Thursday, May 13, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දහතුන්වන දිගහැරුම Son of Horus -13

 


“මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?”

මංජු සුදු මහත්තයාගෙන් ඇසුවේය.

“ඔන්න බලාපල්ලා තොපිලා වාගේ ගොන්නු රැලක්. ඉතිං උඹලාත් මෝඩයින් වාගේ මුට්ටියකුත්  උස්සාගෙන ඇවිල්ලා.”

අමනාපයෙන් සිටි මංජු මේ අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගෙන රංග ඇතුලු සියල්ලන්ටම දෝෂාරෝපණය කරන්නට විය. 

“තොපිලාත් වටින දේවල් අඳුරන්නේ නැද්ද? මේකෙන් මොන කෙන්ගෙඩියක් කරන්නද බං?” 

“රංග අයියායි කිව්වේ සේප්පුවේ තියෙන ඔක්කෝම බෑග් වලට දාගන්න කියලා. මේක වටින්නේ නැතිනම් සේප්පුවේ දාලා තියයිද?”

එය ඇසුනු රංග එළියේ තබා තිබුණු බඳුන තම දෑතට ගත්තේය. එහි පියනේවූ මුහුණ දෙස මඳක් පරික්ෂාවෙන් බලා සිටින්නට විය.

“මූ කියන එකෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. මේක වටින්නේ නැතිනම් සේප්පුවේ දාන්නේ නැහැනේ. පරිස්සමට අරන් තියාපං.”

සුදු මහත්තයා අතට පත්කළ එය යළිත් බෑගයට දැමීමට සැරසෙද්දී මංජු වහා උදුරාගත්තේය. 

“ඔන්න ඕක මෙහෙන් තියාපං. මේක හොඳයි ලස්සනට තියන්න.”

සුදු මහත්තයා යමක් කීමට තැත්කර රංග දෙස බැලුවේය. රංග විසින් කළ ඉඟියකින් සුදුමහත්තයාගේ කට වසා දැමුවේ මංජුට එය තබා ගැනීමට ඉඩ සලසාදෙමිනි. වැඩි මුදලක් ඉල්ලා වස්තු තණ්හාවෙන් සිටින මංජුට බඳුන ලබා ගැනීම වළක්වාලීමට ගියහොත් ගැටුමකට එය හේතුවක් වන බවත් එය තමාගේ නායකත්වයට විශාල ලෙස බලපාන්නක් බවත් අවබෝධ වූ රංග එය ඔහුට ලබා ගැනීමට ඉඩහැරියේය. ඉක්මන් ප්‍රකෝපාකාරි ගතිපැවතුම් වලින් පරිපුර්ණ වූ මංජු නායකත්වයේ වගකීම් දැරීමට කිසිවිටකත් කැමත්තක් නැතුවාසේම සමහර අවස්ථාවලදී නායකත්වය අභිබවායමින් එයට තර්ජනයක්ද වූවේය. වගකීම් සහිත අවදානම් ක්‍රියාවලියකදී ඔහු පසුබට වූවත් අනෙකුත් ජයග්‍රහනයන්හිදී ඉදිරියෙන් හිඳ රංගටත් උපදෙස් දුන්නේය. සුදු මහත්තයාගෙන් උදුරාගත් බඳුන මංජු තම නිවසේ කැබිනේට්ටුව මත තැබීය. මුදල් සමසේ බෙදා දුන් පසුත් රංග යළි යළිත් තම අවවාදය මතක්කර දුන්නේය.

“උඹලා පරිස්සමෙන් ඉදපල්ලා එකපාරටම සල්ලි වීසිකරන්නේ නැතිව. නැත්නම් අපි සෙට් එකටම මහඋළුගෙදර කූරු ගනින්ට පුළුවන්වෙයි.” 

මෝටර් සයිකල්වල නැගගත් සුදු මහත්තයා හා රංග ඉතිරි බඩු භාණ්ඩ රැගෙන පිටත්ව ගියේ මංජුගේ නිවසේ චුට්ටා හා කපිලත් රදවමිනි. තරුණ මදයට හමුදාවට බැඳී උතුරු ප්‍රදේශයේ ක්‍රියාන්විතයන් හි සේවය කළ රංග නිවාඩු අවුත් යළි සේවයට එක්නොවීය. ඇබ්සන්ට් වී සිටි කාලයේදි අහම්බයෙන් මිතුරුවූ මංජු සමඟින් එකතුව සුලු සුලු මංකොල්ලයන් කිහිපයක් සිඳුකළෝය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ සමාගමට තවත් රැකියා විරහිත රංගගේ ඥාති සහොදර සුදු මහත්තයාද මංජුගේ මිතුරෙකුවූ චුට්ටාත් කපිලත් එක්විය. මෙසේ එක්වුනු පස්දෙනාගේ කල්ලියෙන් සිඳුකළ විශාලතම සැලසුම් සහගත මංකොල්ලය වූයේද ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ නිවස කොල්ලකෑමයි. 

“මං අරූව මැරුවා කියලා ඒක පිටට දාලා මු අපේ ගේමෙන් ගාන කපන්නයි බැලුවේ. බලපන් රංගයා අපිට පනස් දාහ ගානේ දීලා ඉතිරි ටික පස්සේ දෙන්නම්ලු. ඒවා කොහේද මාත් එක්ක.”

“මංජු අයියා කට දැම්ම නිසා තමයි අපිට දෙක ගානේ ලැබුනේ.”

“තෝ නිසා තමයි මේ ඔක්කෝම. තව ඩිංගෙන් ස්ටැන්ලියා මාවයි මරන්නේ. තොට ලණු කෑල්ලක් ගේන්න පැය ගාණක් ගියානේ. ඌ බෙල්ල මිරිකුව විදිහට මං හිතුවෙම ඉවරයි කියලා.”

“එතන ලණු තියා නුල් කෑල්ලක්වත් තිබුණේ නැහැ. වේලාසනින් ලණු ඕනෙයි කිව්වානම් කඹයක් අඹරන්න තරමට හරි ලණු අරගෙන යනවා.”

“දැන් පණ්ඩිත ටෝක්ස් නොදී හිටපන්. මුං දැන් අර බඩුටිකටත් විද්ද. බලමුකෝ ඒවා සල්ලි කරන හැටි. මට මගේ වැඩිපුර ගාන ඕනේ, දුන්නැත්නම් තමයි රංගයා දැනගන්නේ මේ මංජු කවුද කියලා.”

තම කෝපය පිටකරන්නට මෙන් ඔහු මිට මොලවාගත් වමතින් සිය දකුණතේ අල්ලට ගැසුවේය. 



      ස්ටැන්ලිගේ මරණයට අදාළ පොලිස් පරික්ෂණ මන්දගාමීව සිදුවන බව පුවත්පත් වලින් මෙන්ම ස්ටැන්ලිගේ සම්බන්ධකම් තිබුනු දේශපාලනඥයින්ගෙන්ද පොලිස් දෙපාර්තුමේන්තුව වෙත අවලාද නැගෙන්නට විය. ඉහළ තනතුරු දරන නිලධාරින්ගෙන් එස් එස් පි මනෝජ් වෙත දැඬි ලෙස දෝෂාරෝපණ එල්ලවන්නට පටන් ගැනීමත් සමඟම ඔහු කඩිනමින් නාරද ඇමතුවේ වාර්තාව ඉක්මනින් ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලමිනි. පසුදින උදේ අටට පමණ මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර කොළඹ පොලිස් අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසය වෙත වාර්තා කළේ වාර්තාව බාරදී තමා හෙලිදරව් කරගත් ඉපැරණි බඳුනේ අරුම පුදුම විස්තරය පැවසීමටය. එහෙත් ඒ වන විට පොලිස් අධිකාරි මනෝජ් පෙරේරා කාර්යාලයේ නොසිටියේය.

“මහත්තයා ඔතනින් වාඩිවෙලා ඉන්න. ලොකු සර් දැන් ඒවි.” 

කොස්තාපල්වරයෙකු අසුනක් පෙන්වා කීවේය. පැයක් පමණ රැඳී සිටිය මුත් ඔහු එන පාටක් නැත. හේ අතේ බැඳ තිබූ ඔරලෝසුව දෙස කිහිපවරක් බැලුවේ නොවසිලිමත්බව මැඩගැනීමටය. තවදුරටත් කාලය කාදමමින් මෙහි රැඳීසිටිමේ තේරුමක් නැතැයි සිතූ නාරද අසුනින් නැගිට්ටේ වෙනත් වෙලාවක පැමිණීමේ බලාපොරොත්තුවෙනි. අලසකමින් එහා මෙහාවෙමින් සිටි පොලිස් කාර්යමණ්ඩලය එකවරම නිශ්ශබ්ද වෙමින් තම තමන්ගේ රාජකාරි කටයුතුවල නියැලෙන්නට විය. නාරද තම හිස ඔසවා විමසිලිමත් වූයේ එකවරම සිඳුව ගිය වෙනස කුමක්දැයි බැලීමටය. නිලයෙන් පහළ පොලිස් නිලධාරින් ගේ ආචාරය මධ්‍යයේ ගාම්භිර ගමනින් පැමිණි එස් එස් පි මනෝජ් ප්‍රොපෙසර් නාරද දැක තම ගමනේ වේගය මඳක් අඩාලකිරීය.

“ගුඩ් මෝර්නින් ප්‍රොපෙසර්, ඇවිල්ලා ගොඩාක් වෙලාද?”

“ඔව්, මම යන්නයි නැගිට්ටේ.”

“ඕ වෙරි සොරි ප්‍රොපෙසර්. යමුකො මගේ රූම් එකට. මම හිතුවේ නැහැ ප්‍රොපෙසර් මෙච්චර ඉක්මනටම උදෙන්ම ඒවිය කියලා. අද ස්ටැන්ලිගේ මර්ඩර් කේස් එකේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් වල ප්‍රෝග්‍රස් එක ගැන පොලිස්පතිතුමාගේ මීටින් එකක් තිබුනා. ඒකයි මට එන්න පරක්කු වුණේ. මේ මර්ඩර් එකට තාම කිසිම සැකකාරයෙක්වත් අත්අඩංගුවට ගත්තේ නැහැ කියලා පත්තරවලින් අපිට චෝදනා එල්ල කරලා තිබුනා. අනික ස්ටැන්ලිගේ රිලේෂන්ස්ලාත් ෆ්‍රෙන්ඩ්ලාත් ලොකු ලොකු පොලිටීෂන්ස්ලා. එයාලගෙන් පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් ගොඩාක් වැඩියි. ”

තම පුටුවේ හරිබරි ගැසී වාඩිවූ මනෝජ් නාරද දෙසට හැරින.

“මම ප්‍රොපෙසර්ට වාර්තාව ඉල්ලලා කතාකළෙත් මේ කේස් එක ඉක්මනටම ඉවරකරලා දාන්න අවශ්‍යය නිසා. මට කියන්න ප්‍රොපෙසර් මේ නැතිවුනු භාණ්ඩ ගැන කියන්න පුළුවන් මොනවාද?” 

