙකඩ කරමින් හැල්මේ කොළඹට හෝ ගාල්ලට දිවයන බසයක් හෝ ලොරියක් ඇරෙන්නට වෙන කිසිම හැලහොල්මනක් ඇත්තේද නැත. මඳ වෙලාවක් ගාලු පාර දෙස බලා හුන් ඔහු යළි නිවසට යාමට ආපසු හැරුනු විගසම තමන් සිටින පෙදෙසම ඒකාලෝක කරමින් විදුලි එළියක් පාත්විය. ආලෝකය ආ දෙසට ආපසු හැරී පාර දෙස බලද්දී ඇසිපිය ගසන මොහොතක පමාවෙන් තමා දෙසට වියරු වැටුනු කඟවේනෙකුසේ මාරාවේශයෙන් පැමිණෙන ලොරියක් දුටු නමුදු හිටි අතම ගල් ගැසුනු ගුණසිරි එතනම රැදින.

මතුසම්බන්ධයි......


හෝරස්ගේ දරුවා - දහතුන්වන දිගහැරුම Son of Horus -13

  “මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?” මංජු සුදු මහත්තයාගෙන් ඇසුවේය. “ඔන්න බලාපල්ලා තොපිලා වාගේ ගොන්නු රැලක්. ඉතිං උඹලාත් මෝඩයින් වාගේ මුට්ටියකුත්  උස්සා...