“ඇත්තටම ඉන්ස්පෙක්ටර් මේ ෆයිල් එකේ විස්තරවලින් ෆොටෝ වලින් පුළුවන් වෙන්නේ අනුමාන කරන්න විතරයි. මේවා ඇත්තටම පුරාවස්තුද කියලා හොයා බලන්නනම් විශේෂ පරික්ෂණ කිහිපයක්ම සිඳුකරන්න වෙනවා. සමහර විට සරල පරීක්ෂණ වෙන්නත් පුළුවන්. ඒවාගේම සමහරවිට ඒවා විශේෂ පරීක්ෂණවලට ලක් කරන්නත් සිද්ධ වෙනවා.”

“ඔව් පරික්ෂණ කරන්න මේවා අපි ළඟ නෑනේ?”

“ඔව් ඒක තමයි ප්‍රශ්නේ. මේ ෆයිල් එකේ තියෙන බොහොමයක් ඒවා පුරාවස්තු ගණයට වැටෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒවා ඉහළ වටිනාකම් තියෙන පැරණි භාණ්ඩ වගයක් බවයි පෙන්නේ. මම පුරාවස්තු විදිහට සැක කරන කිහිපයක් මෙතන තියෙනවා. ඒත් පැරණි භාණ්ඩ කියලා ඒවා එහෙමම බැහැර කරන්නත් බැහැ. මොකද පැරණි භාණ්ඩත් පුරා වස්තූන් වෙන්න පුළුවන් නිසා. ඒවාගේම පුරාවස්තු විදිහටම බොරු පුරාවස්තුත් හදලා තියෙනවානේ. ඒවා මෙතන තියෙන්න පුළුවන් නේද?”

නාරද ප්‍රශ්නයක් මනෝජ් වෙත එල්ල කළේය.

“ඔයා කියන්නෙ අපිට මේ බඩු පිසිකල් ඉන්ස්පෙක්ට් කරන්න ඕනේ කියලාද?”

“ඔව්. ඒත් ඒක නෙමෙයි මෙතන තියෙන විශේෂම අභිරහස් වැඩේ.”

“ඒ මොකක්ද?”

“ඔය පින්තුරත් එක්ක තියෙන බඳුනේ පින්තුරේ බලන්න. රතු තීන්තෙන් සලකුනු කරලා තියෙන්නේ.” 

“මේ මැටි භාජනයක්නේ.”

“ඔව් මැටිවාගේ පෙනුනට මේකෙ පුරා විද්‍යාත්මකව තියෙන අගය කියලා නිමකරන්න බැහැ. මේ වාගේ බඳුන් යොදාගෙන තියෙන්නෙ ඊජිප්තුවේ පිරමීඩවල මමීකරණයට ලක්කරපු පාරාවෝවරුන්ගේ ශරීර කොටස් ආරක්ෂා කරලා තියාගන්නයි.”

“මොන පිස්සු කතාවක්ද මේ? ප්‍රොපොසර් කියන්නේ ඊජිප්තු පිරමීඩවල තියෙන බඳුන් මෙහෙ? ඒ කියන්නෙ ලංකාවේ තියෙනවා කියලාද? මේක ඒ බඳුනක්මයි කියලා කියන්නෙ කොහොමද?”

මේ මනුස්සයාගේ ඔලුව නරක්වී ඇතිදැයි සිතූ පොලිස් අධිකාරි මනෝජ් නාරද බණ්ඩාර දෙස සැකමුසු බැල්මක් හෙලුවේය. තම මුහුණට බෑරෑරුම් පෙනුමක් ආරූඬ කරගත් ඔහු ෆයිල් කවරයේ පින්තුරය දෙස මඳ වේලාවක් බලාසිටියේය.

“බලන්න මේ පින්තූර දිහා. මේ පින්තූර අපි අරගත්තේ කයිරෝ මියුසියම් එකෙන්, මේවා එක සමානයි නේද? අනික ස්ටැන්ලි මේ ගැන ෆයිල් එකේ රෙකෝඩ් කරලා තියෙන්නෙ මේක මුහුදෙන් හමුවෙච්ච දෙයක් විදිහටයි.”

“එහෙනම් මේ බඳුන අරගෙන යන්නද හොරු ආවේ?”

එසේ කී මනෝජ් තම මේසය මතට වැලිමිට ඔබාගෙන නළලට අතින් තට්ටු කරමින් කල්පනා කරන්නට විය.

“මමනං හිතන්නේ නැහැ මේ බඳුන මෙහෙම වටිනා එකක් කියලා කවුරුත් දැනගෙන හිටියයි කියලා.”

“එහෙනම් මොන කෙහෙල් මලකටද මේක ගෙනිච්චේ? අනික ක්ලාක්ගේ කට උත්තරේට දීලා තිබුනා මේ සේප්පුවල නිධන් වලින් ගත්තු බඩු වගයකුත් තිබුනයි කියලා. ඒ නිසයි අපි ඔබතුමාගෙන් මේ ගැන වාර්තාවක් ඉල්ලුවේ.”

“මගේ වාර්තාවේ සඳහන් වෙනවා මේවායේ නිධන් වලින් ගත්තු විදිහේ භාණ්ඩ නැතිබව.”

“මේ බඳුන මොකට පාවිච්චි කරපු එකක්ද?”

“මේවා ලී වලින් මැටියෙන් ගල්වර්ගවලින් රත්තරන් සහ රිදීවලිනුත් හදලා තියෙනවා. ඒ මිය ගිය කෙනාගේ තත්ත්වය සශ්‍රීකත්වය අනුවයි. කලානුරූපව මේවායේ හැඩයේ සුළු සුළු වෙනස්කම් ඇතිවුණත් බොහෝමයක් බඳුන් වල හැඩයේ සමානකමක් තියෙනවා. මේවාට ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නෙ කැනෝපික් ජාස් කියලායි. මේ වාගේ බඳුන් හතරක් යොදාගෙන අක්මාව, පෙණහලු, බඩවැල් සහ අමාශය තැන්පත් කරලා ඒවා සිරුරත් එක්කම සොහොන්ගැබේ තැන්පත් කරනවා.”

“ඉතිං මට නොතේරෙන්නේ මුං මොකටද මේ බඳුන අරගෙන ගියේ කියලා.”

“සමහර විට ස්ටැන්ලිගේ ක්ලාක් හරි වෙන කවුරුන් හරි මේ ගැන දැනගෙන ඉදලා හොරුන්ට ඉන්ෆොමේෂන් දුන්නාද දන්නේ නැහැ. නැත්නම් මේක මුහුදෙන් ගොඩ ගත්තු එකක් නිසා වටිනා කමක් ඇතැයි හිතලා සේප්පුවේ දාලා තිබ්බා. හොරු ටික සේප්පුව සුද්ද කරගෙන යනකොට මේකත් ඒ ගොඩටම වැටෙන්නත් ඇති.” 

“අපි ඒ ගැනත් සොයලා බැලුවා. ඔබතුමා කියන කතාව හරි වෙන්නත් පුලුවන්. අපි ක්ලාක්ගෙනුයි සහායකයාගෙනුයි ගොඩාක් ප්‍රශ්න කළා. එයාලගේ කටඋත්තර අනුව නම් හොරුන්ට ඉන්ෆෝමේෂන් දුන්නා කියන්න බැහැ. හැබැයි මේ බඳුනේ හරි වටිනාකම නොදන්න හොරුන්ට මේක සල්ලි කරන්න බැහැ. ඒ නිසා මේක දැනටමත් කොහේට හරි විසිකරලාද දන්නේ නැහැ.”

“මේක ඉක්මනටම හොයාගන්න වෙයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මනෝජ්. මොකද මේ බඳුනේ පුරාවස්තුවක් විදිහට විශාල මිලකරන්න බැරි වටිනාකමක් තියෙනවා. මේක මේ හොරු ටික විනාශ නොකළොත් හොඳයි. ආ අනෙක් කාරණේ තමයි ඉන්ස්පෙක්ටර් මේක පත්තරවලට මාධ්‍යවලට යන්න දෙන්න එපා. එතකොට මේක හොයාගන්න අපහසුවෙන්න පුළුවන්.”

“ඔව් ඒක ඇත්ත ප්‍රොපෙසර්. අපි කිසිම මාධ්‍යකට මේ ගැන ප්‍රචාරය නොවෙන්න වඟබලාගන්නම්.”

“මගේ වර්තාවෙ මේ බඳුනේ විස්තරයත් විශේෂයෙන්ම සඳහන් කරලා තියෙනවා. අනෙක් භාණ්ඩ ගැනත් මට පුළුවන් උපරිමයෙන්ම ඒවායේ පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් පිළිබඳව සටහන් යොදලා ඇති. තවදුරටත් මගේ සේවය අවශ්‍යය වෙන එකක් නැහැයි කියලයි මම හිතන්නේ. අවශ්‍යය නම් මට ඕනෑම වේලාවක කතාකරන්න.” 

“බොහෝම ස්තුතියි ප්‍රොපෙසර් නාරද. අපිට ඔබතුමාගේ සහාය ඉදිරියේදිත් අවශ්‍යය වෙයි මේවා හොයාගත්තොත්.”

“මටත් ලොකු උනන්දුවක් ඇතිවෙලා තියෙනවා මේක කොහෙන්ද හොයාගත්තේ කියලා දැනගන්න. මේවාගේ තවත් බඳුන් තුනකුත් තියෙන්න ඕනේ. අනෙක් කාරණේ තමයි සමහරවිට මේ බඳුන් එක්ක ඊජිප්තුවේ පාරාවෝ සෙහොන් ගැබක තිබුණු මමියක් ලංකාවට ගෙනැල්ලා තියෙන්නත් පුළුවන්.”

“එහෙනම් ඔබතුමාට පුළුවන්නේ අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් ටීම් එකට එකතුවෙන්න.”

“නැහැ ඒක ඔයාලට වාගේම මටත් කරදරයි. ඔයාලා වර්තමානයේ හොරුයි නැතිවුණු භාණ්ඩයි හොයාගෙන යන්නකෝ. මම අතීතයේ මේ බඳුන තිබුනේ කොහේද කියලා හොයාගෙන යන්නම්. මගේ වැඩේ අතීතය ගොඩදාන එකනේ.”

නාරද සිනාසෙමින් කීවේය.

“අපෙන් බාධාවක් නැහැ, ඔබතුමා කරගෙන යන්න. අපේ සහාය අවශ්‍යය වුණොත් මට කතාකරන්න. ඒවාගේම මට ඔයාගේ වැඩවල ප්‍රෝග්‍රස් එක නිතරම දන්වන්න. ඒක අපේ ඉන්වෙස්ටිගේෂන් වලට පහසුවක් වේවි.”

“බොහෝම ස්තුතියි ඉන්ස්පෙක්ටර් මනෝජ්. මට පුළුවන්ද ස්ටැන්ලිගේ ඇසිස්ටන්, ක්ලාක් එක්ක කතා කරන්න. එයා ඉන්න තැනක් හරි ටෙලිෆෝන් නොම්මරයක් හරි ලැබුනොත් පහසුයි.”

“ටෙලිෆෝන් නොම්මර නම් නැතිව ඇති මම ඇඩ්රස් එක දෙන්නම්. පී සි චමින්ද මේ මහත්තයාට අර ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මර්ඩර් කේස් එක ලියපු පොත බලලා ක්ලාක්ගේ ඇඩ්රස් එක දෙන්න.” 


එස් එස් පී මනෝජ්ට සමුදී අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසයෙන් එළියට බට මහාචාර්ය නාරද විශ්ව විද්‍යාලය බලා ගියේ දේශනයක් පැවැත්වීම සඳහායි. සවස් වනවිට දේශනයේ කටයුතු අවසන්කරන්නට හැකිවූ පසුව වත්සලාගේ ලිපිනය සොයාගෙන අත්තිඩිය බලා රිය පැදෙව්වේය. අත්තිඩියේ පන්සල හන්දියෙන් ඇතුළට හැරී අතුරු පටුමඟක් ඔස්සේ ගොස් ලිපිනයේ වූ වත්සලාගේ නිවස සොයාගත්තේය. දොරට තට්ටු කිරීමේදී මිටි තරබාරු කාන්තාවක් අලස ගමනින් පැමිණියාය. 

“කාව හම්බවෙන්නද?” 

“වත්සලා ඉන්නවාද?”

“එයා දැන් බෝඩිමේ නැහැ.”

“ඇයි වැඩට ගියාවත්ද?”

“නැහැ එයා ගමේ ගියා.”

“ඇයි රස්සාවෙන් අස්වෙලා ද ගියේ?”

“නැහැ එයාගේ බොස්ව කවුදෝ මරලා දාලා කියලා එයා හරිම අප්සෙට් එකේ හිටියෙ. දැන් දවස් තුනකට කලින් එයා ගමේ ගියා.”

“එයා මෙහෙන් අස්වෙලාද ගියේ?” 

“නැහැ එයා වෙනින් රස්සාවක් වත් හොයාගන්න ඕනේ කිව්වා. ලබන සුමානෙ විතර එයි.”

“මට එයාගේ ගෙදර ඇඩ්රස් එක දෙන්න පුළුවනිද?”

“ඔය මහත්තයා කවුද කියලා කියන්න. අපි නොදන්න අයට මෙහේ ඉන්න අයගේ ඇඩ්රස් දෙන්නේ නැහැ.”

“මම එයාගේ යාළුවෙකුගේ අයියා කෙනෙක්.”

“ඉතිං එයා ගෙදර ඇඩ්රස් එක දීලා නැද්ද?” 

තරබාරු කාන්තාව තම සැක මුසු බැල්ම නාරද වෙත එල්ල කරමින් ඇසීය. බෝඩිමේ කාන්තාව තමන් සැක කළහොත් ඇයගෙන් ලිපිනය ලබාගැනීම අසීරුවන බව නාරදට වැටහුනේය. 

“මම වැඩ කරන්නේ විශ්ව විද්‍යාලයේ. මෙන්න මගේ විශ්ව විද්‍යාලයේ අයිඩෙන්ටි කාඩ් එක. මගේ නංගි හදිසියේ ගෙදරින් ගිහිල්ලා. වත්සලාගේ ගෙදරවත් ඉන්නවාද කියලා පොඩ්ඩක් හොයලා බලන්නයි හදන්නේ.”

“දැන් හැදෙන කෙල්ලෝ කිසිම කමකට නැහැ. ඉන්න මම දෙන්නම්. මම හිතුවේ මහත්තයා රහස් පොලිසියෙන්වත්ද කියලා.”

නාරදගේ බොරුවට රැවටුනු කාන්තාව දුන් ලිපිනය රැගෙන ඔහු ඉක්මනින්ම එතැනින් නික්මුනි.

මතුසම්බන්ධයි.......


Monday, May 10, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දෙළොස්වන දිගහැරුම Son of Horus - 12

 


“මේවා කොහෙද පුරාවස්තුවෙන්නේ. පොලීසියටත් පිස්සු. ඔයා කවදාද මේ වර්තාව දෙන්න ඕනේ?”

ඈ ෆයිල් කවරය පෙරලා බලා ඇසුවාය.

“මේ මැරිච්ච වෙන්දේසිකාරයාට ලොකු ලොකු කන්ටෑක්ස් තිබිලා තියෙනවා. ඒවායින් මේ මර්ඩර් කේස් එක හොයන්න කියලා පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් වැඩියි. ඒ නිසා මේක ඉක්මනටම දීලා දාලා මගේ වැඩක් කරගන්න එක මගේ නුවණට හුරුයි.”

“ඔව් ඒකනම් හොඳයි.”

ඔහු තේ කෝප්පය තොලගාන ගමන් ෆයිල් කවරයේ වූ විස්තර හා පින්තුර සසඳා බලන්නට විය. 

“මේකේ තියෙන ගොඩක් ඒවා පුරාවිද්‍යාත්මක වැදගත් කමක් ඇති භාණ්ඩ ගණයට වැටෙන්නේ නැහැ.  සමහර ඒවා හොඳට පරික්ෂා කරලා බලන්නේ නැතිව කියන්නත් බැහැ. මොකද සමහර අය ඩුප්ලිකේට් කරපුවා පුරාවස්තුයි කියලා විකුණන නිසා.”

“ඒක තමයි ඔයා මේ ගැන පොලීසියට පැහැදිලි කළේ නැතිද?”

“නැහැ මං මේක එහිදි බැලුවේ නැති නිසා. හරි අපි මේවායේ නොම්මර දාලා ඒවායේ වටිනාකමක් ඇතිද නැතිද විතරක් සඳහන් කරලා දෙමු.”

ඔවුන් දිගටම මේ වාර්තාව සකසමින් සිටින අතර පියසෝම මුහුදෙන් සොයාගත් බඳුන නාරදගේ ඇස ගැටුණි.

“මේ බලන්න කුමාරි මොකට මේ බුජම උන් අරගෙන ගිහිල්ලාද මන්ද?”

“සමහරවිට මේක නිධානයකින් ගත්තු එකක්ද දන්නේ නැහැ. රත්තරං හරි මැණික් හරි පුරවලා තිබ්බ.” 

ඇය සිනාසෙමින් පැවසුවාය. 

“මේ බඩු ඔක්කෝම තිබිලා තියෙන්නේ සේප්පුවේ. ඉතිං ඇයි මේ මැටි භාජනේ සේප්පුවේ දාලා තියෙන්නේ?”

“එහෙනම් මේක ගොඩාක් වටිනවා ඇති නාරද.”

“මේක පෙනුමෙන් නම් ලංකාවේ එකක් වාගේ නොවෙයි. මං මේ වාගේ එකක් දැකලා තියෙනවා කියලා මතකයක් එනවා. කුමාරි බලන්න මේ රේකෝඩ්ස්වල.”

“මේක අරගත්තු තැනක් නම් ලියලා නැහැ. හැබැයි අරගෙන නම් වැඩි දවසක් නැහැ. ආ මේ බලන්න මේක හමුවෙලා තියෙන්නෙ මුහුදේ තිබිලා කියලයි ෆයිල් එකේ ලියලා තියෙන්නේ.”

“මුහුදේ තිබිලා? මේක මට හොඳට පුරුදුයි.” 

නාරද ඡායාරූප හතරක් එක පෙළට පෙළගස්වා ඒවා දෙස විමසිලිමත්ව බලාසිටියේය.

“කුමාරි මේක ටිකක් විශේෂයි වාගේ.” 

“ඇයි නාරද මේක නිධන් කරපු භාජනයක්ද?”

“මේක මම කොහේදි හරි දැකලා තියෙනවා හැබැයි ඒ ලංකාවේදි නම් නෙමෙයි.”

“මේ බලන්න නාරද මේකේ විශේෂයක් ඔයා දකින්නේ මේ පියනේ තියෙන මුණක් වාගේ කොටස නිසා වෙන්න පුළුවන්.”

“ඔව් ඒක හින්ද තමයි මට මේක විශේෂයෙන්ම මතකයට එන්නේ. මුණ මොකක්ද කියලා හරියට බලාගන්න බැරි මුහුදේදි ඛාදනය වෙලා තියෙන හින්ද වෙන්න ඇති. අනික බදේ අකුරු විශේෂයක් කොටලා තියෙන බවක් දකින්නට තියෙනවා. ඒත් මේ ෆොටෝස් වලින් හරියට ක්ලියර්ව බලාගන්න බැහැනේ.”

මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරට යමක් මතක්වූ ලෙසින් කුමාරි ඇමතුවේය.

“කුමාරි ටක්ගාලා මගේ ලැප්ටොප් එක අරගෙන එන්න. අපි ඉන්ටනෙට් එකෙන් සර්ච් කරලා බලමු.”

කුමාරි ලැප්ටෙප් පරිගණකය රැගෙන Jars  යනුවෙන් සර්ච් කරන්නට සැරසුනි. 

“වැරදියි වැරදියි ඔයා කළ විදිහ. ඉස්සෙල්ලා අපි මේ වාගේ බුජමවල් වල පින්තුර තියෙනවාද කියලා හොයමු. ඔයා ගූගල්වල ඉමේජර්ස් වලින් Jars  කියලා ටයිප් කරලා සර්ච් කරන්න.” 

පරිගණක තිරයේ විවිධ වර්ගයේ බඳුන් රාශියක් පෙන්නුම් කරන්නට විය. ඔවුන් එම පින්තූර එකින් එක පිරික්සන විටදී තමා ළඟ තිබෙන බඳුනට සමාන හැඩයේ බඳුන් පෙළක පින්තූර දිස්වෙන්නට විය. 

“බලන්න කුමාරි මේ ෆොටෝ එකේ තියෙන බුජමට සමානයි නේද? මම කිව්වේ මට මතකයි කොහේදි හරි දැකලා තියෙනවා කියලා. බලන්න නම මොකක්ද තියෙන්නේ කියලා.”

“ඒකේ තියෙන්නේ කැනොපික් ජාස් (Canopic Jars)  කියලා.”

“එහෙනම් දැන් ඉමේජර්ස් වලින් අයින්වෙලා කැනොපික් ජාස් (Canopic Jars)  කියලා ටයිප්කරලා සර්ච් කරන්නකෝ.” 

“ආ මේ තියෙන්නේ.”

“හරි හරි දැන් මතක් වුණා මේ වාගේ බුජම් තිබුනා ඊජිප්තුවේ කයිරෝ මියුසියම් එකේ.”

“ඔයා හරි මේ බලන්න මේවා පිරමිඩ්වල තැන්පත් කරලා තිබිලා තියෙනවා.”

“ඕක බලන්න ඕනේ නැහැ. මා ගාව පොතක් ඇති මම ඒක අරගෙන එන්නම්.”

නාරද වහාම තම පුස්තකාලයට වැද එහි තිබූ හම්බැම්මෙන් බැඳ ඇති විශාල පොතක් රැගෙන ආවේය.

“මේ බඳුන වැදගත් වෙන්නේ මමීකරණය (Mummification)  කරද්දියි.”  

ඔහු මමීකරණය (Mummification)   කොටස පෙරලාගෙන  

“ඊජිප්තුවේ මමීකරණයට ලක් කරලා තියෙන්නේ විශාල වශයෙන් රජවරුනුත් රැජිනියනුත් තමයි. ඒත් ඒ එක්කම හමුවෙලා තියෙනවා රජවරුන්ගේ සොහොන් ගැබ්වලට ආසන්නයෙන් ප්‍රභූවරුන්ගේ හා ඔවුන්ගේ සුරතල් සතුන්ද මමීකරණයට පත්කරලා තැන්පත් කරපු සොහොන් ගැබවල්. පුජකයින් තමයි විශේෂිත පුද්ගලයෙක් මිය ගියාම මමීකරණයට පත්කරන්නේ. එයාලා මුලින්ම නයිල් ගංගාවේ වතුරින් සිරුර නහවලා පිරිසිදු කරගන්නවා. ඊට පස්සේ තමයි මේ බඳුන් වැදගත් වන්නේ.”

“ඒ මොකටද?”

“පුජකයින් මුලින්ම කළේ ශරීරයේ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන් ඉවත් කරපු එක. හැබැයි ශරීරයේ හදවත විතරක් ඉතුරු කළා.”

“ඇයි හදවත විතරක්?”

“මොකද එයාල විශ්වාස කරනවා ඒ මියගිය තැනැත්තා මලවුන්ගේ ලෝකය (Under World)  හරහා ගමන්කරනවා කියලා. එහිදී තමයි හදවත වැදගත් කියලා සලකන්නෙ, ඊළඟ ජීවිතයට තමන් කරපු හොඳ නරක පිළිබඳව විනිශ්චයකට එන්න හදවත අවශ්‍යයි කියල එයාලා හිතපු නිසා. මොළය ඉවත් කරන්නේ නාසය තුළින් කූරක් යවලා. ඊට පස්සේ මියගිය පුද්ගලයාගේ ශරීරයේ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියන් ඒ කියන්නේ අක්මාව, පෙණහලු, අතුනු බහන් හා ආමාශය අයින් කරලා ඒවා වෙන වෙනම හණ රෙදිවලින් ඒ කියන්නේ ලිනන් වලින් ඔතලා හොරස්ගේ පුත්තු හතරදෙනාගේ ( Four sons of Horus) බඳුන්වලට දානවා. මේ බඳුන් වලට දුම්මලයි ලාටුයි පවිත්‍ර කරගත් තෙල් වර්ගයි පුරවලා ඒවා අමරණීය කරගන්නවා.”


“කවුද මේ හෝරස්? පුත්තු හතරදෙනා කවුද?”  

“හෝරස් (Horus)  කියන්නේ මනුෂ්‍ය සිරුරක් තියෙන උකුසු මුහුණක් ඇති අහසට සහ හිරුට අධිපති දෙවියායි. ඒත් මේ පුත්තු හතරදෙනා කියන්නේ මේ බඳුන් හතරටයි. එක්කෙනෙක් තමයි හාපි (Hapi)  එයාට තියෙන්නේ බැබුන් හිසක්. එයා තමයි මියගියකෙනාගේ පෙණහලු ආරක්ෂා කරන්නේ. දෙවනියා තමයි ඉම්සෙටි (Imsety)  එයාට තියෙන්නේ මනුෂ්‍ය හිසක්. එයා තමයි අක්මාව ආරක්ෂා කරලා තියාගන්නේ. ඊළඟට ඩුවාමුටේෆ් (Duamutef)  ආමාශය රැකබලාගන්නේ එයා තමයි. එයාට තියෙන්නේ නරියෙකුගේ මුහුණක්. අන්තිමයා ක්බේෂ්සෙනුෆ් (Qebehsenuef) එයාටනං තියෙන්නේ තාත්තාගේ මුහුණමයි ඒ කියන්නේ උකුසු මුහුණයි. එයා අතුනුබහන් ආරක්ෂා කරනවා. ඔයා දන්නවාද කුමාරි මේ හතරදෙනා සතර දිශාව නියෝජනය කරනවා කියලා.”





“ඒ කොහොමද?”

“හාපිට උතුරු දිශාවයි ඩුවාමුටේෆ්ට නැගෙනහිරයි ඉම්සෙටිට දකුණු දිශාවයි ක්බේෂ්සේනුෆ්ට තමයි බස්නාහිර දිශාව අයත්වන්නේ.” 

“එහෙනම් මේ පින්තුරයේ ඉන්නේ හෝරස්ගේ පුතෙක් නේද?”

“අන්න ඔයාට දැන් තේරුනා.”

“ඉතිං නාරද ඊජිප්තුවේ පිරමීඩයක හරි සොහොන්ගැබක හරි තිබ්බ මේ බඳුන් වලින් එකක් විතරක් කොහොමද ලංකාවට ආවේ?”

“ඔන්න දැනුයි ප්‍රශ්නේ පටන්ගන්නේ. මොකද මේ පොතේ හැටියට නම් හෝරස්ගේ පුත්තු හතරදෙනා එකට තියලා තියෙන්නේ කැනොපික් චෙස්ට් (Canopic Chest) එකක් ඇතුළේ. ඒ කියන්නේ මේ බඳුන් හතර තවත් පෙට්ටියක දාලා මියගිය කෙනාගේ මෘත ශරීරයත් එක්ක සොහොන්ගැබේ තැම්පත්කරලා තියෙනවා. ඉතිං මේවාගේ කැනොපික් ජා එකක් විතරක් ලංකාවට ආවේ කොහොමද? එහෙමනම් මේකත් එක්ක අනෙක් බඳුන් තුනත් මෙහේ තියෙන්න ඕනේ.”

“අනෙක් තුනත් තියෙනවානං ඊජිප්තුවේ මමියකුත් තියෙන්න ඕනේ.”

“ඔව් ඒකත් කියන්න බැහැ. ඒත් කවුද කුමාරි ඊජිප්තුවේ ඉඳලා ලංකාවට මමී අරගෙන එන්නේ?”

“ඒත් නාරද මේවායේ වටිනා දෙයක් නෑනේ.” 

“රජවරු මිය ගිහිල්ලා එයාලගේ සිරුර තැන්පත් කරද්දී එයා ජීවත්ව ඉන්නැද්දී පාවිච්චිකළ සියල්ලක්ම සොහොන් ගැබේ තැන්පත් කළා යළිත් ආත්මයක් ලැබුනාම පාවිච්චියට ගන්න. සමහරු මේවා රත්තරං වලින් හදලා තිබ්බා. මතකද ටුටන්කාමුන් රජතුමාගේ සොහොන් ගැබේ තිබුන භාණ්ඩ?”

“නිධන් කරපු වස්තු ගන්න හොරුන් ගොඩාක් සොහොන් ගැබවල් මංකොල්ලකෑවා එහෙම නේද?”

“ඔව් සමහරවිට එහෙම මංකොල්ලකාරයන්ට අහුවුනු මමියක් හරි කැනොපික් චෙස්ට් එකක් හරි ලංකාවට ආවාද දන්නේ නැහැ.”

“එහෙම නැතිව මේක ඒවාගේ හදපු බොරු එකක්ද දන්නේ නැහැ.”

“හරි බලමුකෝ කුමාරි මේ පින්තූරවලින් අපේ බඳුනත් මේවාගේමද කියලා. හෝරස්ගේ කීවෙනි පුතාද කියලත්.” 

නාරද තම පරිගණකය ආශ්‍රයෙන් කැනොපික් ජාස් වල පින්තූර රැසක් ලබාගත්තේය. 

“මට පේන්නේ නාරද මේ ඉන්නේ හාපි හරි ඉම්සෙටි හරි වෙන්න ඕනේ.”

“ඔව් අනෙක් දෙක නම් වෙන්න බැහැ. මේ පින්තූර වල හැටියට නම් මේ බඳුනත් ඊජිප්තුවේ එකක්මයි. ඒත් මේක අතට අරගෙන පරික්ෂණයක් කරන්නේ නැතිව හරියටම කියන්නත් බැහැ. සමහරවිට මේක කවුරුහරි දන්න කෙනෙක් ඉමිටේට් කරපු මගඩියක්ද දන්නේ නැහැ.

මට හිතෙනවා කුමාරි මේ බඳුන හමුවෙච්ච මුහුදු ප්‍රදේශය හොයාගෙන යන්න.”

“ඒක නම් ලේසි වැඩක් නම් නෙමෙයි.”

“එහෙම මුහුදු ප්‍රදේශය දැනගන්න හමුවුනොත් අපිට පුළුවන් වෙයි අනෙක් බඳුන් තුනත් හොයාගන්න. අලුත් පුරාවස්තූන් හොයාගන්නත් ඒවාගෙම ඉතිහාසයේ අපි නොදන්නා පැත්තක් හොයාගන්නත් පුළුවන්වෙයි නේද?”

“දැන් ඔය බඳුන ගැන හොයන්නේ නැතිව මේ වාර්තාව ඉක්මනටම ඉවරකරලා දාන්න.”

කුමාරි පුටුවෙන් නැගී සිටිමින් කීවාය. වසර ගණනාවක් පැරණි පුරාවස්තුවක් මහ පොළව කැන සොයාගත්තාක් වැනි ප්‍රබෝධමත් ජයග්‍රාහී හැඟුමකින් නාරදගේ සිත පුරවාලන්නට විය. ඔහු එදින නින්දට ගියේ වාර්තාවේ කොටසක් ඉවර කිරීමෙන්ය. 


          ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මරණය සිදුකරමින් මුදල් හා වටිනා බඩු භාණ්ඩ කොල්ලකා පැනගිය කල්ලිය මෙහෙයවූයේ රංග නැමති ආරක්ෂක අංශයේ සේවයෙන් පලාවිත් හුන් අවුරුදු විසිපහක තරම් ළාබාල හීන්දෑරි තරුණයෙකි. ඔහු හා එක්වූ මංජු ඉක්මනින් කිපෙන සුළු මෙයට පෙර මංකොල්ලයන් කිහිපයකට සහභාගිව පොලිසියට කිසිවිටෙකත් හසුනොවුනු පුද්ගලයෙකු වූයේය. අනෙක් තරුණයන් තිදෙනාද මෙයට පෙර සුළු සුළු හොරකම්වල නිරතවූවන් වුවත් මෙසේ සංවිධානාත්මක ලෙසින් කිසිවක් කර නොතිබූ අතර මෙතෙක් පොලිස් ඇසට හසුවන තරම් අපරාධයන් කළ පුද්ගලයින්ද නොවීය. ඔවුන් මෙලෙස එක්වූ පසු සංවිධානාත්මක ලෙස කළ විශාලතම මංකොල්ලය මෙයද විය. තම කණ්ඩායමේ ප්‍රථම ගේම් එක සාර්ථකව අවසන්කර අවසන් මොහොතේදී මංජු මනුෂ්‍ය ඝාතනයක් සිඳුකරලීම ගැන රංග සිටියේ බොහෝ කෝපයෙනි. තම කණ්ඩායම සමඟින් මංජුගේ අතුරුගිරියේවූ නිවසට පැමිණි පසු රංග මංජු වෙත අතදිගහැර කම්මුල් පහරක් එල්ල කළේ අනෙක් තිදෙනා විස්මයෙන් මුව අයා බලාසිටිද්දීය.

“පර බල්ලා, යකෝ තොට කියලා තියෙනවා නේද ආයුධ ගත්තාට මිනිස්සු මරන්න එපා කියලා. දැන් ඉතිං හැංගෙන්න තැනක් හොයා ගනිල්ලා. පොලීසිය පිස්සු බල්ලෝ වගෙ දැන් අපේ පස්සේ පන්නන්න ගනියි.”

රංගගේ කම්මුල් පහර තම අභිමානයට පහරක් වූවත් එයට විරුද්ධව කිසිවක් නොකියා රතුවීගිය දෙනෙතින් යුතුව මංජු රංග දෙස කෝපාග්නි විසුරවමින් බලාසිටියේය. තව වචනයක් හෝ කීවොත් ගුටි වරුසාවක් ඒකාන්තයෙන්ම ලැබෙන බව දන්නා සියල්ලෝම රංගගේ කෝපය නිවෙනතුරු නිහඬව සිටියෝය. බුර බුරා නැඟ එන කෝපය මැඩගනු වස් රංග සිගරට්ටුවක් දල්වාගෙන නිවසින් එළිමහනට ගියේ පොලිස් උකුසු ඇසින් බේරීම ගැන සිතමින්ය. ඒ අවස්ථාවෙන් මංජු හා අනෙක් සගයන් කොල්ලකාගත් මුදල් හා අනෙකුත් භාණ්ඩ තෝරාගන්නට විය. භාණ්ඩ බෙදාගැනීමේදී එකිනෙකා පරයා ගැටීමෙන් ඇතිවූ ඝෝෂාව කන වැකුනු රංග වහා නිවෙස තුළට පැන්නේ එය වළක්වමිනි. අන්තිම සිගරට් උගුරත් උරා දොරින් පිටතට විසිකල රංග කෑගැසීය.

“යකෝ දැන්මම පදිරි වෙන්නද කෑගහන්නේ. මෙහෙට ගනින් සල්ලි ඔක්කෝම. කීයක් තියෙනවාද මෙතන?”

“ලක්ෂ දහයක් විතර.”

“හරි මෙන්න උඹලාට ලක්ෂ දෙක ගානේ. හැබැයි ඔක්කෝම සල්ලි දැන්ම නෙමෙයි.”

“එහෙම හරියන්නේ නැහැ රංග අයියා.”

මංජු එයට විරුද්ධ වෙමින් කීවේය.

“හරියන නොයන එක මම දන්නවා. තොපිලා දැන්මම මේවාට මරාගන්න හදනකොට. මේ සල්ලි අරගෙන පිස්සු කෙළියි. එතකොට නිකම්ම අපි පොලීසියට මාට්ටු. ඒක නිසා දැන් පනස්දාහ ගානේ දෙන්නම් පස්සේ ඉතුරු සල්ලි ටික බේරමු. හැබැයි මේ සල්ලි වලින් වැඩි වැඩ දාන්න බැහැ. වෙනදා හිටියා වාගේ හිටපල්ලා මේ උණුසුම යනකං.” 

ඒ යෝජනාවට මංජු ඇතුළු අනෙක් සගයන් එතරම් කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත.

“රංග අයියා මේ ප්ලෑන් එක ඇන්දෙ මම. ඒ නිසා මට වැඩිපුර ගාණක් එන්න ඕනේ.”

අනෙක් තිදෙනාද මේ කතාව ඇසුවායින් පසුව රහසින් මෙන් මුමුනන්නට විය.

“යකෝ උඹ වැඩේ හරියට කළාද? තව මිනියකුත් මරලා වැඩිපුර ගාණක් ඉල්ලනවා. තෝ හින්ද අපේ බෙල්ලට තොණ්ඩුව වැටිලා කියලා හිතෙන්නේ නැද්ද?”

සල්ලි මිටි කිහිපය අතේ තබාගත් රංග ටික වේලාවක් ඒ දෙස බලාගෙන කල්පනාවට වැටුනේය. යළි කල්පනාවෙන් මිදුන ඔහු දිගු හුස්මක් පිටකරලීය.

“උඹලා දැන් හිතනවා ඇතිනේ මම මේ සල්ලි ඔක්කෝම ටික අරගෙන මාරු වෙයි කියලා. මට උඹලාගේ සතයක් වත් එපා. ඉඳා ගනිල්ලා මේ සල්ලි. හැබැයි උඹලා මේ සල්ලි සුද්දෝ වාගේ වියදම් කරන්න හදලා පොලීසියට මාට්ටු වෙන්න එපා. මංජු උඹට වැඩිපුර ඕනෙ නම් මම දෙන්නම් හැබැයි මේ සල්ලි වලින් නෙමෙයි. මේ බඩු ටික සල්ලි කරලා ඉවරවෙලා. කෝ ඔක්කොම බඩු මෙතන තියෙනවාද? දාපල්ලා හංගගත්තු ඒවා.” 

“මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?”


මතුසම්බන්ධයි...




Thursday, May 6, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - එකලොස්වන දිගහැරුම Son of Horus - 11

 


සිලි සිලි හඬනංවමින් මඳපවනට ලෙලදෙන්නට වූ ඉදිරිපස ගේට්ටු කණු වසා සිටි කලු පැහැති ඉටිකොල රැලි කොඩි ඉහළ සිට පහළට මකුණු දැලක් සේ විසිරී ඇත. අතරින් පතර තාප්පයේ එල්ලුනු පෝස්ටර් නුදුරු දිනකදි වූ සිසු විරෝධතාවයක අතීතය කදිමට කියාපෑවේය. ගේට්ටුවේ සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියාගෙන් යමක් විමසා විශ්ව විද්‍යාල භූමියට ඇතුල්වුනු පොලිස් ජීප් රිය මන්දගාමීව ඉදිරියට ඇදුනි. අතරින් පතර තණබිස්සේ රැඳී හුන් හා මාවතේ ගමන් කරමින් හුන් සියල්ලන්ගේ නෙත් කිසිදා නොදුටු යමක් දෙස බලන්නාක් මෙන් ජිප්රිය හා එහි හුන් පිරිස දෙස යොමුවන්ටවූයේ පොලිස් නිලධරයන්ද අපහසුතාවයකට ලක්කරමින්ය. සුමංගල ශාලාව අසළ නැවත්වූ ඉන් බිමට බට පොලිස් කොස්තාපල්වරු දෙදෙනා ශාලාව තුළට ලහි ලහියේ වැදගත්තේ සිසු සිසුවියන්ගේ උපහාසාත්මක විමසිලිමත් දෑස් මඟහරවමිනි. කිසිදා විශ්ව විද්‍යාල ශාලාවකට ඇතුළු නොවූ ඔවුන් වංක ගිරියක් බදුවූ සුමංගලේ දේශණ ශාලා පන්ති කාමර පසු කරමින් පුරාවිද්‍යා අධ්‍යන අංශය සොයා ගියේ සිසුන් කිහිප දෙනෙකුගේ අසා සහය ලබාගැනීමෙන්ය. අංශයේ දොරෙන් ඇතුළුවද්දීම සිසුන් කිහිප දෙනෙක් හමුවූහ.

“මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර ඉන්නවාද?”

“අර අතන ඉන්නේ.”

ඔවුන් පෙන්නු ඉසව්වේ රැඳී සිටියේ යම් සාකච්ඡාවක නිරතවෙමින් සිටි මහලු හා මැදිවියේ හුන් ආචාර්යවරු කිහිපදෙනෙකුයි. ඉතිරි කෙස් ගස් කිහිපයකින් ඉදිරිපස තට්ටය වසාගැන්මට අසීරු උත්සාහයක් දැරු යටි රැවුලක් සහිත හින්දෑරි පුද්ගලයෙකු වෙත ගිය පොලිස් නිලධාරින් ඔහුව ඇමතුවේය.

“මිස්ටර් නාරද මම නෙමෙයි. අර අතන ඉන්නේ.”

පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් සිතූ ලෙසට නාරද බණ්ඩාර ඇන්ටික් පොරක් නොවීය. ඉතා ක්‍රියාශීලි තරුණ ජවයකින් යුක්තවූ ඔහු උත්තුංග දේහධාරියකුද විය. අතරින් පතර පැසුනු නර කෙසක් දෙකක් ඇරෙන්නට ඔහුගේ වයස මැදිවිය පසුකරමින් සිටින බව කියන්නට කිසිඳු සලකුණක් එක්කර නොතිබුනි. සම්පුර්ණයෙන් මුඩුකළ මුහුණේ ප්‍රියමනාප සිනහව සියල්ලන්ගේ සිත් ඇදබැඳ තැබීමට සමත්වන්නක්ද විය. පුරාවිද්‍යා අධ්‍යයන අංශයේ ජේ්‍යෂ්ඨ කතිකාචාර්ය ධුරය උසුලන මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර ආචාර්්‍යය මණ්ඩලයේ සගයන් හා පේරු රාජ්‍යයේ මාචු පීචු හි තමා කළ පුරාවිද්‍යා සංචාරයක් පිළිබඳව සුහඳ සංවාදයක නිරතවෙමින් සිටියේ මේ අතරතුරය. තමන් වෙතට එන පොලිස් නිලධරයන් දැක කතාව මඳකට නවතා ඔවුන් එන මඟ දෙස බැලීය.

“මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාර?”

“ඔව් මම තමයි නාරද බණ්ඩාර ඇයි?”

ඔහු කුතුහලෙන් යුක්තව ඇසීය.

“සර් අපි ආවේ කොළඹ අපරාධ විමර්ශන කොට්ඨාසයෙන්, සර්ව එහෙට එක්කන් එන්න කිව්වා.”

“ඇයි මොකක්වත් ප්‍රශ්නයක්ද?”

“වැඩි විස්තරයක් නම් කිව්වේ නැහැ. ලොකු මහත්තයා තමයි නෝටිස් එක දුන්නේ.”

“මේ දැන්ම එන්න ඕනේද? මොකද මට දැන් ලෙක්චර් එකක් තියෙනවා.”

“නැහැ එහෙම එකක් නැහැ. සර්ගේ ලෙක්චර් එක ඉවරවෙන්නේ කීයටද?”

“දෙකට”

“එහෙම නම් සර් ඒක ඉවරකරලා පොලීසියට එන්න. එහෙනම් අපි යනවා.”

මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරට ප්‍රශ්නාර්ථයක් නැඟුනේ තමන් කිසිම වරදක් නොකරම පොලීසියට කැඳවීම පිළිබඳවයි. ඔහු සමඟ හුන් අනෙක් අචාර්යවරු මේ පිළිබඳව වෙනත් නිගමනවලට එළඹෙද්දී ඔහු ඔවුන් මඟ හරිමින් දේශන ශාලාව වෙත ගියේය. දේශනය අවසන් කළ නාරද තම ටොයෝටා ඇලියොන් මෝටර් රථයෙන් කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය වෙත ගියේ දැඬි කල්පනාවක නිරතවෙමිනි. ඔහුට මේ කැඳවීම විශාල ප්‍රශ්නාර්ථයක්ම විය. පොලීසිය වෙත ඇතුල් වෙද්දීම ඈතින් පැත්තකට වන්නට තිබූ මේසයක උදේ වරුවේ තමන් හමුවීමට විශ්ව විද්‍යාලයට ආ පොලිස් කොස්තාපල්වරයෙක් විශාල පොතක් පෙරලාගෙන යම් ලියවිල්ලක් සකසමින් සිටිනා අයුරු නාරගේ දෑසට අසුවිය. නාරද ඔහු ළඟට ගොස් උගුර පෑදූ නමුදු එම පොතට ඔලුව ඔබාගෙන වැඩයේ යෙදී හුන් කොස්තාපල් වරයා නිකමට හෝ තම හිස උස්සා බැලුවේ නැත. දෙවන වරටත් එසේම කළමුත් පෙරසේම වැඩයේ යෙදෙමින් සිටියා මිසෙක ඔහුගෙන් කිසිඳු ප්‍රතිචාරයක් නොවන බැවින් ඔහුව ඇමතීය.

“එක්ස්කියුස්මී මම ප්‍රොපෙසර් නාරද බණ්ඩාර මට. ....”

ඉතිරි වචන කිහිපය සම්පුර්ණ කිරීමටත් පෙර ඉද්ද ගැසුවාසේ නැගී සිටි පොලිස් කොස්තාපල්වරයා, 

“සර් එනකං අපේ සර් බලාගෙන ඉන්නවා යමු යමු.” කී ඔහු ඉක්මනින් මහාචාර්යවරයාව ඇතුල් කාමරයක් තුළට කැඳවාගෙන ගියේය. කාමරයේ සුවපහසු අසුනක වාඩිගත් කාලවර්ණ ස්ථුල සිරුරති ජේ්‍යෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරිවරයා මහාචාර්යවරයා දැක අසුනින් නැගිට ඔහුට අතට අත දුන්නේය.

“මේ ප්‍රොපෙසර් නාරද වෙන්නැති. මම එස් එස් පී මනෝජ් පෙරේරා. වාඩිවෙන්න ප්‍රොපෙසර් අපි මුකුත් බීලාම කතාවට බහිමු නේද?”

“අඳුනගන්න ලැබීම සතුටක් ඉන්ස්පෙක්ටර්. දැන් මුකුත් අවශ්‍ය නැහැ. මට දැන ගන්න ඕනේ ඇයි මාව කැඳෙව්වෙ කියලා.”

“හොඳයි එහෙනම් අපි කෙලින්ම කතාවට බහිමු. ප්‍රොපෙසර් දකින්න ඇති නේද පත්තරවලින් එහෙම මේ ළඟදි බත්තරමුල්ලේ ලොකු බිස්නස්මන් කෙනෙක්ගේ මර්ඩර් එකක් උනා.”

“ඔය කියන්නේ අර ඔක්ෂනර් ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල ගැනනේ.”

“අන්න හරි එයා තමයි. මිනිහාගේ ගෙදරට හොරු පැනලා ඇඳ උඩම මරලා දාලා තිබුනානේ. පොස්ට් මොටම් එකේදි දැනගන්න ලැබුනා මිනිහාව මරන්න ඉස්සර නොසෑහෙන්න වඳ දීලා ඒ කියන්නේ ගහලා තියෙනවා. මේ ස්ටැන්ලිගේ මර්ඩර් කේස් එක හැඩල් කරන්න දාලා තියෙන්නේ මාව. මේ මර්ඩර් සස්පෙක්ට්ලාව ඉක්මනට ඇරෙස්ට් කරන්න කියලා ඉහළින් නියෝග ඇවිල්ලා තියෙනවා.”  

“ඉතිං මාවත් මේකේ සස්පෙක්ට් කෙනෙක් කරලාද?”

නාරද නොඉවසිල්ලෙන් ඇසීය.

“ඇයි ප්‍රොපෙසර් එහෙම අහන්නේ?”

“මම කොහොමටවත් සම්බන්ධ නැති අඳුරන්නේවත් නැති ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාලගේ මර්ඩර් එකට පොලීසියට එන්න කිව්වාම ඕනෑම කෙනෙකුට එහෙම හිතෙනවානේ.”

“අයියෝ නැහැ. අපි එහෙම දෙයකට නෙමෙයි කතාකළේ. ඔබතුමාගෙන් පොලීසියට අවශ්‍යකරන උපකාරයක් බලාපොරොත්තුවෙන්.”

“ඒ මොකක්ද?”

“ස්ටැන්ලි වික්‍රමපාල ගාව විශාල වටිනාකමක් තියෙන බඩුවගයක් තිබිලා තියෙනවා එයාගෙ සේප්පුවල. හොරු ඒ සේප්පු ඇරලා ඒවා ගෙනහිල්ලා තියෙනවා. අපි සැක කරනවා ඒ සේප්පුවල තිබුනු බඩු අතරින් එයාගාව පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් ඇති බඩුවගයක් තිබිලා තියෙනවා කියලා.”

“එහෙම කොහොමද කියන්නේ ඒ සේප්පුවල පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකම් ඇති බඩුවගයක් තිබ්බා කියලා? අපි දන්නේ නැහැනේ.”

“ඇයි අපිට එයාගේ ක්ලාක් දුන්නු කට උත්තරේ සඳහන් වෙනවානේ නිධන් වලින් ගත්තු ඒවා වගයක්  සේප්පුවල දාලා තිබුණා කියලා.”

“එහෙම කට උත්තරේට දුන්නු පලියට හොයන්න බැහැ ඒවා පුරාවස්තුද කෞතුක වස්තුද කියලා.”

“ඒක තමයි අපි ඔබතුමාව මෙහෙට කැඳෙව්වේ. අපිට ප්‍රොපෙසර්ගේ උදව් අවශ්‍යවෙනවා.”

“උදව් කරන්න පුළුවන්වෙන්නේ ඒ භාණ්ඩ දැක්කොත් විතරයි ඉන්ස්පෙක්ටර්. පුරාවස්තූන්ද කියලා තීරණය කරන්න එහෙම බැහැ. ඒවා විද්‍යාත්මකව පරික්ෂා කරලා බලන්නත් ඕනේ. පොලීසියෙන් මේ භාණ්ඩ හොයාගත්තාද?”

“නැහැ තාම ඒවා හොයාගෙන නැහැ. මේවා සොයාගන්නත් නීතිමය පැත්තෙන් කටයුතු කරන්නත් මේවායේ වටිනාකම අවශ්‍ය වෙනවා.” 

“මේවා දකින්නෙවත් නැතිව මට කොහොමටවත් කියන්න බැහැ.”  

මහාචාර්යවරයාට පොලීසිය පිළිබඳව නොරිස්සුම තවත් වැඩිවන්නට වූයේ මේ කතාබහ අතරවාරයේදීය. 

“ප්‍රොපෙසර් මේ ෆයිල් එක බලන්නකෝ. ඔය ෆයිල් එකේ තියෙනවා ස්ටැන්ලිගේ සේප්පුවල තිබ්බ බඩුවල විස්තරයි ෆොටෝයි.”

එස් එස් පී මනෝජ් මේසය මත තිබුනු ෆයිල් කවරයක් දිගුකළේය. එය අකමැත්තෙන් මෙන් අතට ගත් නාරද උඩින් පල්ලෙන් පෙරලා බලන්නට පටන්ගති.

“ප්‍රොපෙසර් මේවා දැන් බලන්න මහන්සිවෙන්න එපා. ගෙදර ගිහින් නිවී සැනසිල්ලේ බලන්න. මට මේවා කෞතුක වස්තුද කියලා පරීක්ෂණ වාර්තාවක් දුන්නාම ඇති. හැබැයි ප්‍රොපෙසර් මට මේ කේස් එක ඉක්මනටම ඉවරකරන්න ඕනේ. මොකද මේ කේස් එකට මට ඉහළින් එන බලපැම් වැඩි නිසා පුළුවන් ඉක්මනින් වාර්තාව ලැබුනොත් හොඳයි.”

“මම මේ දවස්වල විශේෂ උපාධියකට ලෑස්තිවෙනවා. ඒ නිසා ටිකක් වැඩ වැඩියි. හොඳයි මම පුළුවන් ඉක්මනටම දෙන්න බලන්නම්. ඒත් මට කියන්න ඇයි මාවම මේ වැඩේට තෝරාගත්තේ?”

“අපි ඉල්ලීමක් කළා අපිට සහාය ලබාගන්න කෙනෙක් අවශ්‍යයි කියලා. අපිට කෞතුකාගාර අධ්‍යක්ෂයි පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තුමෙන්තුවෙනුයි ඔබතුමාවයි නිර්දේශ කළේ.”

ඇත්තෙන්ම එයාලට තේරෙන්නේ නැහැ මේවාගේ වැඩකට මාවම අවශ්‍යය නැතිබව. මේ ෆයිල් එක බලලා වාර්තාව දෙන්න එයාලට උනත් පුළුවන්නේ. හොඳයි මම බලන්නම්.”

“මෙන්න මගේ සෙලියුලර් නම්බර් එක ප්‍රොපෙසර්ට ඕනෑ වෙලාවක මට කතාකරන්න.”


පොලිස් අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තුමේන්තුවෙන් පිටව ආ නාරද බණ්ඩාර පොලිස් අධිකාරි දුන් ෆයිල් කවරය තම මෝටර් රථයේ ඉදිරි අසුන මත තිබු පොත්පත් මතට විසිකළේ කෝපයෙනි. යළි විශ්ව විද්‍යාලය වෙත නොගිය ඔහු ඉක්මනින් දෙහිවල වෛද්‍ය පාරේ වූ තම දෙමහල් නිවසට රිය පැදෙව්වේ සිතේ නැඟ ආ කෝපය මැඩගනිමිනි. රථය පෝටිකෝව යට නවත්වා ඉදිරි අසුනේ වූ පොත්පත් හා ෆයිල් කවරයද රැගෙන ගොස් මේසය මතට දැමීය. 

“අද මොකද තරහා ගිහින් ?”

නාරදගේ සිතුම්පැතුම් ඉවෙන් මෙන් දන්නා කුමාරි පැමිණ ඇසුවාය. 

“මුන් ඔක්කෝම මාව පැටලුවානේ පොලිස් ඉන්වෙස්ටිගේෂන් එකකට. මට මගේ වැඩ වලටත් කාලයක් නැතිව ඉන්නකොට.” 

“ඇයි මොකක්ද කාරණාව?”

“බලන්න කුමාරි ආකියෝජිකල් ඩිපාට්මන්ට් එකෙන් මාව නොමිනේට් කරලා අර වෙන්දේසිකාරයාගේ මර්ඩර් කේස් එකට.”

“ඉතිං පුරාවිද්‍යා මහාචාර්ය කෙනෙක් මොනාකරන්නද? ඒකට ඕනෑ කරන්නේ අපරාධ විද්‍යාව කරපු කෙනෙක්නේ. ඔයාව නොවෙයිනෙ යවන්න ඕනේ ප්‍රොපෙසර් නිරිඇල්ලනේ.”

“මට ඒ වාගේ වැඩක් නෙමෙයි කරන්න තියෙන්නේ.”

“එහෙනං මොකද්ද?”

“වෙන්දේසිකාරයාගේ ගෙදර තිබ්බ පුරාවස්තුවගයක් හොරු පැහැරගෙන ගිහිල්ලා. ඒවා ගන්න ගිහිල්ලා තමයි මේ මර්ඩර් එක කරලා තියෙන්නේ. ඉතිං මේ නැති වෙච්ච පුරාවස්තු ගැන වාර්තාවක් හදලා දෙන්න කිව්වා.”

“හොඳයි වැඩේ. වාර්තා දෙන්න නම් හොරුත් අල්ලන්න වෙයි. මේ පොලීසියටත් පිස්සුද කොහෙද? නැතිවෙච්ච බඩු දකින්නේ නැතිව කොහොමද වාර්තාවල් දෙන්නේ?”

ඇය අවඥාවෙන් සිනාසුනාය.

“මේ වෙන්දේසිකාරයා ඔය බඩු ගැන ෆයිල් එකක් මේන්ටේන් කරලා තියෙනවා. එයාගේ ක්ලාක් ඒවායේ පින්තුරත් අරගෙන ඒකට ඇඩ්කරලා තියෙන්නේ පිටරට ඔක්ෂන් එකකට දාන්නයි. ඉතිං මේ ෆෙටෝස්වලින් තමයි මට අනුමාන කරලා වාර්තාවක් දෙන්න කියන්නේ.” 

“හරි හරි දැන් ඔය කේන්තිය නිවෙන්නත් එක්කම හොඳ වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නකෝ. මම තේ හදලා තියන්නම්. ආ ඔයා ආස හැලප වගයකුත් තියෙනවා.”

කුමාරි තුවායක් ඔහුගේ කරට දමා නාන කාමරයට තුළට තල්ලු කළාය. හොඳින් දිය නා ප්‍රබෝධමත් සැහැල්ලු සිතෙන් එළියට ආ නාරද මේසය මත තබා තිබූ දුම් දමන තේ කෝප්පයක් හා හැලප පිඟාන දැක්කේය. 



“දැන් වාර්තාව හදන්නේ මමද ඔයාද?”

පොලීසියෙන් ගෙන ආ ෆයිල් කවරය දිගහැරගෙන එය පිරික්සමින් සිටි කුමාරිව දුටු නාරද ඇසීය.

“ඇයි බැරි මට උපාධි දෙකක්ම තියෙනවානේ.”

“ඒ මොකක්ද මම නොදන්න උපාධි?”

“ඇයි අමතක උනාද මමත් පුරාවිද්‍යාව විශ්ව විද්‍යාලයේදි හදාරපු බව. අනික තමයි මහාචාර්ය නාරද බණ්ඩාරගේ බිරිද වීමේ ගෞරව උපාධිය.”

නාරද හඬනගා සිනාසෙන්නට වූයේ බිරිය කෙරහි ආදරණීය හැඟීමකින් හදවත පුරවාලමින්ය. සරසවි සිසුවියන් අතරින් ඉගෙනීමට දක්ෂ කැපීපෙනුන හැඩකාරියක් වුනු කුමාරි තම ජීවන සහකාරිය ලෙස තොරාගත්තේ තමාගෙන් ඈ ඉගෙනුම ලබන කාලයේදීමය. උපාධිය අහවර කළ ඈ නාරදගේ කටයුතුවලට උදව් කරමින් ළමයින් හදාවඩාගත්තා මිසක වෙනත් රැකියාවක් කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කළාය. පිඟානෙන් ගත් හැලපයෙන් කැල්ලක් කඩා කුමාරිගේ කටට දැම්මේ අසීමිත සෙනහසිනි. 

“මේවා කොහෙද පුරාවස්තුවෙන්නේ. පොලීසියටත් පිස්සු. ඔයා කවදාද මේ වර්තාව දෙන්න ඕනේ?”

ඈ ෆයිල් කවරය පෙරලා බලා ඇසුවාය.

“මේ මැරිච්ච වෙන්දේසිකාරයාට ලොකු ලොකු කන්ටෑක්ස් තිබිලා තියෙනවා. ඒවායින් මේ මර්ඩර් කේස් එක හොයන්න කියලා පොලීසියට ලැබෙන බලපෑම් වැඩියි. ඒ නිසා මේක ඉක්මනටම දීලා දාලා මගේ වැඩක් කරගන්න එක මගේ නුවණට හුරුයි.”

“ඔව් ඒකනම් හොඳයි.”

මතුසම්බන්ධයි....


Monday, May 3, 2021

හෝරස්ගේ දරුවා - දසවන දිගහැරුම Son of Horus - 10



එදින රාත්‍රියේ දෙගොඩාහරියාමයේ  ස්ටැන්ලි අවදිවූයේ නිවසේ වහල උඩින් බළල් රංචුවකගේ පොරකෑම් හා කෑගැසීම්වල ශබ්දයෙනි. මූසල හඬකින් ඇසෙන කෑගැසීම් ස්ටැන්ලිගේ සුව නින්ද බිඳහෙලීය. තොල කට වියලී දිය පිපාසයක් දැනුනායින් නිදි ඇඳෙන් බිමටබට ස්ටැන්ලි වතුර බීමට පැන්ටි්‍රය දෙසට පිය නැගුවේ නිවසේ විදුලි පහන් දැල්වීමට සිතට නැගුනු අලසකමත් තමාට හුරුපුරුදු නිවසේ යාමට ඊමට එළියක් අනවශ්‍ය යැයි ඔහුට සිතුණු නිසාත්ය. එහෙත් කවරකදාකවත් නොවන ලෙසින් ස්ටැන්ලිගේ කකුල වීදුරු අල්මාරියක වැදී සුළඟිල්ල දෙසින් වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය. සුළඟිල්ල දෙසින් නැගඑන උසුලාගත නොහැකි තියුනු වේදනාව ඉහමොළ සිසාරා ගමන්කරන්න පටන්ගත්තායින් ඔහුට දියපිපාසයද අමතක වුනි. ස්ටැන්ලි තනිකකුලෙන් පැන පැනවිත් ඇඳේ වාඩිගත්තේ බළල්රැලට ශාපකරමිනි. 

“කාළකන්නි යක්කු මගේ නින්ද කෑවා මදිවට කකුලත් තුවාල කළා.”

නොනිම් කෙන්තියෙන් පසුවූ ස්ටැන්ලි දැඬිව කකුලෙන් නැගෙන වේදනාවෙන් මිරිකෙමින් සිට නොබෝ වේලාවකින් නින්දට වැටුනි. මෙසේ ඔහුගේ නින්දට බාධාකරමින් බළල් රංචුවකගේ මූසල කෑගැසීම් සහිත දිර්ඝ රාත්‍රීන් කිහිපයක් ගෙවී ගියේ ස්ටැන්ලිට බළලෙකු පේන්න බැරි තත්ත්වයක් උදා කරමිනි.




“අයිසේ උපාලි තමුසේ රෑට මුරකරනවාද? බුදියනවාද? මම දැන් කී දවසක් කිව්වාද මේ මූසල සත්තුටික එලවලා දාන්න කියලා.”

ඔහු සිකුරිටි උපාලිට කඩාපැන්නේ තවත් නිදිවර්ජිත රාත්‍රියක් ගතකළ පසුවය. 

“සර් ඔය කියන විදිහට මෙහේ බළල් රැලක් තියා එක බළලෙක්වත් නැහැ. සර් කියන නිසාම මම රෑ වහල උඩටත් නැගලා බැලුවා මොන සතෙක්වත් නැහැ.”

“බොරු කියන්න එපා අයිසේ. මට පේන්නේ තමුසේ මර නින්දේ ඉන්නේ, එකයි සද්ද ඇහෙන්නේ නැත්තේ. අද රෑටත් බලනවා. ඔය යක්ෂයන්ට ගහලා පන්නන්න ඕනේ.”

උපාලි ඔලුව වැනුවේ තම අකමැත්ත ප්‍රකාශ කළ නොහැකිවූ බැවිනි. එදිනත් බළලුන්ගේ පොරකෑම් ශබ්දයන් හා වහල දිගේ යමක් පෙරලී යන ශබ්දයක් ඇසුනායින් ස්ටැන්ලි තිගැස්සී අවදිවිය. ඔහුගේ දෙකන්පෙති රත්වීගෙන යනු දැනුනේ බළලුන් කෙරහි උපන් කෙන්තියෙනි. සුපුරුදු පරිදි බළලුන්ට දෝෂාරෝපණය කළ ස්ටැන්ලි යළිත් ඇඳේ අනික්පසට පෙරලුනේ එය නොසලකාහැර නිදා ගැනුමටය. එහෙත් ඔහුගේ නින්දට යළිත් බාධාකරමින් ඉදිරිපස දොරට තට්ටු කරන ශබ්දයක් ඇසුනි. 

“ක කවුද කවුද?”

“සර් මම උපාලි.”

“මොකෝ අයිසේ මේ මහ රෑ තමුසේට තනියම බළල්ලු එලවන්න බැරිද?”

ඔහු තම බළලුන් කෙරහි වූ කෝපය සිකුරිටි උපාලිට කෙරෙහි මුදා හරිමින් ඉදිරිපස දොර විවර කළවිට උපාලි උණ රෝගියෙකු විලසින් බියෙන් තැතිගෙන වෙවුලමින් සිටියේය. යමක් අසන්නට ස්ටැන්ලි තම මුව විවර කරන්නටත් පෙර උපාලිට පිටුපසින් මතුවආ කලු ඇදගත් තරුණයින් දෙදෙනෙකු එකවරම දොර තල්ලු කරමින් උපාලිවත් සමඟින් නිවස තුළට කඩා වැදුනේ ඔහුට යමක් සිතන්නවත් ඉඩක් නොතබායි. ඔවුන් දෙදෙනාට පසුපසින් තවත් තිදෙනෙකුද නිවසට ඇතුල් විය. දෙදෙනෙක් උපාලිව පසෙකට කරවූ අතරම කණ්ඩායමේ නායකයායි හැගෙන හීන්දෑරි අඩි පහමාරක් පමණ උසැති තරුණයා ස්ටැන්ලි වෙත ආවේ අනෙක් අයට අණදෙමිනි.

“ඕකාව දැන්ම පල්ලෙහාට ගෙනියන්න එපා. අත්දෙක බැඳලා කාමරේකට දාපං. ඉස්සෙල්ලාම මුගේ කට බැඳලා හිටපල්ලා.”

අණට කීකරුව උපාලිව අල්ලාගෙන සිටි දෙදෙනා ඉදිරියේ වූ ගබඩා කාමරයට ඔහුව රැගෙන ගියේ අත්පා මෙන්ම කටද බැඳ දැමීමෙන් පසුවය.

“ඉතිං ස්ටැන්ලි මහත්තයෝ අපි ආවේ ඔහේගේ දුක සැප බලන්න නම් නෙමෙයි. ඒ නිසා අපිට කරදරයක් වෙන්නේ නැතිව තමුසේට කරදරයක් කරගන්නේ නැතිව ඔය අතේ මිටේ තියෙන දෙයක් අපි වාගේ අසරණයින්ට දීලා දාන්න.”

ඔහු තම හිනේ රුවාගෙන සිටි පිස්තෝලයක් රැගෙන ස්ටැන්ලිගේ බඩට තදකරන ගමන් පැවසීය. සිහි එලවාගත නොහැකිව ස්ටැන්ලි වටපිට බැලුවේ මර උගුලකින් පැනයන්නට තනන මුවපොව්වෙකු ලෙසිනි. ස්ටැන්ලිගේ නිහඬතාවය නොවඉවසු නායකයාට පිටුපසින් හුන් තරුණයෙකු ඉදිරියට පැන. 

“මොකද යකෝ ඇති කරන්න ගත්තු සතා වගේ මුණ දිහා බලන් ඉන්නේ.”

ඔහු ස්ටැන්ලිගේ කනහරහා අතුල්පහරක් එල්ල කළේය. අනපේක්ෂිතව එල්ලවූ පහරින් සිහි එලවාගත් ස්ටැන්ලි වෙවුලන්නට පටන් ගත්තේය. 

“කෝ ගනින් සල්ලියි වටින කියන බඩුයි ඉක්මන් කරලා. මොකද යකෝ සද්ද නොකර ඉන්නේ.”

දෙවනවරටද ස්ටැන්ලිට පහරදීමට සැරසුනු ඔහුව හීන්දෑරි පුද්ගලයා විසින් කළ ඉඟියකින් නවතා පිස්තෝලය ස්ටැන්ලිගේ හිසට තැබීය.

“අනේ මාගාව මොනවත් නෑ මට කරදර කරන්න එපා.”

“අපිට තමුසේව නලවන්න වේලාවක් නෑ.”

“ඇහුනා නේද කියපුදේ තවත් බලාගෙන ඉන්නේ නැතිව ගනින් යකෝ සේප්පුවේ යතුර.”



නළලට පිස්තෝලය තබාගෙන සිටි තරුණයා අත දිගහැර තවත් පහරක් ගැසීය.

“ඔය සේප්පුවල සල්ලි නැහැ. මට කරදර කරන්න එපා. අනේ ළමයෝ කියන දේ අහන්න මම ළඟදි බඩු වගයක් ගත්තා ඒක නිසා දැනට සල්ලි නැහැ.”

“එහෙනම් මොකක්ද සේප්පුවේ තියෙන්නේ ඔච්චර පරිස්සම් කරන්න? බොරු පානිය නොදා ඇරපං සේප්පුව.”

“මංජු නවත්තපං. ඔය යකාට ගහලා වැඩක් නෑ උඹ ඕකාව බලාගනින් අපි හොයාගන්නම් තියෙන බඩු.” 

කණ්ඩායම් නායක රංග තම සහායක මංජුට ස්ටැන්ලිව අත්පා ගැටගසා බාරදී අනෙක් සිව්දෙනා හා එක්ව උඩුමහලේ කාමර සෝදිසි කරන්නට පටන්ගනු ලැබීය. මේ අතර තම නායක රංගගේ අණ නොතකා මංජු දෑත් බැඳ දමා තිබූ ස්ටැන්ලිට අතොරක් නැතිව පහර පිට පහර දෙන්නට පටන්ගත්තේ සේප්පුවේ යතුරු ගැන අහමින්ය. එම පහර කෑමෙන් දැඬි ලෙස අඬපණව ගිය ස්ටැන්ලි තවදුරටත් එය ඉවසාගෙන ඉන්නට නොහැකිව අවසානයේදි මංජුට අවනත විය. 

“අඬන්න ඕනේලු කිරි එරෙන්න. රංග අයියා, මූට ලීලේ පෙන්න පෙන්න හිටියානං තාම යතුර හොයනවා. මෙන්න බඩු.”

සේප්පුවල යතුර ලබාගත් මංජු කීය.

“මංජු ඇරපං ඕක.”

“ඕවායේ තියෙන්නේ සල්ලි නෙමෙයි වෙන්දේසි කරන්න ගෙනාපු බඩු වගයක්. ඕවා ගෙනියන්න එපා. ඔයාලාට ඕවා විකුණන්න බැහැ ඒ නිසා ගෙනියන්න එපා.”

“අපි ගේමක් දෙන්නේ අත් වන වනා යන්න නෙමෙයි. උඹගාව සල්ලි නැතිනම් අපි මේවා ගෙනියන්නම්. මංජු, චුට්ටා දාගනින් ඕවා බෑග්වලට.”

“එපා එපා ගෙනියන්න. මම සල්ලි දෙන්නම් ඕවා එහෙමම තියන්න.”

ස්ටැන්ලි පිංසෙණ්ඩුවන්නට පටන්ගත්තේය.

“ඔය තියෙන්නේ නැතෙයි කියාපු සල්ලි. ගනින් ඉක්මනට අපිට පව් නොදී.”

ස්ටැන්ලි තම නිදන ඇඳයටට වන්නට රහසිගත ස්ථානයක තබා තිබූ කුඩා සේප්පුවක් විවරකර රුපියල් දෙදහසේ මිටි පහක් පමණ ලබා දුන්නේය.

“උඹ ගාව ඔච්චරද තියෙන්නේ? ගනින් ගනින් තව හංගලා තියෙන තැන්වලින්.”

“ඔතන ලක්ෂ දහයක් විතර තියෙනවා. මම කිව්වේ බඩු ගත්තු නිසා සල්ලි නැහැ කියලා. දැන්වත් මට කරදර නොකර යන්න.”

“කරදර නොකර යන්න? තාම අපි උඹට කරදර කළේ නැහැ. උඹ ඉස්සෙල්ලාත් කිව්වේ බොරුනේ?” 

රංග ස්ටැන්ලිව බිම වැටෙනසේ තල්ලූකර දැමුවේය. මේ අතරතුර සේප්පුව තුල බහා තිබුනු මුතුමාල ආදි වටිනා දේවල් මංජු ගේ නෙතට අසුවිය.

“රංග අයියා මේ බලන්න මු ගාව සල්ලිවලට වඩා වටින බඩු තියෙනවා. ඒකයි මු අපිට සල්ලි දීලා පානිය දාන්න ගත්තේ.”

“එහෙනම් ඒවාත් ඔය බෑග්වලට දාගනිල්ලා. නිධං හාරලා ගත්තු ඒවාත් වෙන්දේසියට දාන්නයි ඉඳලා තියෙන්නේ. ඕවා අපිට පස්සේ සල්ලි කරගන්න පුලුවන්.”

ස්ටැන්ලි කොතරම් ඇවටිලි කළත් රංග ඇතුලු කල්ලියේ අනුකම්පාව ඔහුට හිමිනොවීය. බෑග්වලට සේප්පුවල තිබු සියලු බඩු අසුරාගැනීමට ඔවුනට වැඩිවේලාවක් ගතවූයේ නැත. ස්ටැන්ලි කිසිවක් කරකියාගත නොහැකිව අසරණව බලාසිටියේ උහුලාගත නොහැකි කෝපයෙනි. පහරකෑමෙන් ලද ඇටමිදුළු සිසාරා යන වේදනාව ඔහුගේ කෝපය තවතවත් උත්සන්න කළේය.

“කෝ මේ  චුට්ටා උඹ පලයන් මංජු එක්ක. ඕකාව ඇඳේ බාවලා අතපය ඇඳ වියලට තියලා බැඳපං.”

රංග එසේ අණ දී ඉදිරිපස දොර වෙත ගියේ තම කණ්ඩායම මෝටර් සයිකල් වලට නැග පිටත්වීමට කල්යල් බලමින් සිටින අතරතුරදීය. මරු විකල්ලෙන් මෙන් දඟලන  ස්ටැන්ලිට තව පහරක්දී අඩපණ කරගෙන ඇඳේ හොවාගත් මංජු  චුට්ටා සමඟින් උත්සාහ කළේ ඇඳේ බැඳ දැමීමටය.

“කෝ චුට්ටා මොකක් හරි ලණුවක් අරගෙන වරෙන් මුව බැඳලා දාන්න. ඉක්මන් කරපං යකෝ.”

චුට්ටා ලණුවක් ගෙන ඒමට පිටත්ව ගිය කල්හි කෝපාග්නියෙන් දැවෙමින් සිටි ස්ටැන්ලි තම බැඳ තිබූ දෑත බුරුල් කරගත්තේය. ඇසිල්ලකින් තම කකුල් බැඳ දැමීමට සැරසෙමින් සිටි මංජුගේ බෙල්ලට වියරුවෙන් මුසපත්වුනු දිවියෙකුසේ පැන්නේය.

“බල්ලෝ තොපි මාව විනාශ කළා.”

ස්ටැන්ලිගේ දෑත දඬුඅඬුවක් මෙන් මංජුගේ ගෙල කිටිකිටියේ තදකරද්දී ඔහු මරුවිකල්ලෙන් මෙන් දැඟලුවේ ස්ටැන්ලිගෙන් මිදීමටය.

මංජුටත් නොදැනීම ඔහුගේ අත යොමුවූයේ හින පෙදසේ රුවා තිබූ පිස්තෝලය දෙසටය. .....

මතුසම්බන්ධයි


හෝරස්ගේ දරුවා - දහතුන්වන දිගහැරුම Son of Horus -13

  “මේ මොකද්ද මේ මුට්ටිය?” මංජු සුදු මහත්තයාගෙන් ඇසුවේය. “ඔන්න බලාපල්ලා තොපිලා වාගේ ගොන්නු රැලක්. ඉතිං උඹලාත් මෝඩයින් වාගේ මුට්ටියකුත්  උස්සා...